به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،«عبدالباری عطوان»نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در یادداشتی در بخش سخن سردبیر به سفر وزیر خارجه مصر به قدس الشغالی پرداخت و نوشت: بعید است که احیای فرایند صلح یا نجات آن چه از طرح تشکیل دو کشور باقی مانده هدف اصلی سفر «سامح»شکری وزیر خارجه مصر به قدس اشغالی است همانطور که اعلام شد،بلکه اینها پوششی برای اهداف واقعی سفر یعنی تقویت روابط و افزایش درجه حرارت«عادی سازی» و کمک از روابط گرم اسرائیل با کشورهای حوض نیل که سفر اخیر «بنیامین نتانیاهو»نخست وزیر رژیم اسرائیل به آنها این روابط را تقویت کرد، برای کاهش خسارت های مصر و مقدمه چینی برای دیدار رسمی وی از قاهره است که قرار است انجام شود.
این سفر نخستین سفر یک وزیر خارجه مصر از »قدس اشغالی»از 9 سال پیش تا کنون است.«حسنی مبارک»رئیس جمهوری اسبق مصر(که فقط برای چند ساعت از فلسطین اشغالی برای تسلیت مرگ اسحق رابین سفر کرد)اصرار داشت که «عمر سلیمان»رئیس سازمان اطلاعات دورانش کانال تماس باشد و نه وزیر خارجه اش تا روابط را فقط به چارچوب امنیتی محدود کند و این معنای این نیست که وی عادی سازنده ارتباط بزرگ با اسرائیل و حافظ میراث «سادات»و معاهده «کمپ دیوید»نیست.
منطق می گوید که آقای شکری یا حتی خود«عبدالفتاح السیسی»رئیس جمهوری مصر باید به خارطوم و پایتخت های چهارگانه ای پرواز کند که نتانیاهو در سفر دوره ای اش به کشورهای آفریقایی اخیرش به آنها سفر کرد و آنها عبارتند از اوگاندا،رواندا،کنیا و اتیوپی، کشورهای حوض نیل، تا بتوانند آثار و خطرات سفر نتانیاهو را خنثی کنند اما آنچه باید انجام شود با آن چه رخ می دهد متاسفانه کاملا فرق می کند.
مصر بسیار نگران سفر دوره ای نتانیاهو به آفریقا بود و برخی از رسانه های مصری این نگرانی را به شکل واضحی نشان دادند و برخی از نویسندگان و مصری های شریف،اسرائیل را متهم به «تشنه کردن»مصر و خفه کردن آن و بی ثبات کردن امنیت سیاسی و آبی آن کردند، حالا اگر دولت نتانیاهو اصرار بر از بین بردن این نگرانی داشت یک فرستاده به قاهره می فرستاد تا مصری ها را آسوده خاطر کند و اطلاعاتی درباره موضوع هایی که در این سفر مورد بررسی قرار گرفت، ارائه می کرد اما آن چه رخ داد کاملا برعکس بود و این نشان دهنده تکبر و نگاه از بالا به پایین اسرائیل در زمان تعامل با مصر یا هر کشور عربی دیگر است.
استقبال گرمی که نتانیاهو در چهار کشور آفریقایی با آن مواجه شد بازتاب دهنده چندین مساله اساسی است که باید درباره آنها درنگ کرد:
نخست:غیبت کامل کشورهای عربی به ویژه مصر از قاره آفریقا در حالی که توجه بین المللی به این قاره به ویژه توسط اروپا،آمریکا ،چین و روسیه (آمریکا چند روز پیش یک پایگاه نظامی برای خود در سنگال راه اندازی کرد) روز به روز بیشتر می شود.
دوم:نفوذ اسرائیل در این قاره و پر کردن خلأ ناشی از غیبت عرب ها در آن و به دست آوردن دستاوردی بزرگ که هرگز تصورش را نمی کرد.
