جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ایندیپندنت نوشت:

چگونه اوباما به سعودی ها و متحدان عربش پشت می کند؟

رئیس جمهوری آمریکا در تازه ترین اظهارات خود نشان داد که در حال فاصله گرفتن از سیاست سنتی خود برای حمایت از سعودی ها و متحدان سنی اش است.

کد خبر: ۱۲۴۴۱۹
چگونه اوباما به سعودی ها و متحدان عربش پشت می کند؟

با توجه به نزدیک بودن زمان برگزاری انتخابات آمریکا، اکنون این سوال مطرح می شود که آیا دولت جدید این کشور نیز همین سیاست را در قبال اعراب دنبال خواهد کرد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «پاتریک کاکبرن» تحلیلگر برجسته در یادداشتی در روزنامه انگلیسی «ایندیپندنت» نوشت: تحلیلگران از ضرورت انتقادات تند «باراک اوباما» رئیس جمهور آمریکا از عربستان و متحدان سنی خود غافل مانده اند. اوباما در سری مصاحبه های خود با «جفری گلدبرگ» که در مجله «آتلانتیک» منتشر شد، توضیح داد که چرا به نفع آمریکا نیست که به سیاست خارجی سنتی خود ادامه دهد که بر اساس آن، این کشور به شکلی خودکار از سعودی ها و متحدان آنها پشتیبانی می کرد.

سخنان اوباما بسیار مهم بود زیرا بسیار دقیق و زمینه چینی شده و با دقت بیان می شد. این تحول در 30 اوت 2013 و زمانی دیده شد که اوباما از آغاز حملات هوایی در سوریه سرباز زد.

اما با پیشنهاد بسیاری از اعضای کابینه اوباما و کارشناسان سیاست خارجی، اقدام نظامی از سوی آمریکا در جهت تغییر نظام در دمشق آغاز شد.

عربستان سعودی، ترکیه و پادشاهی های حوزه خلیج فارس تا حدی متقاعد شده بودند که آنها به آرزو خود خواهند رسید و یکی از ویژگی های سیاست خارجی اوباما این است که او از شکست و اشتباهات خود درس می گیرد. این در تضاد شدید با انگلیسی هایی است که تلاش خود را برای براندازی بشار اسد انجام دادند. آنها ادعا کردند این امر می تواند کار آسانی باشد و بنابراین تنها در صورت مداخله آمریکا در مقیاس کامل رخ خواهد داد. گلدبرگ می گوید که اوباما با امتناع از بمباران سوریه، سیاست قدیمی این کشور را کنار گذاشت و آن روز، روز آزادی او بود.

آمریکا از زمان حادثه 11 سپتامبر به شدت مخالف این بوده است که برای ایجاد تروریسم سلفی هر گونه تقصیری را به گردن عربستان سعودی بیاندازد.

اوباما به طور کامل از ریشه های القاعده و داعش آگاه شده بود و توصیف می کرد که چگونه اسلام در اندونزی - جایی که او بخشی از دوران کودکی خود را سپری کرده بود - متعصب تر و منحصر به فردتر شده بود. زمانی که از وی پرسیده شد که چرا این اتفاق افتاده بود، وی در نقل قولی اظهار داشت: «سعودی ها و سایر اعراب حوزه خلیج فارس پول و تعداد زیادی از مبلغان و معلمان را به داخل این کشور سرازیر کرده اند. در دهه 1990، سعودی ها به شدت مدارس وهابی را تامین مالی کردند.» همان تغییر به سمت «وهابی سازی» موج اسلام سنی، بر اکثریت 1.6 میلیارد مسلمان در جهان که اهل سنت هستند، تاثیر گذار است.

کشورهای نفت خیز عربی قدرت خود را با تمامی ابزار علاوه بر تبلیغ دینی مذهبی، از جمله خرید مردم و نهادهای با نفوذ، گسترش دادند. موسسات دانشگاهیِ با شهرت بالا در واشنگتن به شکل بی شرمانه ای خود را برای امتیازات کشورهای حوزه خلیج فارس و جاهای دیگر حریص نشان دادند.

