جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ داستان عجیب مرده هایی که زنده شدند!

سربازانی که دولت افغانستان اعلام کرده بود مرده اند، پس از آنکه معلوم شد زنده هستند، باید بدهی تشییع جنازه خود را پرداخت کنند.

کد خبر: ۱۲۸۰۷۴
عکس روز/ داستان عجیب مرده هایی که زنده شدند!

عکس: «نور الحق» به همراه ۹ فرزند از ۱۰ فرزندش در منزل وی در ولایت «ننگرهار». «ضیاء» پسر ارشد ۲۳ ساله وی به «کابل» سفر کرده بود تا جنازه پدرش که اشتباها اعلام شده بود مرده است را تحویل بگیرد.

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، اولین بار که اعلام کردند «نور الحق» ‌کشته شده است، پایگاه ارتش افغانستان جایی که وی در آن فعالیت می کرد در نبردی تلخ توسط طالبان تسخیر شده بود. تروریست ها به آنجا یورش برده بودند و تنها چیزی که از آنجا خارج شد، اجسادی بود که به خانه هایشان روانه می شدند.
همسر وی و ۱۰ فرزندش فورا جسد نور الحق را در قطعه ای از گورستان به خاک سپردند.
مانند بسیاری آنان هم مبلغ ۲۳۰۰ دلاری که دولت برای هزینه تشییع پیکر سربازان کشده شده پرداخت می کند را دریافت کردند.

هیچ کس نمی دانست آنکه به خاک سپرده می شود، نورالحق نیست. وی و یکی دیگر از اعضای همان واحد به نام «امام الدین ابراهیمخل» جزء سربازانی بودند که اوت گذشته طالبان زندانی کرده بود که نهایتا توسط نیروهای ویژه افغانستان آزاد شدند.
خانواده او صدمه بسیاری را در پی شنیدن خبر فوت وی و خاکسپاری او متحمل شدند اما ناگهان خبر زنده بودن نورالحق آنان را شوکه کرد.
خبر شوکه کننده دیگر این بود که دولت خواهان بازگشت مبلغی بود که به عنوان دیه به آنان پرداخت شده بود.
ابراهیمخل گفت: روزگارمان را سیاه کرده اند. قلبم از آنچه که در اینجا در حال وقوع است به درد آمده است. ما کجا رفتیم و چه خدمت هایی کردیم اما آنان تنها به فکر پول کفن و دفن هستند.
خانواده نورالحق ۳۹ ساله، قردادی سه ساله را متحمل شده اند و خانواده ابراهیمخل ۳۱ ساله، که سه فرزند دارد هم مانند هزاران تن دیگر اوضاع مالیشان بسیار بد است. زنده ماندن آنها اولین بار توسط شبکه یک افغانستان اعلام شد.
بنا به اظهار مقامات رسمی افغانستان در ولایت «هلمند» جایی که این دو مرد زندانی شده بودند، دست کم سه هزار نفر از اعضای ارتش افغانستان و پلیس ملی در طی ۱۱ ماه گذشته کشته شده اند. شمار تلفات حدودا با تعداد کشته شدگان آمریکایی در کل این جنگ برابری می کند.
«ضیاء» ۲۳ ساله پسر نور الحق تابستان گذشته در «جلال آباد» واقع در شرق افغانستان کارگری می کرد که تماسی با او گرفته و به وی گفته شد تا جنازه پدرش را تحویل بگیرد.
ضیاء پس از آن تماس فورا سوار اتوبوس روانه کابل شد تا جناز پدر را از بیمارستان ارتش تحویل بگیرد.
بر روی تابوت مشخصات این گونه نوشته شده بود: نور الحق فرزند سید امیر جان، توپخانه گردان دوم. تاریخ شهادت: ۲۸ اوت ۲۰۱۵
بزرگان خاندان وی کفن را گشودند تا جنازه را شناسایی کنند. به گفته آنان جسد به شدت صدمه دیده بود. آنان جسد را غسل دادند و کفن پوش کردند. به ضیاء‌ اجازه ندادند تا جسد پدرش را ببند، زیرا می ترسیدند از حال برود.

