جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

وال استریت ژورنال نوشت:

ریشه های توهم آمریکا در خاورمیانه

تاریخچه شکست و ناکامی های آمریکا در خاورمیانه به زمانی در دولت آیزنهاور باز می گردد که تا به امروز ادامه داشته است.

کد خبر: ۱۴۶۰۲۰
ریشه های توهم آمریکا در خاورمیانه

رقابت در طول جنگ سرد آمریکا را به سمت دوستی با دیکتاتورهای منفوری در منطقه سوق داد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه آمریکایی وال استریت ژورنال در گزارشی نوشت: از لحظه ای که در سال 2009 «باراک اوباما» رئیس جمهور آمریکا به قدرت رسید، تلاش کرد با ادعای رسیدگی به نارضایتی های مردم عرب، جایگاه آمریکا را در خاورمیانه بهبود بخشد. او با رسانه های خبری عرب به مصاحبه پرداخت. او سال نو را به مردم ایران تبریک گفت. او در یک سخنرانی در شهر «قاهره» پایتخت مصر به اشتباهات گذشته در آمریکا اذعان کرد و از اسرائیل خواست خواسته های فلسطینیان برای داشتن یک دولت مشروع را به رسمیت بشناسد. اوباما تقریبا همه کارهایی را که منتقدان لیبرال سیاست های «جورج دبلیو بوش» از او می خواستند، انجام داد و شکست خورد. یا باید گفت که او در حقیقت دریافت که جهان عرب با مشکلاتی بیش از آنچه وی گفته و انجام داده مواجه شده است.

آیا اوباما فرصت کرده است تا مطالب موجود حساب کاربری «مایکل دوران» در مورد کشورداری «دوایت آیزنهاور» رئیس جمهور قبل را در طی و بعد از بحران سوئز در سال 1956 بخواند؟ دوران، یک دانشمند و یک مقام در وزارت دفاع در دولت جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور آن زمان را فرد زیرک و محتاطی توصیف کرد که بدون توجه به تبعات مخرب توجه به آرمان های مردم در کشورهای عربی بر روابط این کشور با نزدیک ترین متحدان امریکا، به این کار ادامه داد.

دوران روایتی را ارائه کرد که تعداد کمی از افراد غیر متخصص آن را شنیده بودند. روایت او از اوایل دهه 1950 آغاز می شود که امریکا به اوج خود رسیده بود. انگلیس با اکراه پایان امپراتوری را تایید کرد، و آمریکا این خلا را در خاورمیانه پر کرد. نه آیزنهاور و نه وزیر خارجه عمیقا ضد کمونیستی وی، «جان فاستر دالس»، این انتقال قدرت در شرایط به شدت ژئوپلیتیکی را درک نکردند و هر دو معتقد بودند که ایمان رهایی بخش آمریکا در تعیین سرنوشت ملی و رضایت حکومت شوندگان جایگزین استعمار خودبزرگ بین بریتانیا خواهد شد. هم اخلاق و هم منافع ملی در یک دوره. به این شکل دیکته شد. همان طور که دالس در سخنرانی تلویزیونی خود در سال 1953 گفت: «ما نمی توانیم ببینیم که میلیون ها نفر از ما مایوس شوند.»

داستان مشابه و بیش از حد واقعی این است که رقابت در طول جنگ سرد آمریکا را به سمت دوستی با دیکتاتورهای منفوری در منطقه مانند رضا شاه پهلوی در ایران سوق داد. با این حال در همان لحظه که آمریکا برای سرنگونی نخست وزیر منتخب ایران در حمایت از شاه توطئه می چید، سیاست گذاران ارشد، شیفته رهبر انقلابی فوق العاده محبوب مصر یعنی «جمال عبدالناصر» شدند. آیزنهاور و دالس در ناصر نوعی رهبری ملی دیدند که آمریکا برای نشان دادن اینکه کشورهای پسا استعماری در اردوگاه دموکراتیک بهتر از اردوگاه کمونیستی هستند، به او نیاز داشتند.

مشکل این بود که به منظور انجام این کار، آنها باید به نزدیک ترین متحد خود پشت می کردند. پادگان 80 هزار نفری «وینستون چرچیل» نخست وزیر بریتانیا در سوئز مدرک انکار ناپذیری است که ملت او یک نیروی امپریالیستی باقی مانده بودند. اما آیزنهاور و دالس در سال 4-1953 زمانی که ناصر خواستار خروج نیروهای انگلیسی و کاهش نفوذ بریتانیا شد، طرف او را گرفتند. آیزنهاور بدون توجه به موقعیت متحد سابق خود در زمان جنگ، از چرچیل خواست تا با «احساسات بسیار قوی ناسیونالیستی دولت مصر و مردم» کنار بیاید.

بریتانیا یک مانع برای معامله بزرگ آمریکا با ناصر بود. اسرائیل هم مانع دیگری بود. آیزنهاور، دالس و مقامات وزارت خارجه نگران بودند که آمریکا هرگز نتواند قلب و ذهن اعراب را اشغال کند. این مشکل در بیش از شش دهه گذشته به سختی رفع شده است. اما در حالی که واکنش آمریکا امروز ممانعت از گسترش ساخت شهرک های غیر قانونی است، پاسخ در سال 1955 فشار بر اسرائیل برای سازش ارضی یک طرفه، و ارائه این طرح به ناصر برای تصویب قبل از ارائه آن به اسرائیل بود. دوران روشن می سازد که یهودی ستیزی نخبگان واشنگتن با آنچه در آن زمان به نظر می رسید محاسبات استراتژیک باشد، همگرایی داشت.

اما قمار آیزنهاور بر اساس یک توهم بود. ناصر «جورج واشنگتنِ» مصر نبود که مصمم به هدایت مردم خود را از اسارت استعمار و به سمت استقلال باشد.

اما به رغم تمامی این روایت ها، «دست به سینه نشستن در خاورمیانه امروزی» راهکار درستی نیست. هنگامی که شما در آمریکا هستید، هیچ کاری انجام ندادن هم همانند تصمیم به انجام دادن کاری سرنوشت ساز است. (به سوریه نگاه کنید) به غریبه ها اعتماد نکنید (به «احمد چلبی» نگاه کنید) سعی نکنید بیش از حد باهوش باشید. انتظارات خود را کاهش دهید. و به آنچه در پایان داستان «دوران» آمده است، دقت کنید: «یک چشم انداز غم انگیز برای آمریکا».

انتهای پیام

دیدگاه شما