گلدبرگ، که تا به حال دسترسی فوق العاده ای به اوباما و کارکنان وی داشته است، گزارش می دهد: «احساسات گسترده در داخل کاخ سفید این است که بسیاری از برجسته ترین اتاق های فکر سیاست خارجی در واشنگتن به نفع تأمین کنندگان مالی عرب و حامی صهیونیستم خود گام بر می دارند. من از یکی از مقامات دولتی شنیده ام که به خیابان «ماساچوست» به عنوان مرکز بسیاری از این اتاق فکرها به عنوان «قلمرو تحت اشغال عرب» نگاه می کنند.» تلویزیون و روزنامه ها با خوشحالی از کارشناسان چنین اتاق فکرهایی نقل قول هایی را ارائه می کنند.

مهم خواهد بود که بدانیم پس از انتخابات آمریکا، رئیس جمهور جدید این کشور توازن سیاست خارجی را به دور از وابستگی به قدرت های سنی ادامه خواهد داد. رهبران گذشته آمریکا چشمان خود را به روی این حقایق با عواقب فاجعه بار در افغانستان، عراق، لیبی و سوریه بسته اند. گلدبرگ می گوید که اوباما اغلب به شدت در مورد نقشی که متحدان عرب سنی امریکا در ترویج تروریسم ضد آمریکایی ایفا می کنند، سوال می پرسد.

آنچه واقعا در مورد خروج جدید در سیاست خارجی آمریکا عجیب می نمایاند، این است که زمان زیادی گذشته تا این اتفاق افتاده است. چند روز پس از حمله 11 سپتامبر، مشخص شده بود که 15 نفر از 19 هواپیماربا عربستانی بودند. علاوه بر این، آمریکا با عربستان سعودی، ترکیه، پاکستان و پادشاهی های خلیج فارس همانند قدرت های بزرگ برخورد کرد؛ آن هم زمانی که همه شواهد بر این بود که وفاداری آنها به غرب محدود شده است.

هر چند واضح بود که آمریکا تا زمانی که حمایت پاکستان از طالبان ادامه داشته باشد، قادر به شکست دادن این گروه نیست، آمریکایی ها هرگز با پاکستان در مورد این مسئله برخورد نکردند. به گفته گلدبرگ، اوباما به طور خصوصی سوال کرد که چرا پاکستان، که به اعتقاد او یک کشور ناکارآمد است، باید به عنوان یک متحد آمریکا در همه موارد در نظر گرفته شود. در مورد ترکیه، رئیس جمهور آمریکا همان امیدهای «رجب طیب اردوغان» رئیس جمهوری این کشور را داشت، اما او را به عنوان یک حاکم خودکامه ای می دید که سیاست هایش شکست خورده اند.

یکی از ویژگی های قابل توجه سیاست خارجی اوباما این است که او از شکست ها و اشتباهاتش درس می گیرد. این در تضاد با انگلیس است که در آنجا «دیوید کامرون» هنوز هم ادعا می کند با حمایت از مخالفان مسلح که جایگزین «معمر قذافی» در لیبی شده اند، کار درستی انجام داده اند.

فروپاشی لیبی، زنگ هشداری برای اوباما بود که این اشتباه را در سوریه تکرار نکند.

پس از انتخابات ریاست جمهوری آمریکا روشن تر خواهد شد که سیاست واقع بینانه اوباما در قبال عربستان سعودی، ترکیه، پاکستان و سایر متحدان آمریکا تا چه حد توسط رئیس جمهوری بعدی به اشتراک گذاشته خواهد شد. نشانه ها بسیار خوب است زیرا «هیلاری کلینتون» از حمله به عراق در سال 2003، مداخله در لیبی در سال 2011، و بمباران سوریه در سال 2013 پشتیبانی کرده است. اگر او برنده کاخ سفید باشد، سیاست متقابل عربستان و آمریکا راحت تر نفس خواهد کشید.

انتهای پیام

دیدگاه شما