سوم:انداختن تمام ثقل مالی و تکنولوژیک و سیاسی اسرائیل پشت چهار کشور آفریقایی در جنگ آینده آبی که به زودی علیه سودان(کشوری که نیل از آن عبور می کند)و مصر(کشوری که در آن آب نیل می ریزد)رخ می دهد و آمادگی برای توسعه دایره نفوذش در دیگر کشورهای قاره.
نکته قابل توجه استقبال گرمتر اتیوپی و دولتش از نتانیاهو در سفر دوره ای اش به آقریقا است،کشوری که خودش را برای تکمیل مرحله نخست سد«النهضه»در سال آینده آماده می کند.تا جایی که دولت آدیس آبابا تعهد کرد که از عضویت دوباره اسرائیل به عنوان ناظر در اتحادیه آفریقا که در سال 2002 به دلیل انحلال سازمان وحدت آفریقا از آن محروم شد،حمایت می کند.
به موجب معاهدات بین المللی مربوط به آب رودخانه ها، آب رودخانه نیل یا هر رودخانه دیگر مُلک فقط کشورهای حوض آن است و نمی تواند به کشورهای خارج از آن برود مگر با توافق این کشورها و این بر مصر و سودان که خارج از کشورهای حوض نیل هستند،انطباق دارد.
به موجب معاهده سال 1959 که مصر و سودان آن را امضا کردند به مصر نزدیک به 55 میلیارد متر مکعب در سال داده می شود و به سودان 18 میلیارد متر مکعب از مجموع 86 میلیارد متر مکعب آب نیل می رسد یعنی اینکه مصر به بیش از 80 درصد آب نیل دست پیدا می کند و نزدیک به ده میلیارد مترمکعب طی سفر به مصر از منبع تا مصب بخار می شود.کشورهای حوض نیل این معاهده را نمی پذیرند و آن را به رسمیت نمی شناسند و حاضر به انجام هیچ گونه تغییری در آن نیستند.
تخمین های اولیه می گوید که مصر پس از تکمیل ساخت سد النهضه در اتیوپی 12 تا 20 میلیارد متر مکعب از آن نیل را در سال از دست می دهد زیرا 85 درصد از آب نیل از ارتفاعات اتیوپی و همجوارش از طریق نیل آبی تامین می شود این در حالی است که بقیه آب نیل نیز از دریاچه «ویکتوریا»در اوگاندا تامین می شود و کاهش سهم مصر از این مقدار یعنی کاهش 25 تا 40 درصدی تولید برق در سد«اسوان»است و چه بسا به همین دلیل بود که همه رهبران مصر از «محمد علی»که واحد واکنش سریع تشکیل داد و «جمال عبدالناصر» تا «محمد مرسی»تهدید کردند که در صورت وارد آمدن خدشه ای به سهم آبی مصر از نیل اعلان جنگ می دهند(مرسی تهدید کرد که سد النهضه را بمباران می کند.)
نتانیاهو که سفرش به اوگاندا را با چهلمین سالروز عملیات«عنتیبی»که در آن «یوان»برادرش توسط یک گروه استشهادی فلسطینی کشته شد؛ گروهی که یک هواپیمای فرانسوی که سرنشینان اسرائیلی داشت را در سال 1976 ربودند.نتانیاهو همان شهر را برای فرود هواپیمایش انتخاب کرد تا پیامی صریح و دوگانه به رهبران عرب بدهد که می گوید شما از پنجره بیرون رفتنید و اکنون این ما هستیم که از در به آفریقا بازگشتیم و با خود پول و تکنولوژی و مهارت های امنیتی و روابط قوی با آمریکا و روسیه با هم حمل می کنیم،اما شما چه دارید که ارائه کنید؟
هنگامی که عربها عرب بودند و مردانی دارای شجاعت و کرامت بر آنها حکومت می کردند و ملی گرا بوده و جرأت داشتند نتانیاهو یا غیر از وی جرأت نمی کردند به آفریقا سفر کنند اما اکنون وضع فرق کرده است و وزیر خارجه مصر بزرگ به قدس اشغالی سفر می کند و خواستار میانجی گری نتانیاهو برای کاهش خطرات سد لنهضه علیه کشور و ملتش می شود.