رئیس جمهور بعدی آمریکا، با توجه به بدهی ملی 19 تریلیون دلاری این کشور، دیگر نمی تواند سیاست های جنگ طلبانه خود را دنبال کند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه اینترنتی کنسرسیوم نیوز در گزارشی نوشت: قتل بی معنی 49 نفر از عیاشان در کلوپ شبانه در شهر «اورلاندو» در ایالت «فلوریدا» لزوم گفتگوی ملی در مورد جهت گیری کلی سیاست خارجی آمریکا و نقش مناسب این کشور در جهان را در این فصل انتخاباتی تقویت کرده است. اکنون با توجه به مشخص شدن نامزدهای دوحزب، زمان خوبی برای آغاز این کار است.
«هیلاری کلینتون» که قرار است امسال پرچم دموکرات ها را در رقابت برای ورود به کاخ سفید حمل کند، چند هفته پیش در آنچه که یکی از اصلی ترین سخنرانی های سیاست خارجی وی محسوب می شد، دیدگاه های «دونالد ترامپ» نامزد جمهوری خواه را «خطرناک» توصیف کرد.
وی با تمرکز بر این بیانیه ترامپ که ژاپن و کره جنوبی باید به جای اتکا به آمریکا، به توانایی های دفاعی خودشان متکی باشند؛ حتی اگر این موضوع شامل استفاده از سلاح های هسته ای باشد؛ گفت: «تصور این موضوع سخت نیست که ترامپ ما را به سمت جنگ هسته ای پیش می برد.»
این حمله کلینتون به ترامپ در رسانه ها بازتاب گسترده ای داشت. با این حال دیدگاه های سیاست خارجی ترامپ - اگر شما دقیقا بر آن متمرکز شوید - حتی با در نظر گرفتن پیامدهای آن برای جنگ هسته ای ممکن است از مداخله متخاصمانه کلینتون برای کسب رهبری جهان از قضا خطرناک تر باشد.
حتی اگر فردی به شدت مخالف تکثیر هسته ای باشد، یک مورد قوی می تواند وجود داشته باشد که آمریکا باید زمان بیشتری را صرف نگرانی در مورد کشورهای ناپایداری مانند عربستان سعودی، مصر، پاکستان و کره شمالی داشته باشد، تا اینکه بخواهد در مورد ژاپن و کره جنوبی نگران باشد.
اما این جایی نیست که کلینتون تصمیم گرفته ما را ببرد. در عوض کلینتون و بسیاری نخبگان سیاست خارجی - جمهوری خواه و دموکرات به طور یکسان - در مورد ترامپ غیبت می کنند و آنچه را که آشکار است می گویند. این امر نمی تواند یک فاجعه باشد اگر که ژاپن و کره جنوبی در صورت لزوم قادر به جلوگیری از تجاوز، حتی با سلاح های هسته ای باشند.
در واقع، سیاست خارجی آمریکا سال های بسیاری است که به خطراتی می پردازد که قرار است مردم آمریکا را هدف گیرد - توهمی که توسط شبکه گسترده اتحاد امنیت بین المللی و توافق نامه ها ایجاد شده است. هیچ سناریوی محتملی وجود ندارد که در آن از متحدان ما در ناتو، و یا هر کشور دیگری که بر چتر امنیتی آمریکا تکیه دارند - به عنوان مثال ژاپن، کره جنوبی، تایوان - خواسته شود تا از آمریکا دفاع کنند. در عمل این مسئله برعکس است یعنی آمریکا امنیت آنها را تضمین می کند.
تعداد بسیار کمی از متحدان آمریکا سلاح هسته ای دارند و اگر آنها با یک قدرت هسته ای مانند چین یا روسیه وارد درگیری شوند - حتی در مورد یک مسئله جزئی مانند مناقشه در دریای چین جنوبی - آمریکا در نهایت می تواند مسئول دفاع از آنها شود. این اقدام در نهایت می تواند به معنای استفاده از سلاح های هسته ای و دعوت برای یک حمله تلافی جویانه در خاک آمریکا باشد.
این سیاستِ اساسا غیر منطقی در دوران جنگ سرد برای حفاظت از کشورها در برابر حمله اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد.
این تعهد ضمنی آمریکا به استفاده از سلاح هسته ای برای دفاع از متحدانش بر اساس این مفهوم مخاطره آمیز پیش بینی شده بود که از حمله شوروی جلوگیری کند.
دونالد ترامپ عاقل است که موضوعِ از رده خارج، انعطاف ناپذیر و پر هزینه تعهد آمریکا برای حفاظت از تعداد زیادی از کشورها در سراسر جهان را زیر سوال می برد. چنین اتحادهای رسمی و غیر رسمی، هسته یک سیاست خارجی گسترده آمریکایی هستند که به صدها پایگاه نظامی آمریکا در خارج از کشور و اقدامات نظامی بی شماری، مانند جنگ کلینتون در بالکان، عراق و لیبی نیاز دارند تا از امپراتوری غیررسمی آمریکایی پشتیبانی کنند.
آمریکا با بدهی ملی 19 تریلیون دلاری دیگر نمی تواند چنین سیاستی را دنبال کند. به علاوه، این کار غیر عاقلانه است و مردم آمریکا و ارتش این کشور را به شکل غیر ضروری در معرض خطر قرار می دهد.