جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عبدالباری عطوان در تحلیلی نوشت:

تظاهرات هواداران نظام علیه نظام؛آیا ارتش، السیسی را کنار می زند؟

ارتش مصر همان نهادی بود که «محمد انور السادات»را ترور کرد و همین نهاد بود که حسنی مبارک را کنار زد و پس از آن نیز محمد مرسی را برکنار کرد،همین نهاد بود که فرایند ارثی کردن قدرت در مصر را خنثی کرد.بی تردید این نهاد اوضاع کنونی در کشور را از نزدیک زیر نظر دارد و اگر احساس کند که کشور هیبت خود را از دست می دهد و به سمت فروپاشی می رود تردیدی در دخالت کردن نمی کند.

کد خبر: ۱۲۷۸۵۵
تظاهرات هواداران نظام علیه نظام؛آیا ارتش، السیسی را کنار می زند؟

شبکه های اجتماعی که نظام حسنی مبارک را پس از سی سال استبداد و حاکمیت پلیسی و مشت آهنین سرنگون کرد،«جنبش»علیه السیسی را آغاز کرد،اگر چه تا کنون و در مقایسه با تحرکش که نقش مهمی در منفجر کردن انقلاب ژانویه سال 2011 بازی کرد، در درجه پایین تری بوده است اما در صورتی که دولت مصر نتواند از این بحران کنونی و با سرعت عبور کند، جنبش سرعت می گیرد.پیوستن بخشی عریضی از لیبرال ها و مردان نظام و برخی از فرماندهان بازنشسته ارتش و شخصیت های رسانه ای تاثیرگذار به جبهه مخالفان اسلامی اخوانی اگر چه به لحاظ باورها و ایدئولوژی با هم اختلاف نظر دارند،تحول محوری است که نباید آن را دست کم گرفت یا خطرات آینده آن بر نظام حاکم را نادیده گرفت.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،«عبدالباری عطوان»نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب به تظاهرات مردم مصر علیه نظام حاکم در اعتراض به واگذار کردن دو جزیره این کشور به عربستان پرداخت و نوشت: تظاهراتی که روز گذشته-جمعه- در قاهره و بسیاری از شهرهای مصر در اعتراض به توافقنامه ای که بر اساس آن رهبران مصر از حاکمیت بر دو جزیره«تیران»و «صنافیر»در مدخل خلیج عقبه در دریای سرخ چشم پوشی و آنها را در مقابل سرمایه گذاری های کلان عربستان به ریاض واگذار کردند، برگزار شد به بزرگی تظاهراتی که «حسنی مبارک»رئیس جمهوری مصر را سرنگون کرد یا به بزرگی تظاهرات دیگر که زمینه را برای دخالت ارتش برای برکناری «محمد مرسی»رئیس جمهوری برکناره شده مصر در ماه ژوئن 2013 مهیا کرد، نبود اما تا حدود زیادی خطرناک است نه به این دلیل که ممنوعیت رسمی تظاهرات را به چالش کشاند بلکه به این دلیل که با توجه به شرکت کنندگان در آن و حمایت کنندگان از آن «منحصر به فرد»بود.

هنگامی به «منحصر به فرد»بودن شرکت کنندگان در تظاهرات اشاره می کنیم و در باره آن درنگ می کنیم منظورمان این است که تظاهرات نه فقط با تحریک معارضان سنتی نظام مانند جنبش «اخوان المسلمین»برگزار شد بلکه همچنین با تحریک نخبگان لیبرال در این کشور برگزار شد که در رویارویی با حاکمیت اخوان المسلمین که محمد مرسی رئیس جمهوری برکنار شده نماینده آنها بود،در کنار «عبدالفتاح السیسی»قرار گرفتند و برایش چتر «مشروعیت»که به آن نیاز مبرم داشت،تامین کردند.

بیشتر تشریح می کنیم و می گوییم که جبهه مخالفان توافقنامه مربوط به دو جزیره،شخصیت هایی از هواداران نظام از وزن سیاسی سنیگن را شامل شد مانند:«حمدین صباحی»،«احمد شفیق»،«عمرو موسی» و نیز تعداد زیادی از دانشگاهیان و روزنامه نگاران بارز مانند دکتر«حسن نافعه»استاد برجسته علوم سیاسی،«علاء الاسوانی»ادیب و نویسنده،«ابراهیم الیسری»سفیر،«ابراهیم النجار»رئیس شورای موسسه دولتی الاهرام،«ابراهیم عیسی»،«یوسف الحسینی»،«باسم یوسف»و شماری از افسران نیروهای مسلح بلندپایه بازنشسته.فهرست افراد مشهور و بارز شرکت کننده در این تظاهرات طولانی است.

