عکس: نمای فروشگاهی در فوتابا واقع در ۶ کیلومتری فوکوشیما.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، حسی اسرار آمیز در آنجا حکم فرما است. کفش ها همانند بسیاری از خانه ها در ژاپن مقابل در مرتب و منظم کنار هم جفت شده اند و منتظر آنند که کسی آنها را به پا کند و از آن در دور شود. دوچرخه ها بر نرده ها تکیه زده شده اند و در انتظار گردش هستند.
زمین لرزه ای ۹ ریشتری در تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۱۱ در این شهر رخ داد. ساعت های این شهر ساعت ۲:۳۶ بعداز ظهر، تیک تیکشان متوقف شد.
در ساعات بحرانی پس از زمین لرزه کلامی درباره آنچه که در نیروگاه رخ داده بود، به ساکنان فوتابا گفته نشد.
رئیس نیروگاه شرکت برق توکیو-تپکو هفته گذشته اعتراف کرد که تقریبا بلافاصله از آنچه که درنیروگاه اتمی فوکوشیما در حال وقوع بود، آگاه شدند.
۲۴ ساعت از وقوع زمین لرزه گذشته بود که «یوجی اوهنوما» یک نماینده فروش املاک در حالی که مشغول تمیز کردن دفتر کارش بود، برای اولین بار درباره آنچه که روی داده خبری شنید.
او گفت: همان روز عصر از همسرم شنیدم که نیروگاه اتمی منفجر شده است.
همسر او سرینا در آن زمان هفت ماهه باردار بود. نوزاد او سالم متولد شد اما هنوز هم وی در مورد قرارگفت در معرض تشعشعات آن روز نگران است.
سرینا گفت: اغلب گزارشاتی درباره کودکان در فوکوشیا که مشکوک به سرطان تیروئید هستند، می بینم. اما هنوز درباره علت آن چیزی نمی دانم.
پنج سال پس از وقوع بدترین حادثه اتمی، هنوز هزار نفر دیگر مانند خانواده اوهنوما در بلاتکلیفی به سر می برند. آنان کمک هزینه دریافت می کنند تا اجاره خانه شان در شهر جدید را بپردازند اما هنوز نمی دانند که مبلغی را برای خانه ای که صاحبش بوده اند را دریافت می کنند یا خیر؟
خانه به شکل کلبه آجری دو طبقه ای در مرکز شهر است.
تقویم بر روی دیوار هنوز مارس ۲۰۱۱ را نشان می دهد. هنوز ظرف های شسته نشده در سینک ظرفشویی قرار دارند. خانواده اونوما آن خانه را در غم و اندوه ترک کرده بودند.
آقای اوهنوما در حالی که لباس محافظت کننده سفید رنگ بر تن و کلاه سفیدی بر سر و ماسکی بر صورت داشت، گفت: هیچ گاه فکر نمی کردم حادثه ای هم چون آن روی خواهد داد. هنوز هم نمی توانم آنچه را که تجربه کردیم را باور کنم.
او هیچگاه چنین سرسختانه در مبارزات ضد هسته ای حضور نداشته است.
او از زمانی که پسر بچه ای مدرسه ای بود، شاهد شعارهایی بر روی تابلوهای این شهر بوده است.
او شاهد بوده است که چه سودهای کلانی در پی ساخت نیروگاه اتمی بوجود آمده است. در آن زمان مردم شغل داشتند و مورد احترام بودند.
اوهنوما به یاد می آورد آن زمان که تابلوهایی را با شعار «انرژی اتمی: انرژی آینده ای روشن» را در کنار جادهای منتهی به ایستگاه قطار می دیده، احساس غرور می کرده است.
اما دیگر آن آینده روشن رنگ باخته است. کارگران شهرداری آن لغات را از روی تابلو پاک کرده اند. دیگر آن تابلو مایه خجالت است.
هفته گذشته سوم مارس تمام ساختمان نیروگاه ویران شد.
وی گفت: انرژی اتمی تمامی رویاهای من و آینده ای روشن را با خود برد و تنها برای ما و تمامی ساکنان این شهر تبدیل به یک فاجعه شد. فکر می کردم فرزندانم از همان مدرسه ای که من فارغ التحصیل شدم فارغ التحصیل خواهند شد. اما حال تمام نقشه هایم برای آینده، نقش بر آب شده است و هیچ چشم اندازی از آینده وجود ندارد.
عکس: ای بی سی
مترجم: گلناز سادات غفاری