در فوریه سال 2011 هواپیماهای پیمان ناتو در لیبی با حمله و تبلیغات رسانه ای هماهنگ و بررسی شده و پوشش«جعلی» یا «تقلبی»سازمان ملل و بر اساس بیانیه های رسمی برای حمایت از انقلاب و حمایت از ملت لیبی از کشتارهایی که نظام دیکتاتوری مرتکب می شود ،برقراری دموکراسی ، تحمیل احترام به حقوق انسان دخالت نظامی کردند و اکنون بار دیگر این هواپیماها با حمایت نیروهای زمینی روی زمین و تحت «پوشش»جنگ با گروه تروریستی داعش باز می گردند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود به جدیدترین تحولات لیبی پرداخت و نوشت:اتفاق جدید در لیبی نه اعلام دولت وفاق ملی لیبی به رهبری آقای«فایر السراج» در زمینه کنترل مقر گروه تروریستی داعش در مجتمع کنفرانس های«واگادوگو»در شهر «سرت»توسط نیروهای این دولت بلکه نقش مهمی است که نیروهای زمینی آمریکایی وابسته به یگان های ویژه با پوشش هوایی جنگنده های«اف16»آمریکایی در رسیدن به این دستاور است، بازی کردند.
دولت وفاق ملی لیبی فقط یک پوشش بود نه بیشتر و نه کمتر و در اصل به منظور «قانونی کردن»این دخالت زمینی پس از دخالت هوایی آمریکا-انگلیس-فرانسه تشکیل شد.این مرد یعنی آقای السراج هیچ توان و اختیاری از خود ندارد و وی بر عکس شوهر فریب خورده است زیرا نخستین کسی است که از حوادث با خبر می شود.
آقای السراج با ادعایش درباره اینکه وی از حضور نیروهای فرانسوی در کنار نیروهای سرلشکر«خلیفه حفتر»در شرق لیبی اطلاع نداشت مگر پس از کشته شدن سه نفر از آنها، ما را شگفت زده کرد پس از آن هم سخنان«آتشین»بیان کرد که تاکید می کند حضور این نیروهای زمینی نقض حاکمیت لیبی است اما هیچ گونه محکومیت مشابهی در زمینه حضور نیروهای زمینی آمریکایی که در کنار نیروهای وابسته به دولتش می جنگند، صادر نکرد و این یعنی مشکل نه در وجود و حضور این نیروهاست بلکه در این است که کجا می جنگند و در کنار کدام «دولت ها»یا «شبه نظامیان»و فرماندهان آنها هستند؛فرماندهانی که بر سر قدرت می جنگند و وابسته به کشورهای غربی یا عربی هستند که از آنها حمایت می کنند.
روزنامه «واشنگتن پست» آمریکا روز گذشته نوشت که «نیروهای یگان های ویژه آمریکایی برای نخستین بار حمایت و کمک مستقیم به نیروهای لیبی که با عناصر داعش در پایگاه آنها در شهر سرت در شرق طرابلس پایتخت لیبی می جنگند، ارائه کردند» این روزنامه به نقل از افسران وابسته به دولت وفاق ملی لیبی نوشت که «سربازان آمریکایی و انگلیسی که لباس های نظامی لیبی«پلنگی»و جلیقه های ضد گلوله به تن داشتند ماه گذشته در شهر سرت دیده شدند.
جالب توجه این است که اعلام حضور نیروهای آمریکایی و انگلیسی در لیبی در همان روزی بود که آقای السراج در گفت و گو با روزنامه ایتالیایی« کوریری دلا سرا»گفت که «کشورش نیاز به نیروهای خارجی در اراضی لیبی ندارد و فقط خواستار حملات هوایی آمریکایی در مواقع بسیار ضروری و به شکل محدود دارد آن هم در زمان و مکان مشخص و همیشه با همکاری و هماهنگی با دولت وفاق ملی لیبی»این سبک گمراه کننده همان سبکی است که آقای«مصطفی عبدالجلیل»رئیس شورای ملی سابق لیبی و گروه اطراف وی آن را به کار گرفتند.
