جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

روزنامه الاخبار نوشت:

حملات آلمان؛سقوط آخرین «قلعه های»امن اروپا

به نظر می رسد که با پیوستن آلمان به «باشگاه»کشورهایی که توسط تروریسم جهانی مورد حمله قرار گرفته اند،اروپا وارد مرحله جدیدی از بی ثباتی شده است.

کد خبر: ۱۳۸۹۹۵
حملات آلمان؛سقوط آخرین «قلعه های»امن اروپا

آلمان تا همین دیروز خارج از دایره حملات تروریستی قرار داشت.این در حالی بود که واکنشش به حملات تروریستی در دیگر کشورها آرام بود،«حملات مشابه رخ نمی دهد».بر خلاف ایالات متحده آمریکا آلمان شدیدترین محدودیت ها را بر خرید اسلحه اعمال کرده است و بر خلاف فرانسه مهاجران در این کشور از تبعیض یا بیکاری رنج نمی برند اما اکنون این کشور در برابر واقعیت جدیدی قرار دارد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه لبنانی الاخبار در گزارشی به حملات تروریستی در آلمان پرداخت و نوشت:«این اتفاق ممکن نیست در کشور ما رخ دهد»،«می توانیم اوضاع را کنترل کنیم»و«آرامش قهرمانانه» اینها عبارت هایی است که آلمانی ها هر گاه ببینند در کشورهای دیگر اروپایی یا ایالات متحده آمریکا یا دیگر کشورها حوادث خشونت بار-تروریستی یا غیر از آن رخ دهد، به زبان می آورند.اما پس از چهار حادثه ای که اخیر آلمان شاهد بود،روزنامه های غربی بسیاری در درست بودن این گفته ها تردید کرده اند.

آیا در معرض قرار آلمان به حملات مشابه باعث می شود که دوران امنیت به طور نهایی به پایان رسد و به معنای ورود اروپا به مرحله جدیدی از بی ثباتی است؟

انگیزه های جنایت هایی که دو هفته اخیر در آلمان رخ داده است اشاره به دو نوع شیوه از تندروی در اروپا دارد:نخست تندروی مرتبط با گروه تروریستی داعش؛که در حالت های حمله نوجوان افغانستانی که با تبر به مسافران قطار در هیجدهم ماه گذشته در جنوب آلمان حمله کرد و عامل انتحاری که خود را در نزدیکی «آنسباخ»منفجر کرد و نیز حملاتی که در دیگر کشورهای اروپایی رخ داد و داعش مسئولیت آنها را به عهده گرفت،چنین است.اما شیوه دوم:که درباره حالت تیراندازی در مونیخ صدق دارد ریشه های آن به اختلالات روانی و تمایل به راستگرایی افراطی و نفرت از خارجی ها بر می گردد که شباهت زیادی به خشونت هایی دارد که در ایالات متحده آمریکا رخ می دهد.در این بین بیشتر رسانه های غربی بر این باورند که اروپا در گردونه افزایش جریان افراط گرایی اسلامی از یک سو و رشد جنبش های راستگرای تندرو از سوی دیگر گرفتار شده است،اینها تهدیداتی است که یکدیگر را تغذیه می کنند.به طور مثال،بسیاری از تحلیگران بر این باورند که پیروزی که حزب تندرو و ضد پناهندگان «جایگزین برای آلمان»بدست آورد به دلیل حادثه آزار جنسی بود که شهر «کلن»اوایل سال جاری شاهد آن بود. پس از هر حمله تروریستی که اروپا شاهد آن می شود این گونه احزاب محبوبیت بیشتری کسب می کنند.

روزنامه آمریکایی «نیویورک تایمز»چهار روز پیش این پرسش را مطرح کرد:کدام یک برای اروپا خطر بزرگ به شمار می رود:تروریسم یا راستگرایان افراطی؟این روزنامه نوشت که ترس آلمانی از تروریسم در خود حملات متوقف نمی شود بلکه نگرانی بزرگ آنها در این نهفته است که راستگرایان آلمانی چگونه با این حملات تعامل می کنند.آلمان بر خلاف فرانسه دارای تاریخ نازی است و همچنان تلاش می کند که در هر نقطه عطفی خود را از آن تبرئه کند و حوادثی مانند حادثه مونیخ ترس بسیاری از آلمانی ها را از نابودی«چهره این کشور به عنوان کشور اهل تسامح و هویت جهانی اش»را که تلاش کردند طی دهه های گذشته آن را به وجود بیاورند،بر می انگیزد.

این تاریخ برای وقوع تفاوت بزرگ میان واکنش آلمان به چهار حمله و واکنش فرانسه در پی جنایت های نیس و قتل «ژاک هامیل»کشیش فرانسوی، کافی است.روزنامه انگلیسی «گاردین»در سرمقاله روز چهارشنبه هفته پیش خود نوشت در حالی که رهبران فرانسه از ضرورت«پیروز بیرون آمدن»از «جنگ»(علیه افراط گرایی اسلامی)دم می زنند،گفتمان رهبران آلمان آن قدرها هم دراماتیک نیست به طوری که «آنگلا مرکل»صدر اعظم آلمان از اهمیت تسامح دم زد و بر ضرورت عدم آمیختگی میان تروریسم و پناهندگان یا مهاجران تاکید کرد.مرکل همچنین برخلاف «فرانسوا اولاند»رئیس جمهوری فرانسه، بدون اشاره به اتخاذ تدابیر امنیتی و نظامی با قربانیان ابراز همدردی کرد و بر ادامه سیاست «درهای باز»در قبال پناهندگان اصرار کرد.

