جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یک روزنامه لبنانی نوشت:

آیا سناریوی ویتنام در سوریه تکرار می شود؟

شرایط در سوریه به گونه ای پیش می رود که ارتش سوریه به سرعت در حال پیشروی و پاک سازی مناطق مختلف از گروه های تروریستی است و مذاکرات برای حل بحران نیز همچنان شکننده باقی مانده است.از طرفی،آمریکا حاضر نیست به خواست سعودی ها برای رهبری حمله زمینی به سوریه تن دهد زیرا خود را در جنگ با روسیه ای خواهد دید که برای این جنگ خودش را کاملا آماده کرده است.

کد خبر: ۱۲۱۵۵۶
آیا سناریوی ویتنام در سوریه تکرار می شود؟

ما اکنون در سوریه در برابر مسابقه تمام کردن کار از راه نظامی و مذاکرات قرار گرفته ایم که این پرسش را به وجود می آورد:آیا سناریوی ویتنام که به شکست ارتش اشغالگر آمریکایی و عقب نشینی آخرین سرباز از «سایگون»زیرا آتش مقاومت ویتنام در سایه مذاکراتی که به هیچ نتیجه ای نرسید،منجر شد ،تکرار می شود؟

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه لبنانی البناء در یادداشتی نوشت:موضع گیری آمریکا در مخالفت با گلوله باران اراضی سوریه توسط ترکیه و امتناع پیمان ناتو از تایید اقدام نظامی ترکیه در سوریه و نیز هشدار روسیه نسبت به حمایت اقدام عربستان و ترکیه در انجام حمله نظامی زمینی در سوریه و به شمار آوردن آن به عنوان تجاوزی که به جنگ طولانی و گسترده منجر می شود، باعث به وجود آمدن پرسش هایی زیادی نزد شماری از دنبال کنندگان تحولات سوریه و ناظران شده است مبنی بر اینکه آیا روسیه و آمریکا از طریق قطعنامه شماره 2254 و پیش از آن تصمیم های نشست های وین و تفاهم مونیخ به تفاهم رسیدند یا اینکه این موضع گیری آمریکا به مثابه تسلیم در برابر توازن قدرت استراتژیک جدیدی است که حضور نظامی منحصر به فرد روسیه در میدان سوریه در جنگ علیه نیروهای تروریستی تکفیری تحمیل کرده است؟

طرح آمریکا برای راه اندازی جنگ تروریستی علیه سوریه به منظور براندازی دولت ملی سوریه و ایجاد نظامی وابسته به واشنگتن اما بر پایه های طایفه ای و مذهبی و نژادی همانند عراق پس از اشغال این کشور توسط آمریکایی ها، بر همگان واضح و مبرهن است؛امری که باعث می شود راه برای سیاست های آمریکا هموار شود تا بتواند داخل بافت اجتماعی جامعه سوریه نفوذ کرده و خودش را به عنوان مدافع و حامی حقوق اقشار و گروه های مختلف نشان دهد.

واشنگتن بی تردید با این کار به دنبال گسترش سلطه خود بر منطقه و در اختیار گرفتن امکاناتش به تنهایی و ترسیم سیاست های کشورهای منطقه است به گونه ای که بتواند روسیه و چین را محاصره کرده و از بلندپروازی شان در ایجاد نظام بین المللی چند قطبی جلوگیری کند و در نهایت سلطه آمریکا بر تصمیم گیری های بین المللی را به تنهایی تضمین کند.

اما این طرح آمریکا با ایستادگی و پایداری رهبران ، ارتش و ملت سوریه در برابر جنگ تروریستی علیه سوریه نتوانست به اهداف یاد شده اش برسد.این در حالی است که آمریکا همه کشورهایی که در این جنگ در کنارش هستند را به کار گرفت و صدها هزار تروریست که توسط دستگاه های اطلاعاتی آمریکایی و غربی آموزش دیده و مجهز به جدیدترین سلاح ها هستند را به سوریه فرستاد.این ایستادگی و پایداری سوریه از یک سو باعث سردرگمی آمریکایی ها در سیاست هایشان شده و از سوی دیگر منجر شد که هم پیمانان سوریه به ویژه روسیه درباره درستی موضع گیری های شان در حمایت از دولت ملی سوریه و «بشار اسد»رئیس جمهوری این کشور و اهمیت افزایش این حمایت برای ناکام کردن طرح آمریکا و تحول منحصر به فرد به گونه ای که این حمایت همتراز یا بالاتر از حمایت ائتلاف بین المللی به رهبری آمریکا به گروه های تروریستی تکفیریارائه شود،باورشان بیشتر شده و قانع تر شوند.

حمایت منحصر به فرد روسیه با ارسال ناوگان هواپیماهای سوخوی برای جنگ در کنار ارتش عربی سوریه متجسد شد؛ ارتشی که طی چند ماه پیش نیرویی متشکل از 120 هزار سرباز برای حمله به مناطقی که گروه های تروریستی در اشغال خود دارند با حمایت هوایی روسیه، آموزش داده و مجهز کرد.همچنین حمایت روسیه با ارسال سیستم های موشکی«اس 400»و«اس 300»برای دفاع هوایی به منظور حمایت از حریم هوایی سوریه و رویارویی با هر گونه مانور آمریکایی-غربی تجسد یافت.در کنار همه اینها روسیه ناوگان دریایی ،زیردریایی ها و هواپیماهای استراژیکش را نیز که برای نخستین بار برای بمباران گروه های مسلح در سوریه به کار گرفت،آماده باش داد تا پیام واضحی بدهد مبنی بر آمادگی اش برای جنگ جهانی اگر آمریکا و هم پیمانان غربی اش به خود جرأت عبور از خطوط قرمزی که حضور نظامی مستقیم روسیه در سوریه وضع کرده بدهند.

این تحول جدید در مسیر بحران سوریه توازن نظامی استراتژیک تحمیل کرد و آمریکا و غرب را در برابر دو گزینه قرار داد:

یا باید راه حل را در پیش گیرند اما با شروط روسیه،سوریه و ایران که مستند به توازن جدید در قدرت است.

یا به سمت جنگ جهانی برود که روسیه خود را به خوبی برای آن آماده کرده و همه شرایط را برای آن دارد.

پر واضح است که دولت آمریکا تصمیم به در پیش گرفتن راه حل و تسلیم به توازن قدرت جدید شده است و در نهایت آن چه در گذشته رد می کرد را پذیرفته است و آن اینکه این خود ملت سوریه است که خودش تعیین می کند چه کسی رئیس جمهوری این کشور شود یا نشود آن هم از طریق انتخابات و هیچ کس حق ندارد که هیچ شرطی مانند کناره گیری اسد از قدرت را تحمیل کند زیرا این مساله مربوط به حاکمیت سوریه می شود.

همچنین با فهرست گروه های ترویستی و شامل نشدن هر گونه آتش بسی درباره آنها و تشکیل هیأت مذاکره کننده معارضان سوری که همه معارضان داخلی و خارجی را شامل شود و فقط مختصر به «معارضان ریاض»نشود،موافقت کرد.

برخی می گویند که آمریکا در حال مانور دادن است و نمی خواهد که برای چنین راه حلی کار را آسان کند زیرا چنین راه حلی با این مضمون نتیجه اش شکست سیاسی و در نهایت شکست گروه های تروریستی در میدان جنگ است.اما برخی نیز می گویند که آمریکا زمانی که با این راه حل در وین،شورای امنیت و تفاهم اخیر مونیخ موافقت کرد قدرت مانور دادن با روسیه برای شانه خالی کردن از التزام هایش را ندارد.

آمریکا به دنبال جنگ با روسیه نیست زیرا در این جنگ از پیش محکوم به شکست است.آمریکا دیگر به تنهایی سلاح هسته ای در اختیار ندارد،همانطور که در جنگ جهانی دوم داشت.علاوه بر آن از بحران مالی و اقتصادی بزرگی رنج می برد که به این کشور اجازه نمی دهد که هزینه کلان جنگ جهانی را متحمل شود. علاوه بر آن، تداخل اقتصاد جهانی باعث می شود که شرکت هایش در این جنگ متضرر شوند.

