جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود نوشت:

اردوغان باید به مخالفان خود پاداش دهد/ احتمال تکرار سناریوی مصر در ترکیه

منشأ خطری که اکنون تجربه دموکراسی ترکیه را پس از خنثی شدن کودتای نظامی و بریدن دم ها و شاخه های آن تهدید می کند، تلاش ها و اقدامات برای «به حاشیه راندن»بخشی بزرگی از جامعه ترکیه است که چه بسا منجر به روی آوردن برخی از رانده شدگان به تروریسم به منظور بی ثبات کردن کشور و ناامنی آن می شود و تجربه مصر در مرحله بعد از کودتا و بی ثباتی آن چه بسا نیاز به بررسی و تأمل و عبرت گرفتن است.

کد خبر: ۱۳۸۱۳۲
اردوغان باید به مخالفان خود پاداش دهد/ احتمال تکرار سناریوی مصر در ترکیه

دولت ترکیه بیش از 13 هزار نفر از غیرنظامیان و نظامیان را بازداشت کرد و نزدیک به بیست هزار معلم و سه هزار قاضی را اخراج کرد و هزار موسسه آموزشی ، 15 دانشگاه ، 1200 موسسه خیریه و 19 سندیکا را بست.خطرناک تر از این اقدامات، بازداشت 42 روزنامه نگار و بستن چندین روزنامه است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود به تحولات اخیر ترکیه پرداخت و نوشت:«رجب طیب اردوغان»رئیس جمهوری ترکیه در کاخ مجلل اش در آنکارا دو رهبر حزب مخالف یعنی«کمال کیلیچ»(رهبر حزب خلق جمهوریخواه)و «دولت بهجلی»(رهبر حزب ملی گرا) را پذیرفت تا به دلیل مخالفت حزب های آنها با کودتای نظامی و همبستگی آنها با مشروعیت دموکراتیک تشکر کند اما وی «صلاح الدین دمیرتاش» رهبر حزب «دموکراتیک خلق ها»که متهمش می کند از پ ک ک حمایت می کند را از این دعوت مستثنی کرد.

احزاب مخالف ترکیه همه آنها بدون استثنا با کودتای نظامی به شدت مخالفت کردند و جانب دموکراسی و حاکمیت صندوق های رأی را گرفتند و روز گذشته تظاهرات بزرگی برای تاکید بر این جانبداری برگزار کردند اما با توجه به آن چه بسیاری در ترکیه و خارج آن تدابیر و اقدامات غیردموکراتیک دولت اردوغان طی روزهای اخیر توصیف می کنند، بسیار دشوار است است که گمانه زنی کرد که این موضع گیری مسئولانه طی روزهای آینده ادامه پیدا کند.

دولت ترکیه بیش از 13 هزار نفر از غیرنظامیان و نظامیان را بازداشت کرد و نزدیک به بیست هزار معلم و سه هزار قاضی را اخراج کرد ، هزار موسسه آموزشی ، 15 دانشگاه ، 1200 موسسه خیریه و 19 سندیکا را بست.

خطرناک تر از این اقدامات، بازداشت 42 روزنامه نگار و بستن چندین روزنامه است؛ امری که معنایش این است که به موازت حالت رعب در صفوف نویسندگان از ترس دچار شدن به سرنوشت کسانی که با هر گونه انتقادی از این سرکوب کرده اند با آن رو به رو شدند، سقف آزادی بیان به شدت در حال پایین آمدن است.

اردوغان رئیس جمهوری ترکیه هیچ گاه با روزنامه ها و رسانه ها به ویژه طی سه سال اخیر از حکومتش میانه خوبی نداشته اشت.روزنامه ها را بست و روزنامه نگاران را بازداشت کرد و شبکه های اجتماعی را بست و از ورود روزنامه نگاران به کشورش جلوگیری کرد ، حتی در بازداشت برخی از آنها و انداختنشان پشت میله های زندان درنگ نکرد.

