عکس: کودکی در هائیتی مشغول ساخت سازه های فلزی برای فروش به گردشگران.
«ساموئل ژان» هفت ساله بر روی زمین خاکی در حومه پایتخت هائیتی نشسته و مشغول ساختن قایق کوچکی با یک تکه ضایعات آهن است.
این کار برای این پسر بچه بازی نیست، بلکه حرفه ای است تا با فروش خرده ریزهایی که درست می کند و به گردشگران به مبلغ ناچیزی می فروشد بتواند به والدینش در امرار معاش کمک کند.
قوانین کار هائیتی به صورت رسمی کار برای کودکان زیر ۱۴ سال را ممنوع کرده است اما فقر شدید چاره دیگری برای بسیاری از خانواده ها که در این جریزه تقسیم شده کارائیب زندگی می کنند و به عنوان فقیرترین کشور در آمریکا لاتین شناخته می شوند، باقی نگذاشته است.
در روستا «نو آی» واقع در حومه «پورتو پرنس» پایتخت هائیتی استخدام کودکانی که زیور آلات و خرده ریز هایی با ضایعات آهن های چکش خرده خلق می کنند به صورت سنتی به قدمت نیم قرن وجود دارد.
«والتر ژوزف» ۴۶ ساله در حالی که چکشی در دست دارد، در کارگاه خود که حدود ۱۵ نفر در آن از جمله کودکانی استخدام هستند، با صدای بلند فریاد زد: بسیاری از جمله «بیل کلینتون»، نمایندگان امور خارجه و سفرا به این جا می آیند تا کارهای ما را ببینند.
ژوزف در حالی که به کودک هشت، نه ساله ای اشاره می کند به شوخی گفت: حتی در این سن او رئیس بزرگ است.
گردشگری باید در هائیتی پا بگیرد. اکنون میزان سوغات در بازار بیش از تعداد بازدیدکنندگان است. سازه های صنعتگران هائیتی گاهی اوقات توسط تجار خارجی از این کشور به منظور فروش به مشتریانی در مکان های دیگر خریداری می شوند.
«باستین ژان ریکاردو» که سازه هایش را خود در بازار خارج از کشور به فروش می رساند به اندازه کافی خوش شانس است.
«ایناه کالوگا» افسر یونیسف برای محافظت از کودکان بومی، اظهار کرد: قرار دادن کودکی در شرایطی که مجبور به کار است لزوما امری منفی نیست اما به عنوان پلی است برای دسترسی به خدماتی که در غیر آن صورت به آن دست نمی یابد.
حدود ۸۰ درصد از مدارس در هائیتی به صورت خصوصی هستند. هزینه شهریه های مربوط به آموزش می تواند برای والدین بسیار هنگفت باشد.
کالوگا بیان کرد: مواجهه با چنین موانع آموزش و پرورشی برای بسیاری از خانواده ها سبب می شود تا ایده آنکه کودکانشان مشغول به کار شوند و در آمدی اضافه داشته باشند تا کمکی به روزمرگیشان کند را ایجاد کند اما تامین نیازهای کودکان موضوعی پایدار است.
فقر ایجاب کرد که «تایسون ژان باپتیست» زمانی که تنها ۹ سال داشت به کار در کارگاهی در «نوآی» بپردازد.
او که اکنون ۱۸ سال دارد، گفت: آهن تنها چیزی است که به عنوان کسب و کار در اختیار داریم. من می خواهم دبیرستان را به اتمام رسانم.
اما این موضوع بدان معنی نیست که همه کودکانی که در هائیتی کار می کنند همزمان تحصیل هم می کنند. برای شخصی مانند ساموئل ژان کار روزانه در کارگاه مسئله حیاتی است.
هنگامی که اوضاع کسب و کار در نوآی خوب است او می تواند روزانه ۱۰ دلار درآمد داشته باشد که کمک بسیاری به پدر او که یک کشاورز ذرت است، می باشد.
خانواده ساموئل در پناهگاه موقتی که تنها چند متر مربع است و با ورقه های پلاستیکی و چوت برپا است زندگی می کنند.
او با رویای آنکه روزی سازها را در فروشگاه صنایع دستی خود به گردشگران بفروشد روز خود را در کارگاه سپری می کند.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری