پر واضح است که روسیه که کشتی های جنگی بیشتر و موشک اندازهای پیشرفته از نوع«اس 300 » و «اس 400»به پایگاه هایش در سوریه می فرستد، استراتژی خود را که بر دو ستون اساسی قرار دارد، پیش می برد، ستون نخست: حمایت از «بشار اسد»رئیس جمهوری سوریه و دوم: از بین بردن گروه های تندرو و مخالفت با هر گونه طرح بین المللی و آمریکایی برای تحمیل پرواز ممنوع در شهر حلب.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «عبدالباری عطوان»نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در یادداشتی در بخش سخن سردبیر در روزنامه رأی الیوم به آخرین تحولات منطقه ای به ویژه سوریه پرداخت و نوشت:برخورد آمریکا و روسیه در شورای امنیت سازمان ملل چیز غیرمنتظره ای نبود.در سایه جنگ سردی که میان دو قدرت بزرگ درباره اوضاع سوریه به راه افتاده است کاملا واضح بود که پیش نویس فرانسه که مورد حمایت آمریکا بود تصویب نمی شود زیرا «وتوی»روسیه از همان لحظه اول از نیام بیرون کشیده شده بود و پیش نویس روسیه نیز هیچ گونه فرصتی هر چند اندک برای تصویب ندارد زیرا آمریکا و همپیمانان فرانسوی و انگلیسی اش آماده خنثی کردنش بودند.
اتفاق جدید قابل توجه در نبرد شورای امنیت را می توان در دو نکته اصلی خلاصه کرد:
نخست:تصمیم مصر برای رای دادن به دو پیش نویس روسی و فرانسوی با هم؛ امری که یک رخداد تاریخی در شورای امنیت ثبت کرد، اگر نماینده مصر نخواست فرانسه را با رای دادن به نفع پیش نویس فرانسوی خشمگین کند اما عربستان سعودی و «عبدالله المعلمی» نماینده اش را خشمگین کرد و تاکید بر نزدیکی روزافزون و سریع به موضع سوریه و روسیه کرد.
دوم:تایید پیش نویس روسیه توسط چین که با قدرت صورت گرفت و امتناع این کشور از رای دادن به پیش نویس فرانسه؛ این امر را تاکید می کند که ائتلافش با روسیه چه در رابطه با اوضاع سوریه و غیر از آن محکم تر و قدرتمند تر می شود.
حمایت مصر از پیش نویس روسیه بر وخامت و تیرگی روابط مصر و عربستان تاکید می کند و نیز تاکید جدیدی در این زمینه می افزاید.پر واضح است که دولت مصر به شکل سریعی خروج از اردوگاه عربستان و کشورهای حاشیه خلیج فارس را آغاز کرده است و به اردوگاه ایران، روسیه و سوریه بیشتر نزدیک می شود.پس از دیدار «سامح شکری»وزیر خارجه مصر با «محمد جواد ظریف»همتای ایرانی اش در نیویورک در حاشیه نشست های مجمع عمومی سازمان ملل، دولت مصر کاردار جدیدی برای سفارت خود در ایران فرستاد که سفارت سوئیس نمایندگی آن را به عهده دارد.برخی اخبار تقریبا موکد نیز وجود دارد که می گوید بازگشایی سفارت مصر در تهران به زودی صورت می گیرد.
روابط مصر و عربستان را به کناری بنهیم تا بر موضوع مهم تر در حال حاضر تمرکز کنیم و آن اوضاع سوریه است و پرسشی که در این زمینه مطرح می شود این است که تحولات میدانی احتمالی پس از ناکامی شورای امنیت و پیش نویس های آن در انجام هر گونه پیشرفتی در سطح دیپلماتیک به ویژه رسیدن به توافق آتش بس،چه هستند؟
بمباران مواضع گروه های تندرو و تروریستی که جبهه «فتح الشام» یا همان جبهه النصره سابق آن ها را هدایت می کند به شکل گسترده ادامه دارد و به روند سابق خود بازگشت یعنی به پیش از نشست شورای امنیت برگشت.این بمباران با پیشروی چشمگیر نیروهای ارتش سوریه در «حلب»شرقی و در نهایت بازپس گیری مواضع مهم همراه شده است.
پر واضح است که روسیه که کشتی های جنگی بیشتر و موشک اندازهای پیشرفته از نوع«اس 300 » و «اس 400»به پایگاه هایش در سوریه می فرستد، استراتژی خود را که بر دو ستون اساسی قرار دارد، پیش می برد، ستون نخست: حمایت از «بشار اسد»رئیس جمهوری سوریه و دوم: از بین بردن گروه های تندرو و مخالفت با هر گونه طرح بین المللی و آمریکایی برای تحمیل پرواز ممنوع در شهر حلب.
موضع روسیه ثابت است و تغییر نمی کند اما آن چه تا کنون تغییر کرده موضع همتای آمریکایی اش است. پیش از برگزاری نشست شورای امنیت برخی سخنان منتسب به سخنگویان آمریکایی وجود داشت که تاکید می کرد که شورای امنیت ملی در حال برگزاری نشست های گسترده است و «باراک اوباما»رئیس جمهوری آمریکا گزینه های نظامی را در بحران سوریه بررسی می کند.
جایگزین های نظامی آمریکا چه بسا در بمباران مواضع ارتش سوریه یا چه بسا تلاش برای ترور اسد رئیس جمهوری سوریه و برخی از فرماندهان نظامی و حمله به مراکز فرماندهی ارتش خلاصه شود و این یعنی شعله ور شدن آتش جنگ میان دو قدرت بزرگ است زیرا وزارت دفاع روسیه تاکید کرد که اجازه نمی دهد آمریکا هر گونه حمله ای به مواضع ارتش سوریه انجام دهد و با استفاده از موشک های «اس 300» پیشرفته به این گونه حملات پاسخ می دهد.
«استفان دی میستورا» فرستاده ویژه سازمان ملل که معارضان سوری خواستار برکنار کردنش از مقامش هستند زیرا وی آمادگی خود را برای همراهی افراد مسلح جبهه النصره برای خروج امن از حلب اعلام کرد، لابد می داند که چه چیزی در راه است و می خواست با این پیشنهادش از خونریزی جلوگیری کرده باشد و چه بسا ما و همه جهان می فهیم که این مرد با ارائه این طرح بر حق بود آن هم در سایه خالی کردن پشت معارضان و گروه های مسلح در حلب شرقی توسط هم پیمانان غرب ، عرب و ترک و رها کردن آنها تا به تنهایی با سرنوشت خود رو به رو شوند.