ملت لیبی که نیمی از آن به کشورهای همجوار(مصر و تونس)در جستجوی امنیت و حداقل شرایط معیشتی مناسب کشور را ترک کرد،به اندازه کافی رنج برده است و چشم امیدش به دولتی است که مشکلات و رنج هایش را پایان دهد و لقمه نانی به همراه کرامت و ثبات و استقلال برایش مهیا کند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود به جدیدترین تحولات لیبی پرداخت و نوشت:لیبی طی چهار سال گذشته توسط دو دولت اداره می شد یکی در شرق که توسط جامعه جهانی به رسمیت شناخته شده است و دیگری در غرب که مقر آن در طرابلس پایتخت لیبی است،هر کدام از آنها پارلمان،نخست وزیر،ارتش،بندرها و فرودگاهی برای خود دارد.
اکنون و پس از انتخاب دولت وفاق به ریاست«فایز السراج»در پی توافقی با نظارت سازمان ملل در ماه دسامبر گذشته که برخی نمایندگان پارلمانی که شمارشان 100 نماینده از مجموع 198 نماینده است به شکل شخصی امضا کردند،لیبی سه دولت دارد.
«عقیله صالح»رئیس پارلمان مورد تایید جامعه بین المللی در ابتدا دولت جدید را به رسمت نشناخت و به آن رای اعتماد نداد اما پس از فشارهای بین المللی و تحمیل تحریم ها توسط اتحادیه اروپا به اتهام مانع تراشی در مسیر روند فرایند سیاسی به این فشارها تن داد و از دولت وفاق ملی و رئیس اش دعوت کرد که به شهر«طبرق»بیاید و از پارلمان رای اعتماد بگیرد. سرلشکر«خلیفه حفتر»فرمانده ارتش نیز وعده داد که سلامت وزرا را تامین کرده و مزاحمتی برای آنها ایجاد نکند.
روز گذشته-یکشنبه-دولت السراج شاهد دو اقدام حمایتی بزرگ و مهم شد که به این دولت در تثبت گام هایش در قدرت هر چند به شکل اولیه کمک می کند نخستین اقدام اعلام تابعیت بانک مرکزی و دومی اعلام تابعیت سازمان ملی نفت از این دولت است که معنایش در اختیار گرفتن پول و اقتصاد است.
این اعلام ضربه مهلک و دردناکی به دولت طرابلس است که به رسمیت شناخته شده نیست.دولتی که فرودگاه«معیتیقه»را برای جلوگیری از رسیدن هواپیمای شورای ریاستی منتخب و اعضای دولت بست امری که باعث شد آنها مجبور شوند که با استفاده از یک کشتی جنگی به پایتخت برسند و روزهای نخست را نیز در یک پایگاه دریایی سر کنند.
راه در برابر دولت وفاق به منظور تثبیت گامهایش روی زمین،همچنان طولانی و دشوار است.حمایت بین المللی به تنهایی نمی تواند در اختیار گرفتن قدرت را در سایه هرج و مرج امنیتی و کنترل مراکز و امکانات کشور توسط شبه نظامیان مسلح به رغم آن که دولت«البیضاء»در شرق کشور تایید بین المللی را به دست آورده است،تضمین کند.گروه های مسلح مانند شبه نظامیان«فجر لیبیا»که پایتخت لیبی را در کنترل خود دارند و از حمایت قوی خارجی مانند حمایت کشورهای قطر،ترکیه و جنبش اخوان المسلمین برخوردارند به سادگی به این دولت جدید تسلیم نمی شوند.
اما چالش دیگری که دولت آقای السراج با آن رو به روست و آن گروه تروریستی داعش است که چندین شهر لیبی از جمله«سرت»،بخش هایی از «بنغازی» و «الکفره»در جنوب این کشور را در اشغال خود دارد و برخی از غربی ها شمار عناصرش را نزدیک به ده هزار نفر تخمین زده اند.
دولت وفاق که مورد حمایت آمریکا و اروپاست برای انجام ماموریت اساسی تشکیل شده است و آن تأمین پوشش«قانونی»برای دخالت دوباره پیمان«ناتو» برای دخالت نظامی در لیبی به منظور از بین بردن داعش و عناصر آن و تامین امنیت میدان های نفتی لیبی است.برخی گزارش های جاسوسی حکایت از آن دارد که پیشقراولان این نیروها که شامل نیروهای انگلیسی،فرانسوی و اردنی می شوند به منظور آغاز عملیات زمینی با پوشش هوایی پیمان ناتو به لیبی رسیدند.
دخالت نخست ناتو منجر به سرنگونی نظام سرهنگ«معمر قذافی»و روی زمین کشیدن رهبرش و مثله کردن جسدش و تعدی به وی پس از کشتنش شد اما در برقراری ثبات و ارائه نظام جایگزین که کارآمدتر،مدرن تر و شفاف تر باشد شکست خورد.حالا آیا دخالت دوباره ناتو در لیبی در حالی که دخالت نخست در سال 2011 شکست خورد،موفق می شود؟
بسیار دشوار است است که پاسخ قاطعی داد یا پیش بینی کرد که آینده لیبی چگونه خواهد بود.همه چیز روی کاغذ است و به لحاظ نظری همه چیز«گل و بلبل»است اما هنگامی که روی زمین و در واقعیت به مرحله عمل برسد تردیدهای بسیاری به جود می آید.لیبی جنگل سلاح است و جامعه ان قبیله ای به لحاظ منطقه ای تقسیم شده است.همچنین، دشمنان دولت وفاق زیادند و شکست آنها نیز کار آسانی نیست.
ملت لیبی که نیمی از آن به کشورهای همجوار(مصر و تونس)در جستجوی امنیت و حداقل شرایط معیشتی مناسب کشور را ترک کرد،به اندازه کافی رنج برده است و چشم امیدش به دولتی است که مشکلات و رنج هایش را پایان دهد و لقمه نانی به همراه کرامت و ثبات و استقلال برایش مهیا کند.