در مقابل،زمان به نفع آمریکا نیست زیرا تمام نشانه های تحولات میدانی حکایت از پیشروی سریع ارتش سوریه و هم پیمانانش دارد و ادامه تاخیر در آغاز مذاکران به چیزی جز واقعیت میدانی بدتر برای آمریکا و هم پیمانانش منجر نمی شود.در نهایت نیز این واقعیت باعث تضعیف موضع آمریکا در برابر موضع روسی-سوری-ایرانی می شود.در نهایت نیز هنگامی که ارتش سوریه و هم پیمانانش جنگ با گروه های تروریستی را تمام کرده و بتوانند باقی مانده مناطق در اشغال تروریست ها را آزاد و مرزهای سوریه با ترکیه و اردن را قفل کنند نتیجه شکست کامل آمریکا و هم پیمانانش خواهد بود.اما اقدام نیروهای ترکیه و عربستان برای انجام عملیات زمینی در منطقه «الرقه»یا هر منطقه سوریه دیگر بدون مشارکت و موافقت آمریکا با موانع زیادی رو به روست از جمله:

-نبود پوشش شورای امنیت سازمان ملل زیرا وتوی روسیه و چین علیه هر گونه پیش نویسی از این نوع آماده است.

-موافقت نکردن دولت مشروع سوریه.

-وجود چتر روسی برای دفاع هوایی از سوریه که آماده سرنگونی هر گونه هواپیمای نظامی است که بدون اجازه قبلی بر فراز سوریه پرواز کند.

-نیروهای ترکیه و عربستان در صورتی که بدون پوشش هوایی وارد سوریه شوند با مقاومت شدید نیروهای یگان های حمایت کُرد و ارتش عربی سوریه مواجه می شوند و در نهایت نیز در معرض نابودی توسط جنگنده های سوخوی روسیه قرار می گیرند که برای انتقام از اردوغان به دلیل حماقتش در سرنگونی سوخوی روسی بر فراز ریف لاذقیه آماده هستند.

بدین ترتیب می توان گفت همانطور که موضع گیری های اخیر مسئولان ترک و سعودی نشان می دهد چنین حماقتی از این نوع مرتکب نمی شوند.آنها مشارکت در هر نوع عملیات زمینی را مشروط به رهبریت آمریکا بر آن کرده اند و واشنگتن نیز می گوید که قصد ندارد عملیات زمینی در الرقه یا در دیگر مناطق سوری انجام دهد زیرا این اقدام عبور از خطوط قرمز روسیه است و منجر به تصادم با روسیه می شود که در نهایت باعث وقوع جنگ گسترده در منطقه و تبدیل شدن آن به جنگ جهانی می شود.

با توجه به آن چه گفته شد می توان گفت که معادله در سوریه بر دو اساس قرار گرفته است:

نخست:عملیات نظامی پاک سازی گروه های مسلح تروریستی بدون وقفه ادامه دارد و هر گونه آتش بسی بر اساس قطعنامه شورای امنیت و تصمیم گیری های وین و تفاهم اخیر مونیخ شامل آنها نمی شود.

دوم:نزاع در مذاکرات درباره شروط راه حل بحران که بر آنها توازن قدرت در میدان که به نفع ارتش سوریه و هم پیمانانش است امری که باعث می شود گروه های معارض وابسته به آمریکا و عربستان و ترکیه در برابر دو گزینه قرار گیرند یا باید تسلیم به قواعد مذاکراتی شوند که قطعنامه شورای امنیت وضع کرده و بدون پیش شرط و بر این اساس که ملت سوریه خودش از طریق انتخابات رئیس جمهوری خود را انتخاب کنند و نه هیچ طرف خارجی در مذاکرات حاضر شوند یا به مخالفت شان با اینها ادامه داده و بر توقف مذاکرات با فشار سعودی ترکی ادامه دهند که واشنگتن راضی به آن نیست و وزیر خارجه این کشور نیز به معارضان درباره استفاده نکردن از فرصت برای مذاکرات هشدار داد زیرا زمان به نفع آنها نیست.

اینها یعنی ما در برابر مسابقه تمام کردن کار از راه نظامی و مذاکرات قرار گرفته ایم که این پرسش را به وجود می آورد:آیا سناریوی ویتنام که به شکست ارتش اشغالگر آمریکایی و عقب نشینی آخرین سرباز از «سایگون»زیرا آتش مقاومت ویتنام در سایه مذاکراتی که به هیچ نتیجه ای نرسید،منجر شد،تکرار می شود؟

یا وارد مسیر مذاکرات و اجرای راه حل بر اساس قطعنامه شورای امنیت و به موازات آن پاک سازی همه گروه های تروریستی می شویم؟

این چیزی است که هفته ها و ماه های آینده مشخص می شود.

انتهای پیام

دیدگاه شما