همه طرح های نظامی علیه سوریه یک حقیقت قاطع را نادیده می گیرد و آن اینکه تمام عملیاتهای مشابه در صربستان،عراق و کویت موفق شد زیرا آمریکا تنها قدرت بزرگ در جهان بود و با هیچ رقابت ضعیفی توسط روسیه مواجه نبود و چین نیز در حال تحکیم پایگاه اقتصادی اش بود، روسیه امروز روسیه 20 سال پیش نیست و ما بر این باور نیستیم که مسکو در برابر بمباران مواضع همپیمانش یعنی ارتش سوریه و فرودگاه ها و ترور ژنرال ها و فرماندهان ستاد ارتشش به منظور بستر سازی برای تغییر نظام، تماشاگر می ماند و ساکت می نشیند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «عبدالباری عطوان» نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در تحلیلی در بخش سخن سردبیر در روزنامه رأی الیوم به احتمال حمله نظامی غرب به سوریه و آمادگی روسیه برای مقابله با این حمله پرداخت و نوشت:اگر گزارش هایی که توسط مرکز پژوهش های استراتژیک «فیرل»در برلین درباره وجود طرح ناتو برای حمله به ارتش سوریه و نابودی فرودگاه ها و مراکز فرماندهی اش از طریق حملات هوایی گسترده با مشارکت 800 هواپیما از 14 کشور و نیز با شلیک موشک های «توماهوک»از پایگاه های آمریکایی در منطقه خلیج فارس درست باشد، تأکید می کنیم اگر این گزارش ها درست باشد، بنابر این ما در آستانه یک جنگ جهانی سومی هستیم و تنها امید باقی مانده دخالت«باراک اوباما»رئیس جمهوری آمریکا برای توقف آن است.
این طرح به مانند طرحی است که ناتو طی بمباران صربستان در بیست سال پیش در پی عملیات«روباه صحرا»علیه عراق در سال 1991 و بمباران لیبی در سال 2011 است و بر ارتش سوریه متمرکز می شود و از هر گونه اهداف نظامی روسی اجتناب می کند.
تعجب نمی کنیم و بعید نمی دانیم که درز کردن اطلاعات این طرح نظامی به بیرون توسط این مرکز پژوهشی آلمانی در چارچوب جنگ سرد کنونی میان مسکو و واشنگتن صورت گرفته است که رو به شدت گرفتن است اما هر کسی روزنامه های آمریکایی و به ویژه راستگراها مانند «واشنگتن پست»و «وال استریت ژورنال» را پیگری کرده باشد و گزارش ها و تحلیل ها و مقاله هایی که منتشر می کنند را دنبال کرده به این تصور می رسد که احتمال های جنگ بسیار بیشتر از احتمال های صلح است و این جنگ احتمالی بر اساس نظریه «برنارد هنری لیوی»فیلسوف فرانسوی برای صلح است.
واشنگتن پست تاکید کرد که شورای امنیت ملی آمریکا که ژنرال هایی از ارتش و دستگاه امنیتی و سازمان اطلاعات آمریکا به علاوه کارشناسانی از وزارت خارجه و وزارت دفاع را در بر می گیرد از یک هفته پیش در حال رایزنی درباره بمباران های«محدود»علیه دولت سوریه و ارتش اش برای مجبور کردنش برای بازگشت به مذاکرات است، این در حالی است که سناتور«جان مک کین» کاندیدای سابق انتخابات ریاست جمهوری و رئیس کمیته امور خارجی در کنگره در مقاله ای در روزنامه وال استریت ژورنال دو روز پیش تحت عنوان «اسد را اکنون متوقف کنید یا منتظر پنج سال جنگ باشید».مک کین در این مقاله خواستار سرنگونی هواپیماهای ارتش سوریه و تجهیز گروه های مسلح در سوریه به سلاح های پیشرفته شد.
کارشناسان نظامی در لندن احتمال می دهند که حملات هوایی سری سریعی صورت گیرد که اعلام نمی شوند این در حالی است که« جان کری»وزیر خارجه آمریکا سخن از «حملات کوچک»زد بدون آن که منتظر قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل برای دادن پوشش قانونی لازم بود به مانند آن چه در لیبی و جنگ آزادی کویت رخ داد.
