جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ وعده هایی که هیچ گاه عملی نشد

با گذشت یک سال از وقوع زلزله نپال، آسیب دیدگان هنوز در چادر به سر می برند و گردشگران خارجی از حضور در این اماکن اجتناب می کنند.

کد خبر: ۱۲۸۵۸۳
عکس روز/ وعده هایی که هیچ گاه عملی نشد

عکس: کودکان در میان آوارهای به جا مانده از زلزله نپال مشغول بازی هستند.

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، در سالروز وقوع بدترین فاجعه طبیعی در دوران معاصر، هنوز نپال کشور بحران زده ای است.
یک سال از وقوع زلزله ای که ۹ هزار کشته و هزارن مصدوم بر جای گذاشت، می گذرد و هنوز هم بسیاری از آنان که خانه و کاشانه خور را از دست داده بودند در چادرها و زیر سقف های برزنتی زندگی می کنند.
اما این زمین لرزه ثابت کرد که تنها نقطه آغازی برای یک رشته بحران های طبیعی و ساخته دست بشر بوده که فقر در این کشور را در سال ۲۰۱۵ تشدید کرده است.
البته در حال حاضر حوادث سیاسی نیز در پی وقوع این زلزله اوضاع این کشور را وخیم تر کرده است.
حال که ماه های از این زلزله می گذرد، اذهان عمومی معطوف به بازسازی آوارها است، در حالی که اولویت دولت ایجاد قانونی جدید بود که به خاطر رفتار با اقلیت های قومی و زنان بسیار مورد انتقاد قرار گرفت.
همین امر موجب شد تا تظاهرات خشونت آمیز و مرگباری در مرز جنوبی نپال با هند صورت گیرد که منجر به توقف حمل و نقل این کشور با همسایه قدرتمند خود شد.
برای چندین ماه تانکر های حامل سوخت در داخل این کشور در مرز با هند محصور شدند.
بحرانی که اصطلاحا به آن «بحران سوخت» گفته می شود به این معنی است که نیاز حیاتی به بنزین، سوخت برای پخت و پز، دارو ها و وسایل پزشکی و دیگر نیازهای روزانه با کمبود شدیدی مواجه می شود.
رستوران ها دیگر قادر به تهیه غذا برای مشتری های خود نبودند. بیماران و مجروحین نمی توانستند به دارو که برایشان ضرورت داشت دست یابند. تاکسی ها بنزین نداشتند و هم چنین سازمان های امداد رسانی، بنزین در اختیار نداشتند تا به مناطق کوهستانی کمک رسانی کنند.
اما شاید دشوار ترین مسئله که فکر انسان را درگیر خود می کند میزان بازسازی در این کشور است.

عکس: زنان و مردان در کنار هم تلاش می کنند تا راه ها را باز سازی کنند.

بسیاری از آسیب دیدگان هیچ کمکی از دولت دریافت نکردند. از چهار میلیارد دلاری که توسط سایر کشورها به منظور کمک برای بازسازی به نپال اهدا شد، تنها یک میلیارد از آن صرف بازسازی ‌شده است.
این در حالی است که چندین کشور کمک هایی به نپال اعطا کرده اند و منتظر آن هستند تا نپال برای بازسازی این کشور دست به کار شود.
«پرابان مان سینگ» یکی از کارمندان گروه امداد رسانی موسسه «آکسفام» که در «کاتماندو» مستقر است، اظهار کرد: تلاش نهادهای دولتی در زمینه بازسازی شکست خورده است. عدم اطمینان بسیاری حول محور طرح ها و برنامه های دولت وجود دارد.
وی گفت: با وجود باران های موسمی و سرمای زمستان، بسیاری در مناطق فقیرنشین نپال مجبور به تحمل سختی ها و زندگی در زیر سرپناه های پلاستیکی بودند. هنوز هم بسیاری از مناطق که به شدت آسیب دیده اند مملو از آجر و آوار است.
بنا به گزارش «یونسکو» یکی از بناهای معروف میراث جهانی که در نپال ثبت شده است در معرض خطر قرار دارد.
در پی زلزله ۷.۹ ریشتری سال گذشته، بیش از دو میلیون نفر خانه و سرپناه خود را از دست داده اند.
دولت وعده داده بود که ۲۰۰ هزار روپیه نپال معادل ۲۴۵۰ دلار به هر قربانی زلزله بدهد اما هیچگاه عملی نشد.
بسیاری که در مناطق فقیرنشین بودند، اکنون هیچ سندی ندارند تا ثابت کنند ملکی داشته اند و حتی بسیاری از زنان قادر به اثبات سند ازدواجشان نیستند در حالی که بنا به سنت در نپال شناسنامه افراد با نام فرد ذکور خانواده ثبت می شود.
سینگ گفت: زنانی را دیده ام که به علت عدم حضور همسرانشان قادر به انجام هیچ کاری نیستند.
وی همچنین اشاره کرد که مردم فقیر و آسیب پذیر توقع چندانی از دولت ندارند زیرا پیش از وقوع زلزله هم دولت کاری برای آنها نمی کرده که حال بخواهند پس از آن انتظاراتی داشته باشند.
سینگ بیان کرد: آنانی که تا کنون تلاش کرده اند خانه هایشان را خود بسازند هیچ مسئله ایمنی و فنی را رعایت نکرده اند.
پیش از این، صنعت گردشگری ۱۰ درصد از اقتصاد این کشور را تشکیل می داد اما اکنون پس از زلزله به شدت این میزان کاهش یافته است.
مسئول یک شرکت گردشگری استرالیایی که تورهایی برای نپال برگزار می کرد، گفت که حدود ۹۰ درصد از میزان گردشگری نپال از زمان زلزله کاهش پیدا کرده است.
همچنین کوهنوردان کمتری تلاش به فتح قله اورست در سال جاری کرده اند.
پیش تر در فصل صعود به قله اورست، ۴۵ پرواز در روز در نزدیکترین فردوگاه به آن جا صورت می گرفت اما این میزان در سال ۲۰۱۶ به کمتر از ۱۰ پرواز رسیده است.
۲۲ نفر در سال ۲۰۱۵ در کمپ های مقر اورست نیز کشته شده اند.
«جیبان قیمیر» که مسئول گردشگری نپال است، گفت: مردمی که نپال را نمی شناسند دیگر حتی نمی خواهند به آن جا بروند و با این کشور آشنا شوند.
سینگ در رابطه با این موضوع اظهار کرد که اگر شما به مناطق روستایی در نپال بروید مردم با وجود اینکه سرپناهی ندارند، باز هم با لبخند از شما استقبال می کنند. در حالی که حتی غذای کافی برای سیر کردن خانواده خود ندارند با سخاوت بسیاری از شما پذیرایی می کنند.
عکس: رویترز
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما