هدف از تجریم و چسباندن اتهام تروریسم به حزب الله توسط اتحادیه عرب خود فرهنگ مقاومت و بازوهای آن است به همین دلیل از «شادی»ای که صهیونیست ها کردند و سخنان رضایت بخش و استقبال آنها از این قطعنامه از زبان مسئولان اسرائیلی کسی تعجب نکرد،آیا «هدیه»بزرگتر و گران قیمت تر از این هدیه مجانی و تسلیم گونه وجود دارد؟
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود نوشت:بر این باور بودیم که عربستان سعودی فقط بر شورای همکاری کشورهای حاشیه خلیج فارس و تصمیم گیری های آن«هیمنه»دارد و دوستان و دشمنان این شورا را مشخص می کند و نیز بر برخی از کشورهای عربی که از کمک های مالی ریاض بهره مند سیطره دارد اما بیانیه ای که روز گذشته در نشست وزرای کشور کشورهای عضو اتحادیه عرب در تونس صادر شد و قرار دادن «حزب الله لبنان»در فهرست گروه های«تروریستی»ثابت کرد که ما چقدر در این باور خود در اشتباه بودیم.
دو کشور عربی که با این بیانیه یا به عبارتی با برخی از بندهای آن مخالفت کردند این دو کشور عراق و لبنان بودند و الجزایر نیز از رای دادن امتناع کرد، این یعنی حکومت های عربی«غیرشکست خورده»یا آنهایی که بر اساس طرح تجزیه و تقسیم منطقه در راه شکست هستند به دیکته های عربستان سعودی تن داده و در این زمینه به موضع کشورهای عضو شورای همکاری حاشیه خلیج فارس ملحق شدند.
آقای«نهاد مشنوق»وزیر کشور لبنان به دلیل مخالفتش با «توصیف حزب الله به عنوان گروه تروریستی»در بیانیه پایانی نشست وزرای کشور عرب در لبنان تبدیل به «قهرمان ملی»شد و دفترش این مخالفتش را این گونه اعلام کرد که موضع گیری اش در راستای حفظ فعالیت نهادهای قانونی باقی مانده در کشورش صورت گرفته است.
موضع آقای المشنوق که وابسته به جریان«المستقبل»به رهبری آقای «سعد الحریری»مرد شماره یک عربستان در لبنان است کاملا پراگماتیک بوده است و نشان دهنده پختگی سیاسی بزرگ است و همین را نیز می توان درباره موضع آقای الحریری گفت که تاکید کرد گفت و گوی هفتگی با حزب الله به رغم تصمیم کشورهای حاشیه خلیج فارس برای قرار دادن حزب الله در فهرست سیاه خود، ادامه می دهد.حزب الله یکی از تشکیلات مهم و اساسی نخبگان سیاسی و طایفه ای لبنان است و در مجلس نمایندگان(پارلمان)و دولت و نهادهای دولتی این کشور نماینده و وزیر و مسئولانی دارد.
لبنان اگر به نفع قطعنامه مورد حمایت عربستان علیه حزب الله رای می داد چیزی به دست نمی آورد اما چیزهای زیادی را داخل این کشور در عرصه وحدت ملی،امنیت و ثباتش و نیز همزیستی مسالمت آمیز حاکم میان طایفه هایش را از دست می داد و رای دادن به نفع این قطعنامه به رغم خطراتش، هبه و کمک مالی چهار میلیاردی سعودی ها برای تسلیح ارتش لبنان و نیروهای امنیتی را به لبنان بازنمی گرداند زیرا عربستان پس از آن که فهمید حضورش در لبنان بی تاثیر است و بخش عمده ای از لبنانی ها با این حضور مخالف هستند،تصمیم به عقب نشینی از لبنان گرفت؛علاوه بر همه اینها،عربستان به دلیل کاهش درآمدهای نفتی اش و افزایش بار مالی جنگ های علنی اش در سوریه و یمن و جنگ های غیرعلنی اش در عراق،مصر و لیبی و نیز صف طولانی کشورهایی که به «هدیه های»مالی عربستان چه به شکل هبه و چه به شکل قرض یا قراردادهای سلاح چشم دارند،در آستانه ورشکستی است.
خطرناکترین چیزی که در قطعنامه وزاری کشور عرب وجود دارد سیطره «پول»عربستان بر تصمیم ها و نهادهای عربی به شکل مستقیم یا غیرمستقیم است و تبدیل مقاومت برای اشغالگر اسرائیلی به «تروریسم»است امری که هر گونه تجاوز اسرائیلی به لبنان یا نوار غزه به منظور از بین بردن این مقاومت قانونی می کند.
این امکان وجود داشت که از این «اقدام»خطرناک جلوگیری شود اگر در بیانیه پایانی میان حزب الله به عنوان مقاومت مشروع در برابر اشغالگر و میان حضورش در برخی کشورهای عربی آن هم به منظور راضی کردن عربستان و هم پیمانانش در حاشیه خلیج فارس فرق گذشته می شد اما فرق نگذاشتن تاکیدی است بر اینکه هدف از تجریم و چسباندن اتهام تروریسم به حزب الله خود فرهنگ مقاومت و بازوهای آن است به همین دلیل از «شادی»ای که صهیونیست ها کردند و سخنان رضایت بخش و استقبال آنها از این قطعنامه از زبان مسئولان اسرائیلی تعجب نکردیم،آیا «هدیه»بزرگتر و گران قیمت تر از این هدیه مجانی و تسلیم گونه وجود دارد؟هدیه ای که ثابت کرد بیشتر عربها از بیشتر رهبران راستگرای نژادپرست و تندروی این رژیم به دنبال حفظ امنیت و ثبات رژیم صهیونیستی هستند.
اقدامات عربی مشترک به شکل ملی افتخارآمیزش که آن را می شناسیم به پایان رسید و به تدریج جای اقدامات عربی- اسرائیلی مشترک می گیرد،این همان چیزی است که در مرحله کنونی می بینیم.و برای مان عجیب نیست اگر هماهنگی امنیتی و نظامی عربی اسرائیلی را به شکل علنی طی هفته ها یا ماه های آینده علیه «مقاومت» و به طور مشخص حزب الله و ایران را به بهانه مقابله با تروریسم ببینیم.اکنون ما در «دوران سعودی»که این روزها جای پایش محکم می شود، هستیم.
ما در این جا در روزنامه «رأی الیوم» اعلام می کنیم که در اردوگاه «مقاومت»با اشغالگر اسرائیلی هستیم و حقش را برای آزادی اراضی و مقدسات با تمام وسایل و ابزارها مشروع می دانیم و قطعنامه وزرای کشور عرب را دوری آنها از ارزش ها و اصول عربی در این زمینه می دانیم و نیز آن را خنجر زدن از پشت به همه شهدای عرب می دانیم که به مقاومت پیوستند و نیز خنجر زدن از پشت به همه کسانی می دانیم که همچنان به گزینه مقاومت در سایه فروپاشی همه گزینه های مسالمت آمیز به دلیل مخالفت دولت اشغالگر با قطعنامه های بین المللی و خنثی کردن توافقنامه های صلحی که حق ملت فلسطین برای برپایی کشور مستقل روی اراضی اش را به رسمیت می شناسد و ادامه یهودی سازی مقدسات عربی و اسلامی و ساخت شهرک های یهودی نشین و تحقیر میلیون ها عرب و مسلمان و اعدام میدانی فلسطینی ها،باور دارند.
امروز حزب الله تروریست خوانده شد و فردا جنبش«حماس»و پس فردا«جهاد اسلامی»... پس از همه اینها هرکسی که در اردوگاه آنها باشد و مقاومت را تایید کند یا با آن علیه دولت اسرائیل دوست مسالمت آمیز و مورد تهدید گرگهای عربی و اسلامی(!) به موجب ارزش ها و اصول دوران«عربی»جدید، همبستگی کند مهدور الدم می شود.
این گونه قطعنامه ها و تصمیم ها راه را برای پیوستن اسرائیل به اتحادیه عرب و موسسه سران عرب هموار می کند و اگر روزی فرا برسد که یک دبیر کل اسرائیلی برای این اتحادیه در آینده نزدیک انتخاب شود تعجب نمی کنیم و کسی بهتر از بنیامین نتانیاهو برای مقام نیست البته اگر پیشنهاد دبیر کلی را بپذیرد!.این روزها هیچ چیز را بعید نمی دانیم و هیچ چیز ما را شگفت زده نمی کند.