به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود نوشت:ایالات متحده آمریکا جنگ خود علیه گروه تروریستی را به لیبی منتقل کرد و جنگنده هایش دو روز پیش یک منزل را در شهر«صبراته»در غرب طرابلس پایتخت این کشور بمباران کردند که در اثر آن 50 نفر کشته شدند و شماری دیگر زخمی شدند.این بمباران پس از سخنان «باراک اوباما»رئیس جمهوری آمریکا در روز سه شنبه هفته گذشته صورت گرفت که در این سخنان تعهد کرد از تثبیت مواضع گروه داعش و ایجاد یک پایگاه برای این گروه در اراضی لیبی جلوگیری می کند.
گروه داعش در چندین منطقه از لیبی حضور دارد و شهر «سرت»زادگاه سرهنگ«معمر قذافی»را به عنوان مقر رهبری خود اتخاذ کرده است.این گروه همچنین چند مقر دیگر در شهرهای «بنغازی»، «درنه» و جنوب لیبی دارد.برخی گزارش ها نیز حکایت از آن دارد که شمار عناصر این گروه بیش از ده هزار عنصر است که از مناطق زیادی از جمله تونس، الجزایر و دیگر کشورهای آفریقایی به این کشور آمده اند علاوه بر آن شمار زیادی از عناصر هوادار سرهنگ قذافی به صفوف این گروه تروریستی ملحق شدند.
کشورهای بزرگ یعنی آمریکا،فرانسه، انگلیس و ایتالیا در حال حاضر مساله اعزام نیرو و هواپیما به لیبی همانطور که در چارچوب بمباران های پیمان ناتو در پنج سال پیش انجام دادند و با پوشش حمایت از مردم لیبی در برابر قتل عامی که برای آن در شهر بنغازی در شرق لیبی نظام سرهنگ قذافی طرح ریزی شده است، صورت گرفت، بررسی می کنند.البته بعدها مشخص شد که این پوشش و بهانه درست نیست و ساختگی است.
پیمان ناتو با قطعنامه شورای امنیت که به سرعت تصویب شد و بر اساس تفسیرش از این قطعنامه به منظور سرنگونی نظام سابق لیبی به بهانه حمایت از مردم لیبی در لیبی دخالت نظامی کرد،اما این قطعنامه به صراحت اشاره به تغییر نظام نکرده است؛امری که باعث شد رهبران روسیه احساس کنند که توسط آمریکایی ها رو دست و فریب خورده اند.
بمباران های لیبی توسط ناتو باعث شد این کشور تبدیل به کشوری از هم پاشیده و شکست خورده شود که هرج و مرج و شبه نظامیان مسلح بر آن حاکم شوند، امری که محیط مناسبی برای گروه های تندرو مانند گروه های تروریستی داعش و القاعده به وجود آورد.
بمباران های جدید آمریکایی به گفته دولتمردان آمریکایی و تحلیلگرانش تلاش برای اصلاح این خلل است اما هدف واقعی بمباران های کنونی همان هدفی است که بمباران های پنج سال پیش داشت یعنی سیطره بر ذخایر نفت لیبی است که نزدیک به 40 میلیارد بشکه تخمین زده می شود به عبارتی دیگر در هر دو حالت ملت لیبی،حمایت از آن و منافعش اهمیتی برای آمریکایی ها و غربی ها ندارد.
تا کنون هنوز نمی دانیم که چند شهروند لیبیایی در بمباران های نخست ناتو کشته شدند،برخی این تعداد را بیش از سی هزار نفر تخمین می زنند و انتظار نمی رود که شمار کشته های بمباران های دوم را بدانیم زیرا بر اساس معیارهای غربی، انسان عربی مسلمان و زندگی اش ارزشی ندارد تا زمانی که قاتل آمریکایی یا اروپایی باشد که گمان می کند همیشه بر حق است.
دخالت نظامی جدید آمریکا با تفویض قانونی سازمان ملل صورت نمی گیرد،علاوه بر آن کشورهای همجوار لیبی مانند الجزایر، تونس و مصر به شدت با این دخالت نظامی مخالفت کردند زیرا خطرات زیادی در پی دارد و چه بسا همه منطقه را به جنگلی از سلاح و قتل و بی ثباتی تبدیل کند اما کی آمریکا به دیدگاه این کشورها اهمیت داده است یا مخالفت شان را مورد توجه قرار داده است؟
ملت لیبی بار نخست قربانی دروغ بزرگی شد هنگامی که باور کرد دخالت هواپیماهای ناتو به مصلحتش و برای تبدیل کشورش به بهشت دموکراسی،امنیت ،ثبات و رفاه صورت می گیرد، به همین دلیل برایش دشوار است که دومین دروغ را باور کند در حالی که می بیند کشورش تکه تکه می شود و حداقل بیش از دو میلیون نفر از مردمش به گداهایی در کشورهای همجوار تبدیل می شوند که در جستجوی لقمه نان شرافتمندانه هستند.
آمریکا و هم پیمانان اروپایی اش هنگامی که عراق را در سال 2003 به اشغال درآوردند،این کشور را نابود کرده و آن را غرق در هرج و مرج و اختلاف های طایفه ای کردند،آنها همین کار را در سوریه با دخالت شان به مدت بیش از پنج سال تکرار کردند و اکنون نیز همین فاجعه را می خواهند تکرار کنند آن هم برای دومین بار و در لیبی به بهانه جنگ با داعش و منتظرند تا دولت«فایز السراج»که به واسطه سازمان ملل شکل گرفت چراغ سبز را به آنها بدهد.
بسیار دشوار است که پیش بینی کنیم که دخالت آمریکایی غربی جدید برای از بین بردن داعش موفقیت آمیز باشد نه به دلیل آن که این دخالت بود که بستر مناسب برای این گروه در لیبی به وجود آورد همانطور که این بستر را برای داعش در عراق،سوریه،سومالی و یمن به وجود آورد بلکه به این دلیل که «انقلابیونی»در زمین ندارد تا پوشش اش دهند همانطور که بار نخست پوشش دادند و به این دلیل که ملت لیبی دیگر به غرب و آمریکا و وعده های دروغ شان اعتمادی ندارد و نمی خواهد که دو بار از یک سوراخ گزیده شود.
دخالت نظامی نخست ناتو در لیبی این کشور را تبدیل به کشور شکست خورده ای کرد که هرج و مرج سلاح و شبه نظامیان آن را فرا گرفته و بستر مناسب برای گروه های تندرو شده است و دخالت دوم منجر به تبدیل تمام «مغرب اسلامی»و کشورهایش به همین وضعیت می شود اگر نگوییم به وضعیت خطرناک تری تبدیل می کند.