سپس جسد را برای چند دقیقه به منزل وی در ننگرهار بردند و از آنجا به قبرستانی تشییع کردند. بیش از ۳۰۰ نفر در مراسم تشییع جنازه وی سوگواری کردند و نماز برپا داشتند.
ضیاء گفت: در آن موقع ما تمامی ترسمان این بود که مادرمان را هم از دست بدهیم زیرا شش و یا هفت روز وی به حدی حالش بد بود که چیزی نمی خورد.
خانواده ابراهیمخل اوضاعشان بدتر بود زیرا یک روز پس از ورود جنازه به «چاربولک» واقع در شمال ولایت «بلخ» جایی که خانواده وی زندگی می کردند مادرش سکته قلبی کرد و در گذشت. سه پسر این مادر در ارتش خدمت کرده بودند.
یک روز پس از تشییع، پسر نورالحق به کابل بازگشت تا کمک هزینه ۲۳۰۰ دلاری را که معادل ۱۶۲ هزار افغانی می شود را دریافت کند.
سه ماه بعد تماسی تلفنی با ضیاء گرفته شد که در آن مردی با لهجه جنوبی از وی پرسیده بود آیا پسر نورالحق است. ضیاء فکر کرده این تنها می تواند یک شوخی باشد. مرد پس از اظهارات درست درباره نور الحق گفته بود که وی نمرده و زندانی طالبان در هلمند است.
ضیاء گفت: وقتی به مادرم خبر زنده بودن پدرم را دادم، داشت نان می پخت. همه شوک زده شده بودیم و تنها از خوشحالی می گریستیم.
زمانی که ضیاء به بزرگان خاندانشان گفته بود که می خواهد برود و پدرش را پیدا کند آنان متقاعد نشده بودند و به وی گفته بودند که یکی می خواهد از تو پول بگیرد.
اما ضیاء به همراه بردار کوچکترش «عبدل» به دنبال پدرشان رفتند.
نهایتا پس از ۱۵ روز پدرشان را در زندانی یافتند و بنا به درخواست های مکررشان به آنان اجازه داده شد، که ملاقات کوتاهی با پدرشان داشته باشند.
نور الحق به سختی راه می رفت. اما صدها کیلومتر دور از آن قبرستانی که فکر می کردند او به خاک سپرده شده، زنده بود و با پسرش صحبت می کرد.
طالبان اجازه مرخصی به وی ندادند و ضیاء تنها بازگشت.
ابراهیمخل هم یکی از آن زندانیان بود. بنا به گفته وی هر ماه زندان آنان تغییر می کرده است. چهار ماه پس از تشییع جنازه اش موفق شده بود شماره تلفنش را به یکی از ملاقات کنندگان زندانی دیگری بدهد تا به خانواده اش خبر دهند او زنده است.
در نهایت با حمله نیروهای ویژه افغانستان آنان موفق شدند، زندانیان را آزاد سازند.
ابراهیمخل گفت: ۱۷ ماهی می شد که خانه ام نرفته بودم. زمانی که خانه را ترک کردم، کوچکترین فرزندم هفت و یا هشت ماهه بود، قاعدتا من را دیگر نمی شناخت.
خانواده نور الحق بیشتر مبلغی را که دریافت کرده بودند، خرج جشن و ضیافت برای بازگشت وی کردند.
ضیاء گفت: زمانی که خبر شهادت پدرم رسید، دسته دسته مهمان به خانه ما می آمدند. دوباره با شنیدن خبر زنده ماندن وی همان رفت و آمدها را داشتیم. روزی هم که وی به خانه بازگشت جمعیت کثیری به خانه ما آمدند.
چهار روز از ورود وی می گذشت که به آن قبرستان رفت تا قبر خود را مشاهده کند. او برای آن کسی که معلوم نبود چه کسی است، فاتحه خواند.
دو ماه بعد، نورالحق برای دریافت مابقی حقوقش به هلمند رفت که مجبور شد قرارداد کار برای ارتش را به مدت سه سال امضا کند.
«هلال» پسر چهار ساله نور الحق می گوید: پدرم رفته است تا برایم برنج بیاورد.
عکس: نیویورک تایمز
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما