از هیچ کس کاری برنمی آید تا زمانی که آنکارا خودش نخواهد کاری برای خودش کند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «نورای مرت» روزنامه نگار ترک در مطلبی در روزنامه حریت نوشت: من سعی کردم مشکلاتی را که ترکیه از زمان کودتای نافرجام در 15 ژوئیه با آنها مواجه شده و انتقاداتی که از اروپایی ها به دلیل نگرش منفی شان نسبت به ترکیه در نشست هفته گذشته اتریش کرده، توضیح دهم. در واقع، همه تحلیلگران ترکیه و اروپا رویکردهای مشابهی را در خصوص بحث در مورد «قرار گرفتن ترکیه بین آرزوهای منطقه ای و چالش هایش» ارائه کرده اند. با این وجود زمانی که من به عقب بازگشتم، متوجه شدم که ترکیه در حال حرکت در جهت دیگری است.
همانطور که من سعی کردم توضیح دهم یک اجماع جدید، حداقل میان سکولارها و محافظه کاران وجود دارد که در فصل جدید قضایی، یک بحران سیاسی میان «رجب طیب اردوغان» رئیس جمهور، حزب حاکم و حزب جمهوری خواه خلق به عنوان حزب مخالف اصلی در گرفته است. در حال حاضر روشن تر به نظر می رسد که آنچه به اصطلاح «سیاست رضایت طرفین» نام گرفته، در حقیقت سلطه سیاسی است که توسط اردوغان و حزب او به عنوان «وحدت» دست کاری شده است.
همانطور که من سعی کردم استدلال کنم که مسئله کردها در اروپا صرف نظر از اشتباهات بدنه سیاسی کردی و مشکلات مربوط به تشدید حملات مسلحانه مورد بحث قرار گرفت، «بینالی ییلدیریم» نخست وزیر ترکیه امکان هر گونه راه حلی را با بیان اینکه هیچ چیزی به عنوان یک راه حل وجود ندارد، رد کرد. او گفت: «کردها فرصت های خود را از دست داده اند.» علاوه بر این، روزنامه نگاران بیشتری به دلیل حمایت از کردها بازداشت شدند.
به هر حال، من باید یادآوری کنم که روزنامه کردی «اوزگور کوندم» صدای نیمه رسمی پ. ک. ک است و از حملات کردها به عنوان «جنگ انقلابی» حمایت می کند؛ در حالی که برخی از روزنامه نگاران و نویسندگان ترکیه از آن تحت عنوان «آزادی بیان» پشتیبانی می کنند.
در نهایت همانطور که من به انتقادات در مورد پاکسازی گسترده مخالفان پاسخ دادم، جا دارد تاکید کنم که مخالف هر نوع پاکسازی هستم، حتی اگر اهداف، حامیان گولن باشند و یا کسانی وابستگی واقعی یا فرضی با این گروه داشته باشند. تاکنون، «جادوگر» تنها کسانی را هدف قرار داده که متعلق به گروه گولنی ها بوده اند. در واقع، فرامین جدیدی اعمال شده که شمار کسانی که شغل خود را از دست داده اند به 50 هزار نفر افزایش یابد. در اینجا بود که ترکیه ای که از اروپا انتقاد کرده بود، این کشور را با فرانسه قیاس کرده و از اعمال وضعیت اضطراری در این کشور دفاع کرده بود.
اگر چه فرانسه با ممنوع کردن لباس شنای اسلامی برای چند هفته در آزمون آزادی شکست خورد، اما بر خلاف ادعای دولت آنکارا، هیچ کس در فرانسه اقدام به برقراری حالت فوق العاده نکرد و فرامینی فراتر از قانون را اعمال نکرد. ترکیه با خطر جدید اداره شدن توسط فرمان هایی مواجه شده است که دیگر نیاز به اجماع سیاسی ندارد زیرا می تواند تنها به دستور حکومت اجرایی شود.
به کنفرانس سالانه مجمع اروپایی «الپباخ» در اتریش که در ابتدای مقاله به آن اشاره داشتیم بازمی گردیم که بیانیه پایانی آن بر این اساس بود که ترکیه برای ترسیم مسیر در راستای مردم سالاری و مقابله با تهدید بزرگ علیه دموکراسی نیاز به همدلی و تشویق دوستان و متحدین خود دارد. همچنین، دوستان و متحدان ترکیه باید به جای بیگانه شدن با ترکیه، به آن کشور کمک کنند؛ اما باید تاکید کنیم که از هیچ کس کاری برنمی آید تا زمانی که ترکیه خودش نخواهد کاری بکند.
کودتای نافرجام و وحشتناک ترکیه می توانست فرصتی برای آغازی جدید برای ترکیه باشد اما به نظر می رسد ما در حال از دست دادن فرصتی دیگر هستیم.