گامی به سمت رویارویی روسیه و آمریکا در میدان های سوریه.پس از آن که «ماریا زاخارووا»سخنگوی وزارت خارجه روسیه تهدید کرد که در صورت تجاوز مستقیم آمریکا به ارتش سوریه زلزله ای رخ می دهد، کاخ سفید و وزارت خارج آمریکا از سیاست با روسیه در سوریه«استعفا»دادند و کانال های هماهنگی و تفاهم با نظامیان و دیپلمات های روس را بستند و پرونده سوریه را به پنتاگون و سازمان اطلاعات آمریکا واگذار کردند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه السفیر لبنان در گزارشی به آخرین تحولات سوریه و تقابل روسیه و آمریکا بر سر این کشور پرداخت و نوشت: حزب جنگ داخل موسسه آمریکایی پرونده سوریه و رهبری مرحله انتقالی تا به قدرت رسیدن دولت جدید را از آن خود کرد و «هیلاری کلینتون» گزینه های خود را بر نهادهای کنونی تا زمان رسیدنش به کاخ سفید را تحمیل کرده است. بالا گرفتن تنش بر موضع آمریکایی ها طیماه های آینده حاکم شده و چیزی غیر از آن نیست اما آمریکایی ها آشفته هستند زیرا آنها «حلب»را از دست می دهند.
کاخ سفید چیزی در چنته ندارد تا به واسطه آن با روس ها درباره سوریه مذاکره کند.«جاش ارنست»سخنگوی کاخ سفید دلیل چنین چیزی را پایان صبر همه به دلیل اقدامات روسیه دانست. وزارت خارجه آمریکا همه اتاق های نظارت بر آتش بس احتمالی در امان و ژنو که افسران روس و آمریکایی را یک جا جمع می کرد، بست. تصمیمی که «جان کربی» سخنگوی وزارت خارجه آمریکا مسئول اعلام کردن آن بود، چیزی جز دفن جسد آتش بسی نبود که در اصل مرده بود. تنها همکاری نظامی در روسیه میان روس ها و آمریکایی ها از هماهنگی در ترافیک آسمانی میان جنگنده های دو طرف فراتر نمی رفت اما غرفه امان کارش از شمارش نقض های آتش بس فراتر نرفت.
آمریکایی ها با تمام نهادهای شان از پنتاگون تا کاخ سفید تا وزارت خارجه و آژانس های اطلاعاتی و جاسوسی درهای«سیاست»را به روی مسکو تا ماه های آیند و ساعاتی پس از تهدید آمریکا توسط ماریا زاخارووا بستند. آخرین تلاش آمریکا برای گروکشی از روس ها این گونه بود که وانمود کند که روس ها به آتش بس احترام نمی گذارند؛ آتش بسی که خود واشنگتن آن را در دیرالزور از بین برد همانطور که آتش بس ماه فوریه را از بین برد هنگامی که تلفات گروه های مسلح در اثر حملات هوایی زمستانه روس ها را با هفت هزار تن سلاح بلغاری، رومانیایی و اوکراینی که به این گروه ها تحویل داده شد، جبران کرد آن هم هنگامی که آمریکایی ها با روس ها در وین مذاکره می کردند و به همراه نمایندگانی از 17 کشور از گروه حمایت بین المللی توافقاتی درباره نقشه راه سیاسی امضا می کردند.
عقب نشینی آمریکایی ها از دیپلماسی در سوریه را همچنین سورپرایز وجود استراتژی واضح منطقه ای روسیه در سوریه و تصمیمی تحمیل کرد که بلافاصله پس از فروپاشی آتش بس در 12 سپتامبر با انجام عملیات هوایی گسترده به منظور در هم شکستن خطوط گروه های مسلح در حلب «مادر جنگ ها در سوریه»عملی شد.دشوار است بگوییم که تصمیم برای انجام این عملیات در ساعت های پایانی جان دادن آتش بس اتخاذ شده است آن هم با توجه به گستردگی و حجم آن و منحصر به فرد بودن سلاح هایی که در آن استفاده شد و نیز محاصره مواضع گروه تروریستی جبهه النصره و دیگر گروه های تندرو و تروریستی.
