اهداف متناقض کشورهای حوزه خلیج فارس در جهان عرب پیامدهای بدی بر روی جوامع محلی و در عین حال جهان دارد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه المانیتور در گزارشی نوشت: از آغاز قیام های عربی در سال 2010، دولت های شش کشور شورای همکاری خلیج فارس (GCC) از این تحولات جان سالم به در بردند و همچنان در حال دیکته کردن قدرت خود به خارج از مرزهایشان هستند.
هنگامی که عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی، بحرین، کویت و به میزان کمتری عمان به قدرت نمایی در خارج از کشور پرداختند، آنها به جای اجماع نظر در داخل این شورا، هی یک بر اساس چالش های داخلی خود اقدام می کنند. در نتیجه، کشورهای شورای همکاری خلیج فارس پروژه های متناقضی را در بیشتر کشورهای عربی مانند لیبی، مصر، یمن و سوریه اتخاذ کرده اند.
عربستان سعودی و امارات متحده عربی بر جلوگیری از ظهور اخوان المسلمین در شمال آفریقا متمرکز شده اند، اما تا همین اواخر قطر به طور فعال از آنها حمایت می کرد. در قبال سوریه، تقریبا همه کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس به استثنای عمان، مشتاق به حمایت تروریست های به اصطلاح میانه رو هستند. تلاش های فرقه ای عربستان سعودی و بحرین که در جهت ضربه زدن به کشورهایی مانند ایران اجرا می شود، چندان در کویت و عمان حمایت نمی شود.
هنگامی که کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بر اقدامات خود در خارج از کشورهایشان متمرکز می شوند، احساسات ناسیونالیستی شهروندان خود را آن هم در زمان آشفتگی منطقه ای، بی ثباتی سیاسی و مشکلات اقتصادی بسیار مهم شعله ورتر می کنند و این بسیار خطرناک است.
امارات متحده عربی و عربستان سعودی هر دو وارد جنگی در یمن شده اند. بحرین که با توجه به سیاست داخلی شکننده خود از عربستان برای سرکوب اعتراضات شیعیان کمک گرفته بود، چاره ای به جز دنباله روی از آل سعود در این جنگ نداشت.
در حوزه خلیج فارس، شاهزادگان، امیران و شیوخ همچنان متمایل به ادامه مسیر پدری به تصویر کشیده شده اند. در این ناسیونالیسم نظامی، در مسیری گمراه کننده به شاهزادگان و مردم عادی حق برابری اعطا می شود، در نتیجه بر سلسله مراتب قدیمی و نابرابری ها - به خصوص در زمان کاهش منابع و رفاه - سرپوش گذاشته می شود.
اهداف متناقض کشورهای حوزه خلیج فارس در جهان عرب ممکن است تبعات بدی بر روی جوامع محلی داشته باشد و شکاف بین اسلام گرایان و غیر اسلام گرایان را بیشتر کند، ارتش را علیه دولت غیر نظامی تقویت کند، وابستگی به منابع خلیج فارس را ایجاد کند و به دنبال کمک به رژیم های خاص، روابط مشتری مابانه جدیدی را به وجود آورد. در حقیقت همین اهداف متناقض است که به ظهور تروریست ها در سراسر منطقه کمک کرده است. تا کنون شواهدی ارائه نشده که نشان دهد اقدامات این کشورها تبعات مثبت و بلند مدتی در سراسر منطقه از بحرین گرفته تا قاهره، سوریه و یمن داشته باشد. بالعکس، مداخلات کشورهای حوزه خلیج فارس در منطقه تبعات ویرانگری در سطح بشردوستانه داشته است. هم یمن و هم سوریه نمونه های واضحی از تبعات سیاست تهاجمی این کشورها هستند که نه تنها به برقراری ثبات خود کمک نمی کند بلکه به احتمال زیاد به تنش ها، درگیری ها و کشته شدن غیرنظامیان بیشتری منتهی خواهد شد.
داخل این کشورها نیز مداخلات خارج از کشور به نتایج متعددی منتهی شده که به بقای رژیم البته در کوتاه مدت، منجر شده است.
اولا این مداخلات اسلام گرایان در خلیج فارس، به ویژه کسانی که از کشورهای شورای همکاری خلیج فارس برای تسهیل در حذف اخوان المسلمین از قدرت در مصر انتقاد کرده اند، ساکت کرد. در امارات متحده عربی، بسیاری از فعالان اخوان المسلمین تا به امروز بازداشت شده اند. عربستان سعودی و امارات متحده عربی بر قطر فشار آورده اند تا فعالان اخوان المسلمین را اخراج و حمایت خود را از این گروه در مصر متوقف کند.
دوما، مداخله کشورهای حوزه خلیج فارس در سوریه و یمن از همان ابتدا برای مقابله با ایران برنامه ریزی شد و در همین راستا دنبال می شود.
تا زمانی که خزانه بودجه کافی برای تامین مالی مداخلات شورای همکاری خلیج فارس در خارج از این کشور و تحت کنترل در آوردن مخالفان را فرهم می کند، کشورهای این شورا ممکن است از آشفتگی های فعلی منطقه جان سالم به در ببرند. اما رشد اقتصادی این کشورها در حال حاضر تحت فشار ناشی از کاهش شدید قیمت نفت قرار دارد. اکنون بسیاری منتظر هستند تا ببینند که آیا سقوط قیمت نفت در نهایت به کاهش مداخلات خلیج فارس در منطقه عربی منجر خواهد شد یا خیر. مهم ترین سوال این است که آیا تداوم قیمت پایین نفت ممکن است پیامدهای سیاسی در این کشورها در حوزه خلیج فارس داشته باشد.