تفاوت میان این دو کشور اصلی اروپایی به شیوه برخورد آنها با بحران محدود نمی شود بلکه دارای ریشه های اجتماعی-اقتصادی و سیاسی عمیق دارد.برخی بر این باور بودند که آلمان به طور مثال بیشتر از دیگر کشورها در برابر حملات تروریستی مصون است و «چتر حمایتی» که طی سال های گذشته از آن برخوردار بود به دلیل دولت حمایت و رسیدگی به همه و به کار گماشتن کامل و مزایای اجتماعی و نبود تبعیض نژادی و نیز سیاست های اخیر درهای باز بوده است بر خلاف فرانسه که از برخورد میان هویت های ملی سکولار با واقعیت اجتماعی اش رنج می برد و راستگرایان افراطی که نماینده آنها حزب«جبهه ملی»است روز به روز به دلیل گفتمان ضد پناهندگان و ضد خارجی ها قدرتش بیشتر می شود.اما امروز همه اینها تغییر کرد و نادرست بودن این نظریه ثابت شده است.آلمان در عمل در معرض دو حمله ای قرار گرفت که داعش مسئولیت آن را به عهده گرفت و باعث ایجاد رعب و وحشت در کشور شد؛ جدای از تفاوت زیاد در تعداد قربانیان این دو جنایت با حملاتی که فرانسه قبل از آن شاهد بود.

«لینا ژاکات»در روزنامه گاردین می نویسد که دلیل از دست رفتن احساس امنیت،حالت رعبی است که بر آلمان در پی حملات اخیر حاکم شده است و نیز عدم انتقاد از پاسخ دولت و دستگاه های امنیتی به این قاعده که آنها«در واکنش زیاده روی کردند»یا«در ارزیابی اوضاع بد عمل کردند»،همانطور که در شب آخر سال رخ داد آن هنگام که پلیس به شهروندان نسبت به حملات تروریستی احتمالی هشدار داد و دو ایستگاه اصلی را تخلیه کرده و نیروهای مجهز به سلاح های مختلف را در خیابان ها مستقر کرد.آن بار آلمانی ها خطر را به شکل جدی احساس نکردند و در اذهان خود همان عبارت هایی را تکرار کردند که در هر نقطه عطف مشابه یادآوری می کردند:«امکان ندارد این حملات در کشور ما رخ دهد» و «می توان اوضاع را کنترل کرد.»این کشور همچنین با مساله به طور کلی با«آرامش قهرمانانه» تعامل کرد.مردم خیابان ها و راه ها را تخلیه نکردند و حالت رعب و وحشت حاکم نشد و آلمانی ها دربرابر پخش اخبار در تلویزیون ها و صفحه های موبایل هایشان میخکوب نشدند، همانطور که طی حملات اخیر میخکوب شدند.

به نظر می رسد که با پیوستن آلمان به «باشگاه»کشورهایی که توسط تروریسم جهانی مورد حمله قرار گرفته اند،اروپا وارد مرحله جدیدی از بی ثباتی شده است.اروپا فقط با دو تهدید متفاوت مواجه نیست بلکه با این مساله رو به روست که کشورهای اصلی اروپایی سیاست هایی را برای تعامل با مشکل به اجرا در می آورند که به لحاظ ریشه ای متفاوت هستند.شاید بد نیست که در این جا آن چه برخی درباره بدشانسی همزمانی با بحران دیگر گفته اند را تکرار کرد؛ بحران هایی مانند «خروج انگلیس از اروپا»و پپامدهای آن بر سیاست های اتحادیه اروپا یا بحرانی که احتمال ایتالیا در پی همه پرسی برای قانون اساسی در ماه اکتبر آینده با آن مواجه می شود،اینها مشکلاتی است که فشار را بر اتحادیه اروپا افزایش می دهد.

همچنین از بد شانسی معضل اضافی دیگر نیز در سیاق بررسی های نخبگان اروپایی به طور مثال درباره حل مشکل تروریسم بروز کرده و آن دست پیش گرفتن برای جلوگیری از حملات تروریستی و جلوگیری از وقوع آنها نیازمند اجرای تدابیری است که با ارزش های اروپا و آزادی های که اساس هویت اروپایی را شکل می دهد، در تناقض است.به عبارتی دیگر،به نظر می رسد که نخبگان اروپایی از یک سو میان فشارهای جنبش های راستگرای افراطی که خواستار چشم پوشی از برخی اصول دموکراتیک لیبرال و نیز اتحادیه اروپا به شکل کنونی آن و از سوی دیگر با تهدیدات تروریستی معلق مانده اند.مسیری که اروپا در آینده در پیش می گیرد بر نتیجه ای تکیه دارد که این نخبگان در رویاوریی با جریان هایی که «گفتمان پوپولیستی»در پیش گرفته اند، به آن می رسند به ویژه آن انتخابات سال آینده فرانسه و آلمان در راه است و این انتخابات موضع قاره اروپا به طور کلی درباره این مسائل را مشخص می کند و نیز مشخص می کند که آیا اتحادیه اروا از آنها متحد بیرون می آید یا نه.


انتهای پیام

دیدگاه شما