لیبی از پنج سال پیش تا کنون در اوضاع فاجعه باری به سر می برد و آوارگانش به این کشور بازنگشتند و ثروت های لیبی توسط انقلابیون جدید به غارت می رود و ده ها میلیارد دلار بلوکه شده که آزاد شدند به لیبی بازگشت تا از این کشور بار دیگر خارج شود و به بانک های سوئیس برگردند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه رأی الیوم به آخرین تحولات در زمینه بحران لیبی و پشیمانی غربی ها به دلیل دخالت نظامی در این کشور در پنج سال پیش پرداخت و نوشت:هنگامی که از «برنارد هنری لیوی»در برنامه «بل قیود»در شبکه «بی بی سی»عربی که «رشا قندیل»سه روز پیش با وی گفت و گو کرد درباره شکست دخالت نظامی پیمان ناتو در برقراری امنیت و ثبات در لیبی با توجه به هرج و مرج خونین که اکنون در آن به سر می برد، پرسیده شد،جواب داد که اوضاع لیبی اکنون بهتر از همتایش در سوریه است که «باراک اوباما»رئیس جمهوری آمریکا پس از عبور رئیس جمهورش از خطوط قرمز با استفاده از سلاح شیمیایی در سال 2013 نتوانست در آن دخالت نظامی کند.لیوی در این گفت و گو با عصبانیت و خشم گفت که بیش از یک قرن طول کشید تا اوضاع در فرانسه پس از انقلاب با ثبات شود و بهانه های زیادی برای توجیه دخالت نظامی ناتو از جمله جلوگیری از«کشتار در بنغازی»توسط نظام به زبان آورد.
مهمترین سخنان لیوی فیلسوف که پشت دخالت نظامی انگلیس و فرانسه و آمریکا در لیبی بود سخنانی بود که وی بعدا در کتابی که صادر کرد به زبان آورد و تاکید کرد که وی این کار را به عنوان خدمتی ارزشمند برای یهودیت و صلح با دولت اسرائیل انجام داد.
گزارش کمیته امور خارجی پارلمان انگلیس از «دیوید کامرون»نخست وزیر وقت انگلیس به دلیل تصمیمش برای دخالت نظامی در لیبی انتقاد شدیدی کرد و تاکید کرد که «اشتباه های زیادی در عملیات تصمیم گیری انگلیس و فرانسه برای دخالت نظامی برای حمایت از غیرنظامیان لیبی از نظام معمر قذافی در سال 2011 صورت گرفته است.»
در گزارش آمده است که دولت کامرون نتوانست که «تهدید عملی غیرنظامیان توسط نظام قذافی را مورد تحقیق قرار دهد و به شکل چشم بسته و سطحی برخی از عناصر سخنرانی قذافی را مدنظر قرار داد و در تشخیص گروه های تندرو در صفوف شورشیان شکست خورد.» رئیس کمیته«کریسبین بلونت»گفت که دولت کامرون برای حمایت از غیرنظامیان به جای دخالت نظامی باید به دنبال راه حل سیاسی می رفت؛ راه حلی مانند اصلاح نظام یا تغییر آن و وی یعنی کامرون باید تندروهایی که تلاش می کردند از شورش به نفع خود استفاده کنند را می شناخت.»
این احساس گناه که کمیته انگلیسی آن را نشان داد زندگی را به کسانی که با موشک های هواپیماهای ناتو جان خود را از دست دادند،بر نمی گرداند،همچنین هیچ گونه غرامتی به سه میلیون لیبیایی که آواره شدند و گرسنگی و حرمان را در تبعیدگاه های خود در کشورهای همجوار و کشورهای سراسر جهان چشیده اند،تقدیم نمی کند اما برای ما اعتراف مهمی است زیرا ما از همان روز نخست و بنابر همان دلایلی که گزارش به آن اقرار کرد با این دخالت نظامی مخالفت کردیم؛ دلایلی که بارزترین آنها تبلیغات رسانه ای دروغ که توسط شبکه های تلویزیونی عربی و خارجی که شایع کردند و دم از کشتارهای توهمی زدند که قرار بود در بنغازی و دیگر شهرها راه بیفتد به رغم آن که هواپیماهای فرانسوی پیش از صدور قطعنامه شورای امنیت برای حمایت از غیرنظامیان در لیبی دخالت کرده بودند.
