پس از هفته ها جدال سیاسی در حزب محافظه کار انگلیس، در نهایت دو زن برای کسب پست نخست وزیری با یکدیگر رقابت خواهند کرد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه واشنگتن پست در گزارشی نوشت: این یک لحظه تاریخی در سیاست انگلیس بود و «آندره آ لیدسام» از بودن در راس این لحظه، لذت می برد.
لیدسام مدت کوتاهی پس از آنکه اعلام شد او می تواند یکی از دو زنی باشد که برای کسب پست نخست وزیری به رقابت بپردازد، به خبرنگاران گفت: «خبر بزرگ این است ما لیست کوچکی از همه زنان را بدون هیچ تبعیضی در اختیار داریم. آیا این فوق العاده نیست؟»
اما همه مشتاق به انتصاب لیدسام، به عنوان یک سیاستمدار همیشه خوش بین نیستند.
برخی در انگلیس انتصاب یک رئیس جمهور زن را جشن می گیرند اما برخی دیگر معتقد نیستند که دو رقیب برای این کار به ارزش های فمینیستی بی توجهی کنند.
این رقابت در روز جمعه زمانی شخصی شد که لیدسام نشان داد تمایل به این انتصاب دارد چرا که او یک مادر است و بنابراین به شخصی تبدیل شده که «سهم بسیار واقعی» در آینده این کشور دارد.
رقیب او، «ترزا می» وزیر کشور انگلیس که مدت طولانی در این پست بوده، به تازگی در مورد ناتوانی خود برای بچه دار شدن سخن گفته است.
به گزارش تایمز لندن، لیدسام گفت که ممکن است «واقعا غم انگیز» باشد که «می» نمی تواند بچه داشته باشد.
لیدسام در پیام توییتری در نسخه امروز شنبه تایمز نوشت: «به راستی از آنچه که بر زبان آوردم، ناراحت می شوم.»
این آخرین درام پس از هفته ها جدال سیاسی در حزب محافظه کار انگلیس محسوب می شود که در نهایت دو زن برای کسب پست نخست وزیری با یکدیگر رقابت خواهند کرد.
این امر شاید یکی از بزرگترین طنزها در انتخابات حزب محافظه کار باشد که همزمان دو زن نخست وزیر در تاریخ بریتانیا متولد شده است.
«سوفی واکر» رهبر حزب برابری زنان گفت: «این اقدام از لحاظ نمادین مهم است که شاهد حضور زنان در رده های بالای سیاست باشیم. اما در حالی که این مهم است که کسی مثل شما نماینده شما باشد، به همان اندازه هم مهم است که این فرد سیاست هایی را ایجاد کند که به تجارب شما پاسخ دهد.»
او می و لیدسام را با «هیلاری کلینتون» مقایسه کرد که به دلیل سابقه طولانی خود در ایستادگی در راه حقوق زنان، حمایت گروه های بسیاری از زنان را به دست آورده است.
او گفت: «هیلاری کلینتون به وضوح می خواهد از اختلاف دستمزدها جلوگیری کند، در زمینه مراقبت از کودکان سرمایه گذاری کند، از حقوق باروری زنان دفاع کند. او مسائل زنان را تنها مربوط به زنان نمی داند بلکه مسائل همه می داند. و این دقیقا همان چیزی است که ما نه در لیدسام و نه در می مشاهده نمی کنیم. ما نیاز به درک بهتری از برنامه های سیاسی آنها برای زندگی زنان در بریتانیا داریم.»
برای اطمینان، ترزا می به عنوان نخستین فردی که ایده آل نخست وزیری بعدی است، مدافع حقوق زنان است. او یک بار یکی از همکاران مرد خود را به دلیل نوشتن مقاله ای که در آن فمینیست ها را متعصبان نفرت انگیز خوانده بود، توبیخ کرد.
او در مجلس عوام به این فرد گفته بود: «برچسب فمینیست به عنوان افراد متعصب نفرت انگیز کار درستی نیست.»
«سام اسمثرز» مدیر اجرایی انجمن «فاوست» به عنوان یک موسسه خیریه حقوق زنان گفت: «من می خواهم بگویم که رویکرد او دوگانه است. او گفت که می ممکن است در مورد مسائلی مانند خشونت خانگی و اختلاف دستمزد زنان نقش اساسی ایفا کرده باشد، اما در عین حال از درخواست ها به منظور کاهش محدودیت زمانی سقط جنین حمایت کرده است.
ترزا می فردی محتاط و سیاستمدار عملگرا است اما در مراحل اولیه کار خود به عنوان یک مدرنیته شناخته شده بود. در سال 2002، او در یک کنفرانس حزب محافظه کار سخنرانی کرد که در آنجا اشاره کرد که در انتخابات سراسری قبلی، تنها یکی از 38 نماینده انتخاب شده از حزب محافظه کار در مجلس جدید یک زن بود.
او پرسید: «آیا این عادلانه است؟ آیا تنها یک نفر از 38 نفر باید زن باشد؟ این شایسته سالاری نیست. مضحکه است و هرگز اجازه نخواهند داد دوباره اتفاق بیافتد.»
او بعد از آن، یک گروه وابسته به حزب محافظه کار موسوم به «Women2Win» را راه اندازی کرد که بر جذب زنان بیشتری در پارلمان متمرکز شد.
اما به عنوان وزیر کشور، او در قلب دولتی قرار داشت که سیاست های ریاضتی آن زنان بسیاری را تحت تأثیر قرار داده بود. او یک موضع سخت در قبال مهاجرت اتخاذ کرده است.
در مورد لیدسام به عنوان یک مدیر اجرایی سابق بانک که به تازگی با توجه به مبارزات انتخاباتی برای خروج انگلیس از اتحادیه اروپا بر روی صحنه ملی بازگشته، اطلاعات کمتری در دست است. او با برخی سیاست های خود برخی از گروه های زنان را نگرانی کرده است.
هر کسی که پست برتر این کشور را کسب کند، البته مسیری را طی خواهد کرد که زمانی توسط «مارگارت تاچر» زمانی که در سال 1979 نخست وزیر شد، استفاده می شد.
مانند تاچر، هر کسی که کلید های پلاک 10 خیابان «داونینگ» را به دست آورد، در جهانی کار خواهد کرد که تحت سلطه مردان خواهد بود. تنها 29 درصد از نمایندگان مجلس در شهر «وست مینستر» زن هستند.
رهبر بعدی نیز باید در آب های متلاطمی شنا کند زیرا با توجه به خروج انگلیس از اتحادیه اروپا باید مذاکرات جدی با «آنگلا مرکل» صدراعظم آلمان و دیگر رهبران اروپایی داشته باشد.
شاید این نقش برای یک زن مناسب تر باشد؟
«لوری پنی» روزنامه نگار و نویسنده انگلیسی در یک گزارش جدید تحت عنوان «مسابقه رهبری حزب محافظه کار بین دو زن به معنای انقلاب فمینیستی نیست» نوشته است: «آنها به سختی می توانند اوضاع را بدتر از این که هست بکنند. هر فردی که مسئول باشد ... بدون شک با رسوایی عمومی که دیوید کامرون و بوریس جانسون خلق کرده اند، دست و پنجه نرم خواهد کرد. من به سختی می توانم منتظر بمانم تا ببینم چه می شود.»