جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ کودکان کاری که روزنامه نگار شدند

کوماری به همکاران خود در روزنامه «بالاکناما» که به زبان هندی معنی صدای کودکان می دهد، گفت: ما اکنون ۷۰ گزارشگر داریم. ما گزارش ها را جمع آوری می کنیم و پس از بررسی آنها یکی از ما آن ها را تایپ می کند.

کد خبر: ۱۲۷۶۵۲
عکس روز/ کودکان کاری که روزنامه نگار شدند

عکس: کودکان خیابانی هند، در اتاق خبر به تحلیل و بررسی موضوعات می پردازند.

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،
«جیوتی کوماری» یکی از هزاران کودک خیابانی دهلی است که بیش از سایرین از خشونت هایی که در پایتخت هند اتفاق می افتد، آگاه است.

اکنون این نوجوان ۱۶ ساله که هیچ گاه به کلاس درسی راه نیافته است، دانسته ها و تجربیاتش را با گزارش برای روزنامه ای که توسط کودکان خیابانی اداره می شود و نیز به مسائل مربوط به بی خانمانان شهر می پردازد، به چاپ می رساند.
در جلسه ای دور یک میز که پیش نویس داستان ها و خاطرات بسیاری از این کودکان بر روی آن قرار دارد، کوماری به همراه چند کودک دیگر که حدودا ۱۳ سال سن دارند مشغول برنامه ریزی برای شماره بعدی هستند.
کوماری به همکاران خود در روزنامه «بالاکناما» که به زبان هندی معنی صدای کودکان می دهد، گفت: ما اکنون ۷۰ گزارشگر داریم. ما گزارش ها را جمع آوری می کنیم و پس از بررسی آنها یکی از ما آن ها را تایپ می کند.
این روزنامه به داستان هایی از خانواده های پر جمعیت و آنانی که در کنار معابر و یا زیر پل ها زندگی می کنند و مساٖئلی هم چون ازدواج کودکان، سوء استفاده های جنسی و مواد مخدر و هم چنین افرادی که خشنونت های پلیس را تجربه کرده اند، می پردازد.
کوماری بسیار امیدوار است که این روزنامه بتواند باعث تغییراتی در وضعیت این حاشیه نشین ها شود.
او در حالی که خاطره ای ذهنش را قلقلک می دهد، گفت: به طور مثال داستانی از عمویم که هوشیاری خود را به خاطر نوشیدن مشروبات الکلی از دست داده بود و به بد رفتاری با همسر و فرزندانش می پرداخت، در این شماره روزنامه نوشته شده است.
یکی دیگر از داستان هایی که توجه بسیاری را به خود جلب کرده است، ماموران پلیسی هستند که کودکان خیابانی را مجبور به برداشتن اجسادی از روی خطوط راه آهن می کنند که بر اثر خودکشی و یا تصادف درگذشته اند.
در پی انتشار این مطلب آنان در تلاش به مجبور ساختن مقامات برای برخورد با این موضوع هستند.
کوماری که پدرش بیمار و معتاد به الکل است به همراه پنج خواهر و بردارش ساعات بسیاری را به جمع آوری زباله و گاهی هم گدایی ‌برای بدست آوردن پولی که بتوانند غذایی تهیه کنند، می پرداخته است.
در سال ۲۰۱۰ وی به صورت اتفاقی با معلمی داوطلب از موسسه غیر انتفاعی به نام «چتنا» دیدار کرد. این موسسه به مسائل و مشکلات خانواده هایی که در خیابان های جنوب دهلی زندگی می کنند، می پردازد.
کوماری که با چند تن دیگر به دنبال سرپناهی بود تا شب را در آن سپری کنند، گفت: زمانی که خانم معلم از ارزش تحصیلات و فرصت هایی که ممکن بود در اختیار کودک بی خانمانی هم چون من قرار دهد، گفت، بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم.
موسسه غیر انتفاعی چنتا که حدودا با ۱۰ هزار کودک خیابانی فعالیت می کند، برنامه آموزش خود را از راه دور بر بالاکناما نظارت و اجرا می کند.
کوماری در یک کارگاه روزنامه نگاری ثبت نام کرد و در عرض چند هفته فنون گزارشگری و انجام مصاحبه را آموخت.
«شانو» دبیر تحریریه این روزنامه که تنها با نام کوچک خود را معرفی می کند و شغل خود در کارخانه قلاب دوزی را ترک کرده و به دنبال اخذ مدرکش در امور اجتماعی است، گفت: ما می توانیم با صدای خود و ابراز نگرانی ها و احساساتمان در این روزنامه، دید و فکر مردم را در باره خودمان تغییر دهیم.
این روزنامه که کار خود را در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد، ابتدا هشت صفحه داشت که با افزایش تدریجی خوانندگانش اکنون هر ماه ۱۰ هزار نسخه از آن چاپ می شود.
«سانجای گوپتا» مدیر این روزنامه اظهار کرد که پیدا کردن حامی مالی برای ادامه کار این روزنامه خود چالشی بزرگ است.
وی در حالی که نسخه های قدیمی را در اتاق خبر مرتب می کرد به خبرگزاری فرانسه گفت: هر روزنامه به بهاء دو روپیه که تقریبا معادل ۳۰ سنت آمریکا می شود به فروش می رسد. هنوز هم بسیاری این روزنامه را خریداری نمی کنند. مردم باید به جدیت تلاش این کودکان پی ببرند. این روزنامه ابزار خوبی برای توانمند سازی آنان است. رویایمان این است که روزنامه مان را در میان پنج روزنامه مطرح هند ببینیم.
اغلب مخاطبان باکالاما کودکان خیابانی و والدینشان هستند که اکثرشان قادر به خواندن و نوشتن نمی باشند و کوماری آن اخبار را با صدای بلند برای آنان می خواند.
کوماری گفت: آنان به دقت و با اشتیاق گوش فرا می دهند. آنان از این کار ما خوشحال می شوند و احساس غرور می کنند. ما می دانیم که هیچ روزنامه مطرحی خود را به زحمت نمی اندازد تا مطلبی درباره آنچه که برای مهم است، بنویسد. ما تنها قادریم که این فرصت را داشته باشیم تا خودمان را ابراز کنیم.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری
انتهای پیام

دیدگاه شما