کدام را باور کنیم اذعان وزارت دفاع آمریکا(پنتاگون)به حضور این نیروها و ارائه توان نظامی منحصر به فرد برای کمک به نیروهای وفاق ملی و مشارکت در اتاق های عملیات نظامی مشترک با نیروهای این دولت و نیز کارشناسان نظامی انگلیسی یا سخنان آقای السراج و سخنگویان نیروهایش را ؟یا اینکه باید منتظر کشته شدن برخی نیروهای آمریکایی به مانند همتاهای فرانسوی شان بمانیم تا به شکل رسمی حضور این نیروها اعلام شود؟
در فوریه سال 2011 هواپیماهای پیمان ناتو در لیبی با حمله و تبلیغات رسانه ای هماهنگ و بررسی شده و پوشش«جعلی» یا «تقلبی»سازمان ملل و بر اساس بیانیه های رسمی برای حمایت از انقلاب و حمایت از ملت لیبی از کشتارهایی که نظام دیکتاتوری مرتکب می شود ،برقراری دموکراسی ، تحمیل احترام به حقوق انسان دخالت نظامی کردند و اکنون بار دیگر این هواپیماها با حمایت نیروهای زمینی روی زمین و تحت «پوشش»جنگ با گروه تروریستی داعش باز می گردند.
ملت لیبی بار اول فریب خورد و دروغ آمریکایی ها و غربی ها که اتحادیه عرب و حکومت های کشورهای حاشیه خلیج فارس از آن حمایت کردند و شبکه های ماهواره ای عربی نیز پشت آن قرار گرفتند و همه توان و امکانات و مهارت خود را برای گمراهی و فریب به کار بردند اما این بار ملت لیبی یا بیشتر مردم لیبی برای دومین بار فریب نمی خورند آن هم پس از حجم تخریبی که کشورش را فرا گرفت و اعتمادش به غرب و عرب ها را با هم از دست داد.
ایالات متحده آمریکا و پیمان ناتو و کشورهای عربی و اسلامی حامی آنها همان کسانی بودند که گروه های تروریستی القاعده و داعش را به لیبی آوردند آن هنگام که این کشور را به یک کشور شکست خورده و از هم پاشیده تبدیل کردند و در دو عرصه سیاسی و امنیتی خلأ به وجود آوردند و بسترهای لازم برای این گروه ها در اراضی اش را به وجود آوردند و در ایجاد دولتی دموکراتیک شکست خوردند.
چه بسا یگان های ویژه آمریکایی و انگلیسی در کنترل شهر سرت موفق شده و گروه تروریستی داعش را شکست دهند اما این پیروزی بسیار پرهزینه خواهد بود زیرا این گروه «حکومتی» مانند حکومت سرهنگ معمر قذافی رهبر سابق لیبی نیست که پس از فروپاشی اش و کنترل مقرهایش بلافاصله ناپدید شود،این گروه پس از شکست در فلان یا بهمان جا ذوب نشده و ناپدید نمی شود و در این زمینه مثال هایی مانند عراق،سوریه،مصر(شبه جزیره سینا)افغانستان،نیجریه و سومالی داریم.
جنگ آمریکا،انگلیس و فرانسه علیه گروه داعش چه بسا به نفع این گروه تمام شود زیرا به این گروه «مشروعیتی»می دهد که بی صبرانه منتظر آن بود؛امری که عملیاتش برای جذب لیبیایی هایی که سرخورده هستند و به حاشیه رانده شده اند را بسیار راحت تر از گذشته می کند چه از میان کسانی که زیر چتر هرج و مرج خونین در کشورشان به سر می برند و چه از میان سه میلیون آواره ای که به کشورهای همسایه برای نجات جان خود پناهنده شدند.
اولین دخالت پیمان ناتو به رهبری آمریکا نه برای حمایت مردم لیبی و نجات آنها از نظام دیکتاتوری بود بلکه برای نفت شان است و برای انتقام از آن نظامی است که با آنها و سیاست های استعماری شان در قاره آفریقا و داخل سازمان «اپک»می جنگید و اکنون این پیمان بار دیگر در لیبی دخالت می کند و این بار با هواپیما و نیروی زمینی و این بار نیز برای نفت دخالت می کند و بهانه اش نیز از بین بردن گروه داعش و خطر تروریستی اش است این بهانه به جای بهانه نظام دیکتاتوی است.
سریال دروغ ها و فریب ها با همان قهرمان ها و طرح داستان و همان هدف ادامه دارد اما مردم مصون شده و به خوبی از گذشته درس گرفته است و این همان چیزی است که باعث می شود تاکید کنیم که نتایج این بار چه بسا با قبل فرق کند.