اقدام سریع روسیه نشان دهنده بی اعتمادی روس ها به آمریکایی ها و آمادگی از پیش تعیین شده برای روی آوردن به جایگزین هایی است که به تعیین سرنوشت راه حل نظامی و به گزینه های واقعی دمشق به محض ترور آتش بس و دیپلماسی توسط آمریکایی ها نزدیک است.آمادگی روسیه برای به دست آوردن پیروزی در حلب از مرزهای استراتژی منطقه ای فراتر می رود و به خود انتخابات آمریکا می رسد و تلاش برای به دست آودرن پیروزی بزرگ و تعیین کننده در میدان سوریه یکی از موجودی های هیلاری کلینتون کاندیدای دموکرات ها را از او می گیرد. بسیار مهم است که ارتش سوریه بتواند با حمایت هوایی روسیه آمریکایی ها را به چالش کشیده و اراده آنها را شکسته و گروه های تروریستی که به دولت دموکرات آمریکا پیش از ماه نوامبر و برگزاری انتخابات ریاست جمهوری تکیه کرده اند را شکست دهد، آن هم پس از ان نبرد حلب تبدیل به عنوان بزرگی در این انتخابات شده است.
مرثیه سیاست آمریکا در سوریه بازتاب دهنده نبود استراتژی واضح در سوریه یا هر گونه سیاستی است که قابل اجرا باشد به استثنای واکنش هایی که نمی توان آنها را سیاست قلمداد کرد بلکه ماجراجویی هایی باید دانست که عملیات دیرالزور آخرین آنها نخواهد بود.به استثنای فرسایش روس ها و سوریه و هم پیمانانش که پیش از هر چیزی یعنی ادامه ویرانی سوریه است، آمریکا هیچ هدف دیگر اعلام شده ای ندارد و هیچ جایگزینی به جز واکنش های خشک و خالی ندارد زیرا وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد که «اقدام غیردیپلماتیک»را بررسی می کند.
حتی سیاست فرسایش که هدفش غرق کردن روس ها و سوری ها در سلسله ای از آتش بس و محدود کردن هر گونه عملیات نظامی موفقیت آمیز ارتش سوریه به سمت شهرهای بزرگ که رسیدن به آنها معنایش پیروزی سوریه و روسیه در حلب شرقی است، کار یاز پیش نمی برد.این جدای از شیوه رسیدن به آنها چه با عملیات نظامی یا تنوع بخشیدن به استراتژی هایی از جمله نفوذ و تقسیم شهر محاصره شده به مربع هایی که بعدا به آنها حمله صورت می گیرد یا تضعیف جبهه داخلی گروه های مسلح که در حال عملی شدن است اما پیروزی با این حجم در عمل منجر به آزادی بخش بزرگی از لشکر سوم سوریه می شود زیرا در این صورت ارتش سوریه می تواند 30 هزار نیرو که در جبهه های حلب مستقر هستند را گرد آورد تا جبهه های زیاد دیگری را فعال کند، و این امر حجم حملات را علیه گروه های مسلح بیشتر می کند و به سوریه کمک می کند برای عملیات نظامی در ادلب یا به سمت شرق سوریه بهتر آماده شود و در نهایت نیز به کوتاه شدن مدت زمان جنگ سوریه منجر می شود.
این نه فقط باعث توقف فرسایش آمریکایی و ناکام کردن استراتژی هایش می شود بلکه باعث می شود که زمام امور را برای مشارکت در پر کردن خلائی که شکست احتمالی داعش در موصل و سپس الرقه و دیرالزور به وجود می آورد را به دست بگیرد؛امری که آمریکا تلاش می کند در انجامش تنها باشد تا بتواند سرنوشت آینده سوریه را خودش رقم بزند. عملیات نابودی پل ها روی فرات، اطراف دیرالزور و المیادین و برقراری ارتباط با الرقه که عملیات داعش را با مانع مواجه نمی کند و توسط هواپیماهای «ائتلاف بین المللی»انجام می شود چیزی جز تلاش برای تاخیر هر گونه عملیات نفوذ نیست که ارتش سوریه برای آن برنامه ریزی می کند تا از «سوریه مفید»بیرون بیاید و به سمت مرزهای بین المللی با عراق پیشروی کند.
