جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عبدالباری عطوان در تحلیلی نوشت:

آیا سناریوی الجزایر در سوریه تکرار می شود؟

این اتفاقی نیست که الجزایر نخستین کشوری باشد که محاصره سیاسی و دیپلماتیک تحمیل شده علیه سوریه را بشکند و از آقای «ولید المعلم»وزیر خارجه سوریه در پایتختش در ماه گذشته استقبال کند و آقای«عبدالقادر مساهل»وزیر چند پسته خود(اتحادیه عرب،اتحادیه آفریقا و امور مغرب عربی)را چند روز پیش به دمشق بفرستد و این وزیر برای مدت چند ساعت با رئیس جمهوری سوریه دیدار کند.

کد خبر: ۱۲۸۹۷۰
آیا سناریوی الجزایر در سوریه تکرار می شود؟

آیا سناریوی الجزایر در سوریه قابلیت عملی شدن را دارد و آیا عامل زمان به نفع بشار اسد پیش می رود؟به ویژه آن که وی از همتای الجزایری خود بسیار جوان تر و قوی تر است و نیروهایش نیز پیشروی های روز افزون و سریعی در برخی جبهه ها به ویژه جبهه حلب به دست می آورند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،«عبدالباری عطوان»نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در یادداشتی در روزنامه رأی الیوم نوشت:دور دوم مذاکرات ژنو سوریه روز چهارشنبه بدون دست یافتن به هیچ گونه پیشرفتی از جمله تعیین زمان آغاز «دور چهارم مذاکرات»به پایان رسید؛امری که ناظران بر این مذاکرات به ویژه ایالات متحده آمریکا و روسیه را در وضعیت بدی گرفتار کرد و باعث شد که ماموریت «استفان دی میستورا»فرستاده ویژه سازمان ملل به سوریه در برابر راه تقریبا بسته قرار گیرد.

بر اساس محاسبات برد و باخت می توان گفت که هیأت مذاکره کننده دولت سوریه به ریاست «بشار الجعفری»از این دوره بدون دادن هیچ گونه امتیازی حتی یک امتیاز و آمادگی اش برای پذیرش دولت وحدت ملی فراگیر که در آن معارضان سوری با نصف کرسی ها مشارکت داشته باشد «مانوری»بود که ثمربخش شد،اما هیأت مذاکره کننده معارضان سوری یا همان کسانی هیأت ریاض نامیده می شوند زیرا مقرشان در ریاض است بزرگترین بازنده این دوره از مذاکرات به دلیل خروج زودهنگامش از مذاکرات به دلیل اینکه هیچ کدام از خواسته هایش برآورده نشد خواسته هایی که بارزترین آنها قرار دادن سرنوشت آینده «بشار اسد»رئیس جمهوری سوریه در فهرست دستورالعمل،بود.

آقای«ریاض حجاب»رئیس کمیته عالی هیأت مذاکره کننده ریاض خواستار برگزاری نشست اضطراری گروه«دوستان سوریه»در پاریس به منظور کنترل«اوضاع وخیم روی زمین»شد این در حالی است که دی میستورا تلاش می کند که نشستی روسی -آمریکایی در سطح وزرای خارجه برگزار کند تا فرایند مذاکرات و توافق ترک مخاصمه نشأت گرفته از این مذاکرات که در حال حاضر نفس آخرش را می کشد را نجات دهد.

گروه دوستان سوریه که آقای حجاب خواستار تحرک آن شده است،نزدیک به دو سال است که «منقرض»شده و در این مدت هیچ نشست جدی برای خود برگزار نکرد و جای آن را گروه وین گرفت که از 17 کشور از جمله ایران تشکیل شده است و تعجب می کنیم که این واقعیت ها از ذهن آقای حجاب به دور مانده است.

«باراک اوباما»رئیس جمهوری آمریکا در گفت و گو با شبکه تلویزیونی بی بی سی انگلیس طی سفرش به لندن طی چند روز پیش تأکید کرد:«اعزام نیروی زمینی به سوریه برای براندازی نظام حاکم بر سوریه اشتباه است و همه کاری که کشورش می تواند انجام دهد فشار بر طرف های موجود در صحنه سوریه برای نشستن پشت میز مذاکره است و راه حل نظامی به تنهایی نمی تواند مشکلات را در طولانی مدت حل کند.»