در این بحثی نداریم که نسبت بزرگی از روزنامه نگاران و دانشگاهیان و سیاستمداران در اردوگاه السیسی قرار دارند و توافقنامه را تایید می کنند و تاکید می کنند که به لحاظ تاریخی به عربستان تعلق دارند و گفته های خود را با ادله و اسناد مورد حمایت قرار می دهند اما جبهه مخالف از این جهت اهمیت و نفوذ دارد که از حامیان السیسی بوده و به شدت با حاکمیت اخوان مخالف بوده است و این انتقال از جبهه هوادار به جبهه مخالف خلق الساعه نیست بلکه در نتیجه انباشته شدن برخی مسائل و اشتباه ها صورت گرفته است که از جمله: فروپاشی اقتصادی ، وخامت اوضاع پول ملی ،غول شدن دستگاه امنیتی علیه مخالفان ، کم رنگ شدن جایگاه منطقه ای و بین المللی مصر و شکست در از بین بردن تروریسم به ویژه در شبه جزیره«سینا»و نیز شکست در کم کردن خطرات سد النهضه پس از آن که مصر نتوانست از ساخت آن جلوگیری کند.

السیسی رئیس جمهوری مصر از زمان انتخابش با نسبت 90 درصد در ماه می 2014 هرگز با مخالفت«منحصر به فرد»تا این درجه از خطرناکی رو به رو نبوده است و دلیل چنین مخالفت خطرناکی چشم پوشی از دو جزیره است که دست روی رگ مصری میهنی بسیار حساس گذاشته است که مربوط به «قداست»زمین نزد شهروند مصری است.السیسی در زمانی اشتباه و پیش از آن که نظام به موفقیت های اقتصادی یا سیاسی بزرگ برسد که باعث افزایش محبوبیتش شود و آن را قادر سازد با توجه به این موفقیت ها در این زمینه دست به چشم پوشی بزرگ بزند،این کار را انجام داد.

شبکه های اجتماعی که نظام حسنی مبارک را پس از سی سال استبداد و حاکمیت پلیسی و مشت آهنین سرنگون کرد،«جنبش»علیه السیسی را آغاز کرد،اگر چه تا کنون و در مقایسه با تحرکش که نقش مهمی در منفجر کردن انقلاب ژانویه سال 2011 بازی کرد، در درجه پایین تری بوده است اما در صورتی که دولت مصر نتواند از این بحران کنونی و با سرعت عبور کند، جنبش سرعت می گیرد.پیوستن بخشی عریضی از لیبرال ها و مردان نظام و برخی از فرماندهان بازنشسته ارتش و شخصیت های رسانه ای تاثیرگذار به جبهه مخالفان اسلامی اخوانی اگر چه به لحاظ باورها و ایدئولوژی با هم اختلاف نظر دارند،تحول محوری است که نباید آن را دست کم گرفت یا خطرات آینده آن بر نظام حاکم را نادیده گرفت.

مشروعیت نظام حاکم بر مصر شروع به ذوب شدن آن هم به شکل سریع کرده است.ما با کسانی که می گویند بحران کنونی موقتی است و همانند بحران گذشته از آن عبور خواهد شد،اختلاف داریم.هنگامی که بخش بزرگی از دل نظام خواستار سرنگونی و کنار رفتن آن در صورت عقب نشینی نگردن از عامل بحران یعنی چشم پوشی از دو جزیره شوند و شرکت کنندگان در تظاهرات که رویکرد آن را هدایت می کنند شعار بدهند«حکومت نظامی سرنگون باد...سرنگون باد»این خود یک تحول مهمی است که «موسسه نظامی مصر»(ارتش)که السیسی را به قله حاکمیت رساند و همه نوع حمایتی از وی کرد،باید نگران شود.

در جهان سوم یا در بخش عمده ای از این جهان،موسسه نظامی(ارتش)تنها نهادی است که امنیت و ثبات کشور را تامین می کند،نظام را سرنگون یا در قدرت نگه می دارد،این در ترکیه،پاکستان،تونس و مصر رخ داد.این همان چیزی است که نخستین تصمیم «پل برمر»حاکم نظامی آمریکایی نخست عراق اشغال شده را برای انحلال ارتش برای قتل هویت ملی فراگیر و تفکیک دولت و موسسات آن را تفسیر می کند.

ارتش مصر همان نهادی بود که «محمد انور السادات»را ترور کرد و همین نهاد بود که حسنی مبارک را کنار زد و پس از آن نیز محمد مرسی را برکنار کرد،همین نهاد بود که فرایند ارثی کردن قدرت در مصر را خنثی کرد.بی تردید این نهاد اوضاع کنونی در کشور را از نزدیک زیر نظر دارد و اگر احساس کند که کشور هیبت خود را از دست می دهد و به سمت فروپاشی می رود تردیدی در دخالت کردن نمی کند.

غلیان بار دیگر افکار عمومی مصر را فرا گرفته است با این تفاوت که این غلیان همراه با عصبانیت است و دود آن بالا آمده است و به وضوح می توان آن را مشاهده کرد، بدون عدسی هایی برای بزرگ کردن.این همان چیزی است که نگران کننده شده است هم برای ارتش و هم برای نظام حاکم بیرون آمده از ارتش زیرا در عمل خود ارتش است که بر مصر حکومت می کند اگر چه از پشت پرده.بیشترین چیزی که ارتش را تحریک می کند و باعث خشمش می شود این است که یکی پیدا شود و خواستار سرنگونی اش شود و به هیبت اش خدشه ای وارد کند.

انتهای پیام

دیدگاه شما