و اما پیش نویس فرانسه در شورای امنیت سازمان ملل برای تحمیل قطعنامه ای برای آتش بس نیز همانطور«گینادی گاتیلوف»معاون وزیر خارجه روسیه گفت هیچ شانسی برای تصویب ندارد. جدای از آن،این پیش نویس توسط طرفی ارائه می شود که در تسلیح گروه های جهادی در شمال سوریه از هیچ کمکی فروگذار نکرد و این کار را با شعله ور شدن جنگ داخلی در سوریه به شکل زودهنگام انجام داد.
احتمالی که وقوعش بیشتر است این است که آمریکایی ها به سمت بالا بردن سطح تسلیح گروه های مسلح بروند و آنها را مجهز به موشک های «گراد» دوربردتر کنند همانطور که در حماه و ریف لاذقیه دیده شد؛ موشک های که برد آنها از 20 تا 40 کیلومتر است تا مناطق مسکونی بزرگ را تهدید کنند و از دیوارهای سوریه مفید عبور کنند منطقه ای اطقی که ارتش سوریه همزمان با نزدیک شدنش به بازپس گیری حلب شرقی، بر شهرهای بزرگ و مهمترین مناطق آن کنترل دارد. همچنین گزینه تجهیز گروه های مسلح به موشک های ضد هوایی اگر رخ دهد، چیزی را در سیر عملیات حلب نه فقط در بستن راه های امدادرسانی به شهر تغییر نمی دهد بلکه به دلیل آن که حملات هوایی از ارتفاع بالا صورت می گیرد و کوچک بودن مساحتی که در آن عملیات صورت می گیرد از اهمیت هر گونه تغییر موشکی در تسلیح کردن می کاهد.
حلب شرقی که هنوز به دست ارتش بازپس گرفته نشده است، جنگ برای آن باقی مانده تفاهم ها میان روسیه و آمریکا را ساقط کرد و به سمت بالا گرفتن تنش توسط آمریکا می رود تا آمریکایی ها شاید بتوانند موفقیت بزرگ روس ها در جنگ های حلب روی جسد مرده آتش بس را جبران کنند.این آتش بس حتی پیش از ان که وارد مرحله اجرایی شود به دست آمریکایی مرده بود و آنها در کشتار ده ها سرباز سوری در دیرالزور توسط جنگنده هایش به منظور کمک به داعش برای اشغال شهر به سرش شلیک کردند.این بماند آمریکایی ها بر اساس توافق حاضر به رویارویی با جبهه النصره و حمله به آن نشدند زیرا معنای آن شکستن کمر گروه های مسلح و کمر سیاست فرسایش ارتش سوریه و روسیه توسط آمریکاست.گزینه ای که آمریکا حاضر به نوشیدن سم آن نبود این در حالی است که «ابومحمد الجولانی»سرکرده جبهه النصره طی سه سال گذشته در از بین بردن 16 گروه به اصطلاح «میانه رو»درنگ نکرد؛ گروه هایی که هزاران فرد مسلح را شامل می شود که سازمان اطلاعات آمریکا آنها را در چارچوب برنامه پنتاگون برای فعالیت در سوریه طی پنج سال گذشته آموزش و تسلیح کرد.
در همین حال، یک منبع در کمیته خارجی مجلس دومای روسیه احتمال داد که توافقنامه استقرار نیروهای هوایی روسیه در سوریه تا زمان نامشخص در روز جمعه آینده در واکنشن به توقف مذاکرات با روسیه درباره سوریه توسط واشنگتن، تصویب شود.
«کنستانتین کوساچف» رئیس کمیته امور بین المللی دوما تاکید کرد که مجلس فدراتیو روسیه توافقنامه استقرار نیروهای روسی در سوریه به شکل دائمی را مورد بررسی قرار می دهد.
توافقنامه کنونی موقت میان روسیه و سوریه در 26 آگوست در دمشق امضا شد و برای تصویب به مجلس دوما ارسال شد.