به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه رأی الیوم در سرمقاله امروز خود با عنوان «اردوغان در آستانه تحقق رؤیای خود برای سلطان شدن است»نوشت:«رجب طیب اردوغان»رئیس جمهوری ترکیه به رها شدن از شر یکی از بارزترین هم پیمانان و تئوریسن حزبش یعنی«احمد داوود اوغلو»نزدیک شده است زیرا قرار است حزب«عدالت و توسعه»حاکم روز یکشنبه-فردا-کنفرانسی اضطراری برگزار کند و در این کنفرانس، عدالت و توسعه استعفای آقای اوغلو از ریاست این حزب و نخست وزیری را با هم بپذیرد و برای انتخاب«بن علی یلدریم»وزیر حمل و نقل و دوست مطیع رئیس جمهوری به جای وی رای گیری کند؛امری که راه را برای انتقال ترکیه به نظام ریاست جمهوری که همه اختیارات اجرایی به دست رئیس جمهوری می افتد مانند کشورهایی نظیر فرانسه،آمریکا و روسیه هموار می کند.
اردوغان دارد جا پای«ولادیمیر پوتین»رئیس جمهوری روسیه و دشمن سرسختش می گذارد.هر جا اردوغان برود تبدیل به منبع همه اختیارات شده است؛ چه زمانی که نخست وزیر بود و چه اکنون که رئیس جمهور است.هنگامی که ارودغان نخست وزیر بود از نظام پارلمانی حمایت می کرد هنگامی که به حکم قانون اساسی نخست وزیری را ترک گفت،اختیارات اجرایی را در عمل به رئیس جمهوری منتقل کرد و داوود اوغلو نخست وزیر را به حاشیه راند؛امری که باعث شد اوغلو از مقام خود استفعا دهد.
پر واضح است که اردوغان همچنان مرد قدرتمند در حزب حاکم است و حرف اول و آخر را در این حزب می زند و کاندیداتوری فقط یک نفر برای ریاست بر حزب یعنی بن علی یلدریم این واقعیت را مورد تاکید قرار داده و ابزارهای دموکراتیک حزب را کاملا«صوری»می کند.
آقای اوغلو نخست وزیر ترکیه که امروز از مقام خود کنار می رود با استادش اردوغان توازنی را ایجاد می کرد و چهره ای متمدن و دموکراتیک از ترکیه ارائه می کرد چه زمانی که وزیر خارجه بود و چه زمانی که نخست وزیر.ترکیه به دلیل دیپلماسی اوغلو که بر اساس برقراری روابط خوب با کشورهای همجوار از کشورهای اروپایی گرفته تا اسلامی بسیار مدیون است زیرا این دیپلماسی، ترکیه را در صف کشورهای قدرتمند به لحاظ اقتصادی در جهان قرار داد.
هیچ بحثی در زمینه قدرت اردوغان داخل حزبش نداریم و در عین حال تردیدی در توانایی های وی در تغییر نظام پارلمانی قانونی به نظام ریاست جمهوری مطلق نداریم اما این رویکرد خالی از عوارض جانبی نیست که تبدیل به بیماری های مزمنی در آینده نزدیک می شوند که درمانش شان بسیار دشوار می شود.
یلدیم نخست وزیر آینده ترکیه نقش مهمی در رساندن اردوغان به ریاست جمهوری مطلقه بازی می کند اما پرسشی که مطرح می شود این است که آیا این ریاست جمهوری به عامل ثبات ترکیه یا عامل تنش در این کشور تبدیل می شود؟لیره ترکیه طی دو ماه گذشته 5درصد از ارزش خود را از دست داد ، میزان رشد اقتصادی پس از آن که طی دو سال قبل به 7 درصد رسیده بود به زیر 4 درصد رسیده است و موسم گردشگری که 36 میلیارد دلار در سال برای خزانه ترکیه درآمد داشت به دلیل انفجارهای اخیر در آنکارا ، استانبول و برخی تفرجگاه ها رو به وخامت پیوسته رفته است.
اردوغان دو جنگ علیه کردها در ترکیه و سوریه در عین به راه انداخته است ، جنگ سومی نیز علیه داعش به راه انداخته است،روزنامه نگاران را به زندان می اندازد و روزنامه ها را می بندد،اینترنت را محدود و شبکه های اجتماعی را توقیف می کند،مصونیت پارلمانی 138 نماینده که بیشتر آنها کُرد هستند را لغو می کند و روابط ترکیه با روسیه،رومانی،بلغارستان و یونان و اخیرا با همه اتحادیه اروپا را متشنج می کند.ما بر این باوریم که اردوغان نمی تواند در این جنگ ها یا بیشتر آنها می تواند پیروز شود.
ترکیه اردوغان موفقیت های سیاسی و اقتصادی بزرگی به دست آورد زیرا میان اسلام و دموکراسی آمیختگی به وجود آورد، غیرنظامی بودن دولت را حفظ کرد و پل های دوستی با همسایگان را برقرار کرد و بر این باور نیستیم که ترکیه«سلطانی»بتواند این موفقیت ها را حفط کند اگر هم حفظ کند برای مدتی کوتاه می تواند این کار را بکند و این پایان دردناکی برای یک تجربه الگو و نمونه در جهان اسلامی است.
امپراتوری ها زمانی که به فساد کشیده شوند،استبداد حاکم شود و دایره جنگ های گسترش پیدا کرده و دشمنان شان بیشتر و دوستان شان کمتر شوند و اختلافات داخلی در مراکز تصمیم گیری بیشتر شود از هم می پاشند.بیشتر این عناصر در امپراتوری اردوغانی وجود دارند و امیدواریم که در اشتباه باشیم.