در حالی که رئیس جمهور آمریکا در آخرین ماه های حضور خود در کاخ سفید به سر می برد، نتوانست در دو دور ریاست جمهوری خود مانع قدرت گیری ایران و روسیه در خاورمیانه شود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «چارلز کراتامر» نویسنده و تحلیلگر مشهور آمریکایی در مقاله ای در روزنامه واشنگتن پست نوشت: در هفته جاری روسیه مواضع تروریست ها در سوریه را از طریق پایگاه هوایی ایران بمباران کرد. وزارت خارجه آمریکا وانمود کرد که از این اتفاق شگفت زده نشده است. اما وزارت خارجه باید شگفت زده شود و آن را زنگ خطری برای منافع خود در خاورمیانه قلمداد کند. این اقدام ایران تاکنون بی سابقه بوده است.
نظم خاورمیانه در حال تغییر است. نظمی که 40 سال با اتحاد محکم مصر - آمریکا بر منطقه حاکم شده بود، اکنون با اقدامات مشترک ایران و روسیه متاثر شده است. این امر نتیجه هشت سال فاصله گرفتن آمریکا از مسائل منطقه در دوره ریاست جمهوری «باراک اوباما» است. توافق هسته ای با ایران، عقب نشینی از عراق و بی اعتنایی آمریکا به بحران سوریه نتیجه این هشت سال است.
ایران
انتظار می رفت پس از توافق هسته ای ایران، روابط تهران و واشنگتن بهبود یابد اما در عوض، اتحاد استراتژیک و نظامی بین مسکو و تهران تقویت شد. بعد از لغو تحریم ها و عادی سازی روابط بین المللی ایران، روسیه با قراردادهای بسیاری به سرعت وارد عمل شد و موشک های زمین به هوای اس 300 را به ایران فروخت. اکنون نیز این کشور با استفاده از پایگاه هوایی ایران، سطح جدیدی از همکاری ها را آغاز کرده است.
عراق
بمب افکن های روسی که از ایران به پرواز درآمد، از حریم هوایی عراق عبور کرد. قبل از خروج آمریکا از عراق، جنگنده های روسیه هرگز نمی توانستند از حریم هوایی عراق عبور کنند. خلاء موجود، نه تنها دالانی را برای عبور این هواپیماها فراهم کرده بلکه نفوذ ایران را نیز در عراق افزایش داده است. به گفته سخنگوی ارتش آمریکا که از بغداد سخن می گفت، در حدود ۱۰۰ هزار شبه نظامی شیعه در عراق فعالیت دارند.
سوریه
زمانی که روسیه در سال گذشته اقدامات نظامی خود را در سوریه آغاز کرد، پایگاه های نظامی در این کشور ایجاد کرد و بمباران های گسترده ای را برنامه ریزی کرد، اوباما هیچ اقدامی انجام نداد. در واقع اوباما پیش بینی می کرد «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهور روسیه وارد باتلاق بزرگی در سوریه شده باشد. اما با این اقدام روسیه، نه تنها دولت «بشار اسد» تقویت شد بلکه شهر «حلب» نیز محاصره شد و باعث شد تا دولت دمشق در این جنگ دست بالا را داشته باشد. این در حالی است که وزیر خارجه بی کفایت ما (آمریکا)به دنبال همکاری های اطلاعاتی است.
در اینجا آنچه پوتین به دست آورده را مورد بررسی قرار می دهیم. اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۹۰ آسیب دیده بود اما پوتین قدرت این کشور را افزایش داد و اکنون به قدرتی بزرگ تبدیل شده است.
در اروپا پوتین به طور یک جانبه در حال طراحی مجدد نقشه خود است. شبه جزیره «کریمه» اکنون جزئی از روسیه است. اروپایی ها مشتاق هستند تحریم های اندکی را که با اکراه علیه روسیه اعمال کرده اند، لغو کنند. و درگیری ها در شرق اوکراین همچنان ادامه دارد.
اکنون روسیه نیروهای نظامی را در هشت منطقه در مرز اوکراین مستقر کرده، دستور برگزاری رزمایش نظامی در دریای سیاه را داده و حریم هوایی اوکراین را بیش از پیش کنترل می کند.
پس چرا اوباما تاکنون سکوت کرده است؟ وی نگران این موضوعات نیست زیرا اولویت های وی بیشتر داخلی هستند. وی این گونه استدلال می کند که این موضوعات اهمیت چندانی در دراز مدت ندارند و تاثیر قدرت در روابط بین کشورهای بزرگ بی دوام است.
اوباما تمامی این موارد را در سخنرانی های خود در سازمان ملل، در شهر «قاهره» و در آمریکا در نخستین سال دولت خود بیان کرده است. اکنون پس از دو دوره ریاست جمهوری، ما نتیجه سخنان او را به وضوح می بینیم. ایران و روسیه نفوذ گسترده ای در خاورمیانه یافته اند.
اکنون قدرت های بزرگ چین، روسیه و ایران هستند.