کمیته انگلیسی به شیوه های مورب تاکید کرد که هیچ گونه سند و مدرکی درباره احتمال وقوع این کشتار ها وجود ندارد هنگامی که دولت کامرون را متهم کرد« نتوانست درباره تهدید عملی غیرنظامیان توسط نظام قذافی تحقیق کند.»
«سیلویو برلسکونی»نخست وزیر ایتالیا که کشورش در لیبی دخالت نظامی کرد در گفت و گو با خبرگزاری دولتی«اینا»ی ایتالیا اذعان کرد که لیبی شاهد انقلاب نبود و این انگلیس و فرانسه بودند که این انقلاب را «جعل»کردند تا دخالت نظامی شان به منظور سلطه بر نفت و گاز لیبی ها را توجیه کنند و ملت لیبی در اوضاع معیشتی خوبی به سر می برد و این کشور از ثبات برخوردار بود.»
به واسطه تجربه عملی ما و پیگیری ها دقیق جنگ و تحولات در لیبی می توانیم بگوییم که شرکت های روابط عمومی انگلیس و فرانسه به منظور گمراه کردن همه و مخفی کردن حقایق و حمله به هر کسی که با دخالت نظامی مخالفت کند یا تردید کند به کار گرفته شدند.
برنارد هنری لیوی خودش گفت که حکومت جدید در لیبی به وی پیامی داد که با خودش به رهبران رژیم اسرائیل برای عادی سازی روابط ببرد،پیامی که بعدها از آن و مضمونش شانه خالی شد زیرا حامل آن در فاش کردن مضمونش عجله کرد.
لیبی از پنج سال پیش تا کنون در اوضاع فاجعه باری به سر می برد و آوارگانش به این کشور بازنگشتند و ثروت های لیبی توسط انقلابیون جدید به غارت می رود و ده ها میلیارد دلار بلوکه شده که آزاد شدند به لیبی بازگشت تا از این کشور بار دیگر خارج شود و به بانک های سوئیس برگردند.
نیروهای ویژه آمریکایی و فرانسوی و انگلیسی در اراضی لیبی با قدرت حضور دارند و همین نیروها هستند که با تندروها می جنگند.اینها همه نه برای حفظ جان و رفاه لیبیایی هاست زیرا بیشتر مردم لیبی کشور را برای جستجوی امنیت ترک کردند و کسانی هم که در این کشور باقی ماندند با مرگ و بیچارگی کلنجار می روند. حضور نیروهای ویژه غربی برای سلطه بر ثروت های لیبی و مکیدن آن و جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی به سواحل اروپایی است.
برلسکونی وجدانش را با اعتراف به توطئه تبرئه کرد و پارلمان انگلیس به اشتباه اذعان کرد و باراک اوباما رئیس جمهوری آمریکا اذعان کرد که بزرگترین اشتباه دوران حکومتش را با دخالت نظامی در لیبی مرتکب شد اما همچنان برخی از عرب ها هستند که تلاش می کنند این تجاوز را توجیه و از آن دفاع کنند.
این روزنامه یعنی روزنامه «رأی الیوم»در اردوگاه ملت نیک لیبی و همه ملت های عرب دیگر در رویارویی با توطئه ای که آنها را هدف قرار داده و پشت آن قدرت های استعماری ایستاده اند که به دنبال کاشتن فتنه طایفه ای و نژادی برای از بین بردن وحدت خاک و وحدت ملی آنها هستند، باقی می ماند،و خدا را شکر می کنیم که حقایق هر از چند گاهی فاش می شوند و بر درست بودن گزینه ما تاکید می کند البته نه به دلیل اینکه ما رمال یا طالع بین هستیم یا از هوش خارق العاده برخورداریم بلکه به دلیل اینکه از تاریخ به ویژه موضع گیریهای غرب درباره ما درس گرفته ایم.