جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

یادداشت نویسنده برجسته انگلیسی:

دغدغه «دوران پس از داعش»/ مدارس و دانشگاهها برای داعش کشنده تر از حملات هوایی خواهند بود

در زمان جنگ جهانی دوم، رهبران متفقین برای دوره پس از جنگ سال ها قبل از پایان این جنگ برنامه ریزی کردند. ما نیز باید برای خاورمیانه همین کار را بکنیم.

کد خبر: ۱۲۰۱۸۹
دغدغه «دوران پس از داعش»/ مدارس و دانشگاهها برای داعش کشنده تر از حملات هوایی خواهند بود

آنچه که خاورمیانه در حال حاضر نیاز دارد حملات هوایی بیشتر نیست بلکه تامل روشنفکرانه در خصوص آینده این منطقه است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «رابرت فیسک» نویسنده برجسته انگلیسی در یادداشتی در روزنامه «ایندیپندنت» نوشت: زمان هایی در خاورمیانه وجود دارد که کابوس ها و توهمات جای واقعیت ها و تراژدی ها در سرزمین های عربی را می گیرند. جدی تر از این موضوع، درخواست برای برقراری صلح در حالی است که کشورهای بیشتری حملات هوایی بیشتری را از شهر «کابل» افغانستان گرفته تا دریای مدیترانه انجام می دهند و از صحرانی سینا و یمن به سمت لیبی حرکت می کنند. حمام خون، واقعی است و هیچ کس به فکر دوران پس از داعش نیست. در حال حاضر 11 گروه از نیروهای مختلف ملی پنج کشور مختلف مسلمان را بمباران می کنند. اما پس از آن چه می شود؟

تاریخ به ما می آموزد که در 100 سال گذشته مردم این منطقه ی خطرناک به دنبال عدالت بوده اند و تنها با بی عدالتی مواجه شده اند. اشغال خارجی و نیابتی، فساد و دیکتاتوری در نهایت میلیون ها نفر را به سمت بیداری بزرگ عربی در سال 2011 سوق داد. با این حال ما در قبال آن چه کردیم؟ چرا ما هرگز به این بی عدالتی بزرگ تاریخی که این زلزله بشری را به راه انداخت، نپرداختیم؟

این دیوانگی است. هنگامی که یک میلیون پناهنده از مرزهای اروپا عبور کردند، اروپایی ها با وحشت واکنش نشان دادند. هیچ کس پیشنهاد نداد که ما باید به مشکلات اصلی همه این مردم فقیر رسیدگی کنیم. ما تلاش می کنیم ترکیه را متقاعد کنیم که از ورود پناهندگان و پناهجویان به اروپا ممانعت به عمل آورد، اما این کار را بدون برنامه ریزی بلند مدت برای خاورمیانه جدید انجام می دهیم.

ما در مورد اینکه از بحران پناهندگان که بدترین نوع آن از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون است، چقدر آسیب می بینیم، مهمل بافی می کنیم. اما در زمان جنگ جهانی دوم، رهبران متفقین برای جهان پس از جنگ چندین سال قبل از پایان خصومت ها برنامه ریزی می کردند. اما اکنون هیچ رهبر عربی و یا جهانی نیست که در خصوص آینده خاورمیانه سخن بگوید. چرا ما نمی توانیم برای آینده برنامه ریزی کنیم؟

در پایان جنگ جهانی اول - جنگی که امپراتوری عثمانی را از بین برد - بسیاری از دیپلمات های آمریکایی در امپراطوری در حال سقوط و سازمان های غیر دولتی آن زمان (که البته در آن زمان مبلغان بودند) در خصوص تشکیل یک ملت بزرگ عربی تصمیم گیری کردند؛ که در آن مسلمانان و مسیحیان و یهودیان و دیگر اقلیت ها شهروندان سرزمینی از مراکش تا مرز بین النهرین خواهند بود. اما البته آمریکا علاقه خود را به چنین رویاهایی از دست داد، در حالی که انگلیسی ها و فرانسوی ها نیز برنامه های دیگری داشتند.

بنابراین دوره تحقیر، اشغالگران غربی و قصابان محلی و جلادان که مردم را از افتخاراتشان محروم می کردند، فرا رسید. و اکنون 100 سال بعد، هیولای مخوف آنها را می بینیم که همچون ویروس ابولا در سراسر جهان در حال گسترش است. اما آنچه که خاورمیانه ی فقیر در حال حاضر نیاز دارد حملات هوایی بیشتر نیست بلکه تامل روشنفکرانه در خصوص آینده این منطقه توسط کسانی است که هنوز در آنجا زنده هستند و یا کسانی که از کشورهای خود گریخته اند.

چه موسساتی می توانند به جای موسسات تخریب شده در خاورمیانه قدیمی جایگزین شوند؟ به عنوان مثال چه کسانی جایگزین واعظان تلویزیونی عرب خواهند شد که رویکرد بسیاری از آنها توسط حاکمان خلیج فارس تعیین می شد؟

بنابراین چرا برای منابع نفت و گاز و آموزش و پرورش در خاورمیانه جدید هیچ برنامه ریزی نمی شود؟ نه در کاخ های دیکتاتورها، نه در دانشگاه ها، نه در شکنجه گاه ها و نه در کتابخانه ها؟

به ده ها هزار نفر از کودکان پناهنده سوری در لبنان بنگرید که روز به خانه های ویرانه خود باز می گردند بدون آنکه سوادی داشته باشند که به کودکان آینده خود هدیه بدهند. مدارس و دانشگاه ها برای داعش کشنده تر از حملات هوایی خواهند بود و این چنین شما می توانید با کابوس ها مقابله کنید.

انتهای پیام

دیدگاه شما