بی تردید روسیه از دستگاه اطلاعاتی قوی برخوردار است و از این گونه طرح ها و مقاصد آمریکایی با خبر است و همین مساله ارسال دو کشتی جنگی جدیدی به دریای مدیترانه که به ناو هواپیمابر این کشور و شماری دیگر از کشتی های مشابه ملحق شدند و نیز تقویت سیستم دفاع هوایی در سوریه با موشک های اس 300 بسیار مدرن را تفسیر می کند و بعید نیست که این موشک ها به دست ارتش سوریه رسید تا با هر گونه حمله هوایی آمریکایی مقابله کند.
خانم «والنتینا ماتوینکو» رئیس مجلس فدارتیو روسیه تلاش «برخی طرف ها»برای اتخاذ اقدامات نظامی برای«براندازی دولت بشار اسد رئیس جمهوری سوریه و تجزیه سوریه به چند نظام متفرق» را بعید ندانست. این سخنان تأکید بر چیزی است که در بیانیه وزارت خارجه روسیه در دو روز پیش آمده است.
این فضای پر از ابرهای تهدید به حملات نظامی هوایی و موشک های توماهوک قاره پیما ما را به یاد دو مرحله انداخت: اولی حمله هوایی «روباه صحرا»برای بیرون کردن نیروهای عراقی از کویت در سال 1991 و دومی حملاتی که پیش از اشغال عراق در مارس 2003 رخ داد.
کشورهایی که هواپیماهای آنها قصد دارند در این عملیات احتمالی شرک کنند و هواپیماهای آنها از اردن و پایگاه هوایی انجرلیک پرواز می کنند نیروی زمینی اعزام نمی کنند زیرا هدف آنها مختل کردن نیروی هوایی سوریه است به گونه ای که مجال پیشروی گروه های مسلح فراهم شود و این گروه ها زمام امور را به لحاظ میدانی به دست گیرند.
همه این طرح ها یک حقیقت قاطع را نادیده می گیرد و آن اینکه تمام عملیاتهای مشابه در صربستان،عراق و کویت موفق شد زیرا آمریکا تنها قدرت بزرگ در جهان بود و با هیچ رقابت ضعیفی توسط روسیه مواجه نبود و چین نیز در حال تحکیم پایگاه اقتصادی اش بود، روسیه امروز روسیه 20 سال پیش نیست و ما بر این باور نیستیم که مسکو در برابر بمباران مواضع همپیمانش یعنی ارتش سوریه و فرودگاه ها و ترور ژنرال ها و فرماندهان ستاد ارتشش به منظور بستر سازی برای تغییر نظام، تماشاگر می ماند و ساکت می نشیند.
چه بسا برخی بر این باور باشند که ما در این باور خود گزافه گویی می کنیم همانطور که باور دارند که ما در پایبندی رهبران روسیه به دفاع از هم پیمان سوری شان حتی اگر این مساله به کشیده شدنش به جنگ مستقیم با ناتو منجر شود،نیز گزافه گویی می کنیم اما اینها نباید فراموش کنند که روسیه تنها نیست بلکه بخشی از یک سیستم بین المللی و منطقه ای است و شکستش یا شکست هم پیمانانش در سوریه یعنی شکست این سیستم به طور کلی است.
سفری که «جان مارک ایرولت»وزیر خارجه فرانسه به مسکو که قرار است امروز انجام شود و سفر بعدی اش به واشنگتن برای رسیدن به توافق درباره قطعنامه ای که دولتش برای ارائه آن به شورای امنیت به منظور فروکش کردن دشمنی ها انجام می دهد چه بسا نردبان دیپلماتیک برای پایین آمدن از رویارویی را ارائه کند و شکست آن نیز یعنی آغاز شمارش معکوس برای ضربات محدود یا گسترده در سوریه و شعله ور شدن فیتله جنگی که نمی توان درباره پیامدهای فاجعه بار آن گمانه زنی کرد.