چه بسا برخی از این تدابیر یا همه آنها در نظر بسیاری قابل توجیه است زیرا این کشور پس از کودتای نظامی که هدفش سرنگون کردن تجربه دموکراتیک و دولت منتخب مانند مصر و دیگر کشورها در حالت استثنایی به سر می برد آن هم در چارچوب حالت فوق العاده و حکومت نظامی که اردوغان اجرای آن را اعلام کرد تا اختیارات مطلق به وی برای ریشه کردن کودتاچیان و بازگشت ثبات به کشور بدهد اما اختلاف بر سر ترس برای دموکراسی تحت عنوان ترس برای آن محدود می شود. چه بسا در برخی از این بازداشت ها و عملیات اخراج زیاده روی شده است و جنبه انتقامجویانه محض داشته باشد.

درست است که «فتح الله گولن»روحانی ترک مقیم آمریکا متهم اصلی دست داشتن در کودتای نافرجام است و شبکه ای از مدرسه ها و دانشگاه را در اختیار دارد که افکارش را ترویج می کند و «دولت موازی»را تاسیس می کند اما این نیز درست است که همه احزاب ترکیه از جمله حزب«عدالت و توسعه»دارای مدارس و دانشگاه هاست و حتی دارای نیروهای مسلح وابسته به خود است و نیز هوادارانی دارد زیرا نظام ترکیه نظام چند حزبی است و اجازه رقابت را می دهد با تاکید ما بر اینکه همه شرکت کنندگان یا کسانی که در این کودتا دست داشتند باید به مجازاتی که مستحق آن هستند پس از محاکمه شان در دادگاه های عادلانه و مستقل برسند؛و این امر محل تردید است آن هم پس اخراج های گسترده قضات ترکیه که سه هزار قاضی را هدف قرار داد.

اردوغان رئیس جمهوری منتخب است و حکومت حزبی منتخب را ریاست می کند آن هم به دلیل سیطره حزب حاکم بر اکثریت کرسی های پارلمان اما منشأ خطری که اکنون تجربه دموکراسی ترکیه را پس از خنثی شدن کودتای نظامی و بریدن دم ها و شاخه های آن تهدید می کند، تلاش ها و اقدامات برای «به حاشیه راندن»بخشی بزرگی از جامعه ترکیه است که چه بسا منجر به روی آوردن برخی از رانده شدگان به تروریسم به منظور بی ثبات کردن کشور و ناامنی آن می شود و تجربه مصر در مرحله بعد از کودتا و بی ثباتی آن چه بسا نیاز به بررسی و تأمل و عبرت گرفتن دارد.

ماموریت برجسته اردوغان این است دموکراسی تکثرگرای ترکیه را حفظ کند و پایه ها و ریشه ها و ابزارهای حزبی آن را تحکیم بخشد و به شیوه ای که نظامیان پس از به دست گرفتن قدرت پس از چهار کودتای خونین در پنجاه سال گذشته رفتار کردند،رفتار نکند.

ترکیه با خطرهای تروریستی متعدد چه داخل و چه در محیط جغرافیایی اش و نیز زیاده روی در سیاست های سرکوب و به حاشیه راندن رو به روست که نتایج برعکس و منفی برای امنیت،ثبات و تجربه اش در دموکراسی که با رشد اقتصادی بی سابقه در همه منطقه خاورمیانه تقویت شده،در پی خواهد داشت.

این حق اردوغان است که چشم به این داشته باشد که بلندپروازی هایش برای تغییر نظام حاکمیتی از پارلمانی به ریاست جمهوری را محقق کند اما از طریق صندوق های رأی و تدابیر قانونی مشروع و نه از طریق قوانین فوق العاده و تمدید آن.زمانه تغییر می کند و ملت ترکیه نیز تغییر می کند و تجربه ترکیه توسط دشمنان زیاد در شرق و غرب در آن واحد هدف قرار گرفته است.

انتهای پیام

دیدگاه شما