از این سخن اوباما این نتیجه را می گیریم که رئیس جمهوری آمریکا معارضان سوری و هم پیمانان شان را دچار افسردگی کرد و فروپاشی دور کنونی مذاکرات ژنو منجر به در پیش گرفتن«راه حل الجزایری»با حمایت هوایی روسیه می شود که دولت سوریه به آن باور دارد.این راه حل در نهایت همان چیزی است که حاکم می شود و همه حرف و حدیث ها درباره راه حل های سیاسی هدف شان کسب زمان است نه بیشتر نه کمتر تا این که این راه حل(الجزایری)در نهایت امر مورد قبول واقع شود.

ارتش الجزایر با حمایت نیروهای امنیتی با گروه های اسلامگرا که پس از لغو نتایج انتخابات پارلمانی در سال 1991 که این گروه ها در آن پیروز شدند،به مدت ده سال درگیر شد و در این مدت نزدیک به 200 هزار نفر کشته شدند و پس از آن «عبدالعزیز بوتفلیقه»رئیس جمهوری مورد حمایت ارتش راه حل سیاسی در پیش گرفت که بر اساس آن برخی از گروه های اسلامگرا در فرایند سیاسی انتخاباتی زیرچتر نظام حاکم و در چارچوب تکثرگرایی حزبی محاسبه شده با دقت،مشارکت داده شدند.

این اتفاقی نیست که الجزایر نخستین کشوری باشد که محاصره سیاسی و دیپلماتیک تحمیل شده علیه سوریه را بشکند و از آقای «ولید المعلم»وزیر خارجه سوریه در پایتختش در ماه گذشته استقبال کند و آقای«عبدالقادر مساهل»وزیر چند پسته خود(اتحادیه عرب،اتحادیه آفریقا و امور مغرب عربی)را چند روز پیش به دمشق بفرستد و این وزیر برای مدت چند ساعت با رئیس جمهوری سوریه دیدار کند.

آقای مساهل بر همبستگی کشورش با سوریه در رویارویی با تروریسم تاکید کرد اما در عین حال تایید و حمایت الجزایر از رسیدن به «راه حل سیاسی»و آشتی ملی و لیکن به شیوه الجزایری و نه به شیوه دی میستورا و فرایند وین و قطعنامه های شورای امنیت را اعلام کرد اگر چه اینها را با صراحت کمتری گفت.

الجزایری ها بوتفلیقه را چهار بار به عنوان رئیس جمهوری انتخاب کردند به ویژه بار چهارم که روی صندلی متحرک بود و بسیاری از ناظران تاکید کردند که الجزایری ها این کار را به دلیل تمایل شان به ثبات و از ترس بازگشت«ده سال خونین» و برای جلوگیری از خونریزی کردند.

آیا سناریوی الجزایر در سوریه قابلیت عملی شدن را دارد و آیا عامل زمان به نفع بشار اسد پیش می رود؟به ویژه آن که وی از همتای الجزایری خود بسیار جوان تر و قوی تر است و نیروهایش نیز پیشروی های روز افزون و سریعی در برخی جبهه ها به ویژه جبهه حلب به دست می آورند.

پاسخ به این پرسش ها دشوار است،صحنه سوریه همیشه با تحولاتش ما را غافلگیر می کند،چه کسی پنج سال پیش باور می کرد که ارتش سوریه ایستادگی می کند و روسیه دخالت نظامی یم کند و گروه تروریستی داعش نیز نیمی از عراق و یک سوم سوریه را به اشغال خود درآورد و بیشتر از برخی از کشورهای صادرکننده نفت در سازمان «اپک»،نفت صادر کند؟

تعداد زیادی از رهبران جهان گفتند که روزهای باقی مانده اسد در قدرت اندک است:باراک اوباما،رحب طیب اردوغان،ایهود باراک و غیره...تعداد زیادی یا بیشترشان از قدرت کنار رفتند و برخی دیگر نیز در راه کناره گیری از قدرت هستند اما اسد همچنان در کاخ المهاجرین است.

انتظار و صادر نکردن حکم های عجولانه پیشینی بهترین گزینه است زیرا هیچ کس به جز خداوند تبارک و تعالی از غیب خبر ندارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما