عکس: نویسندگان جوان فرانسوی، مهدی(چپ) و سعید عبدالله. سن دنیس پاریس 21 مارس ۲۰۱۶.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، دو روشنفکر جوان فرانسوی در حال حاضر تنها با داشتن ۲۳ سال تبدیل به افراد مشهوری شده اند.
اما «بدرالدین سعید عبدالله» و «مهدی مکلات» هیچ یک از فارغ التحصیلان دانشگاه «اکول نرمال سوپریور» نیستند. آنان حتی متعلق به طبقه اجتماعی منطقه «لفت بنک» پاریس هم نیستند.
در حقیقت در کارنامه آنان هیچ نقطه قوتی در تحصیلات دانشگاهی نمی بینند. جهان آنان از جایی آغاز می شود که پاریس به آن ختم می شود و این همان نقطه قوت کلی پروژه فکری آنان است.
تمامی ستون های روزنامه باندی بلاگ، فیلم های مستند و رمان ها ۲۰۱۵ درباره دو رفیقی است که یک هدف را دنبال می کنند و آن نشان دادن واقعیت حومه های پاریس جایی که در آن متولد و بزرگ شده اند.
مهدی و بدرالدین دو جوانی هستند که طرفداران بسیاری را در رابطه با آگاه سازی از نسل فراموش شده و ناامید جوانانی که در حومه پایتخت فرانسه زندگی می کنند را به خود جلب کرده اند.
مهدی گفت: تمام تلاش ما این است که صدایی که به خوبی شنیده نمی شود و یا شاید بد هم شنیده شده است را به درستی انعکاس دهیم.
برای بسیاری حومه پاریس مترادف با مشکلی بزرگ هم چون بیکاری، خشونت جوانان، تبعیض نژادی و نیز اسلام رادیکال در فرانسه معاصر است.
اخیرا با هر حمله ای که صورت می گیرد سیاستمداران به حومه های فرانسه به عنوان یک جوش چرکین اشاره می کنند البته پیش از این هم این قبیل مناطق به عنوان منابع بی قانونی و فساد اجتماعی در نظر گرفته می شدند.
اکثر این مناطق در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی توسط کارگرانی که از آفریقا شمالی، غربی و آسیای جنوبی به فرانسه آمده بودند، ساخته شدند اما همیشه به خاطر معضل افتصادی تفاوت میان آنها با سایر مکان های پاریس بسیار مشهود است.
حال روایت محبوب این دو جوان گویا است که به حاشیه راندن مردم این منطقه منجر به نارضایتی و این نارضایتی منجر به ناآرامی و در نهایت تبدیل به خشونت می شود.
مهدی گفت: مردم از خواندن جراید و یا از طریق رسانه ها نمی توانند مردمان اینجا را درک کنند. هر گاه درباره آنها چیزی نوشته می شود، قاعدتا موضوعی منفی و یا غم انگیز است. کاری که ما می کنیم این است که زندگی درونی مردم اینجا را نشان دهیم.
رمان «سوختن» به قلم مهدی و بدرالدین درباره خودکشی «جمال چاب» است که خود را در مقابل اداره بیکاری به دلیل تقلاهای چندین ساله اش برای یافتن شغلی آتش زد.
«اروس سنا» رهبر حزب سبز واقع در شمال غرب پاریس گفت: در فرانسه ما اعراب و سیاهپوستان را اقلیت مشخص خطاب می کنیم. زمانی که تلویزیون را روشن می کنید قاعدتا هر روز درباره زندگی مردم حومه چیزی مشاهده نمی کنید.
به ندرت پیش می آید که یک سیاه پوست و آفریقایی در تلویزیون درباره چیزی به غیر از سیاست صحبت کند. اما این بار موضوع در مورد مهدی و بدرو فرق می کند.
مهدی از یک خانواده الجزایری است. بدرو هم فرزند ارشد خانواده اش در میان شش فرزند دیگر است.
بدرالدین بیان کرد: بحث این جا است که چه کسی فرانسوی است و یا چه کسی فرانسوی بهتری است. واقعیت این است که هیچ تساوی در فرانسه وجود ندارد ما تنها ۱۰ و یا ۲۰ دقیقه تا الیزه فاصله داریم اما در جهان خارج جامعه هستیم که سیاستمداران ارشد آن را اداره می کنند. جوانان اینجا خود را هم مانند دیگر فرانسوی ها نمی دانند.
در سال ۲۰۰۵ بود که نیکلای سارکوزی وزیر کشور وقت فرانسه با اشاره به خشونت جوانان حاشیه پاریس، اظهار کرد که ما شهر را پاک خواهیم کرد.
این در حالی بود که بسیاری از جوانان سخنان او را در لا کورنو می شنیدند.
بدرالدین اضافه کرد: رابطه دوستانه ای میان اسلام و فرانسه وجود دارد. هیچ تناقضی میان مسلمان بودن و فرانسوی بودن وجود ندارد.
مهدی گفت: در فرانسه ترس از کلمه «اجتماع -جامعه» وجود دارد و زندگی در پاریس با داشتن دین و یا ملیت خاصی دشوار است. در جهان امروز مردم چندین هویت دارند و نمی شود آنها را نادیده گرفت. من فرانسوی هستم هم چنین الجرایزی هم هستم. هویت تنها یک چیز نیست. چیزهای بسیاری است.
عکس: واشنگتن پست
مترجم: گلناز سادات غفاری