آمریکا باید این واقعیت را بپذیرد که عربستان سعودی یکی از عوامل اصلی گسترش افراط گرایی و تروریسم در سراسر جهان است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «جاش کوهن» از مدیران پیشین آژانس توسعه بین المللی آمریکا در یادداشتی برای روزنامه «ژاپن تایمز» نوشت: پس از اعدام «شیخ نمر باقر النمر» روحانی شیعه توسط عربستان سعودی، خاورمیانه بار دیگر در خطر هرج و مرج قرار گرفت. سفارت عربستان در تهران به آتش کشده شد و عربستان سعودی و تعدادی از متحدان سنی آن روابط دیپلماتیک خود را با ایران قطع کرده و یا کاهش دادند.
در واکنش به این هرج و مرج، روزنامه «وال استریت ژورنال» این سوال را مطرح کرد که: «چه کسی سعودی ها را از دست می دهد؟». این روزنامه به این موضوع اشاره داشت که عدم حمایت ایالات متحده می تواند به سرنگونی رژیم سعودی منجر شود. این پرس و جوی تحریک آمیز، این سوال را در دوره ریاست جمهوری «هری ترومن» در سال 1949 یادآور می شود که می گفت: «چه کسی چین را از دست می دهد؟». اما این یک سوال اشتباه است. سیاستمداران آمریکایی باید در عوض از خودشان بپرسند: آیا وقت آن نیست که آمریکا به رابطه خود با عربستان پایان دهد؟
رابطه نزدیک آمریکا با عربستان سعودی مشکل اخلاقی دارد. عربستان سعودی توسط آل سعود اداره می شود که یک سلطنت استبدادی است که از نظر حقوق بشر و دموکراسی در میان «بدترین بدترین ها» قرار دارد.
عربستان سعودی اسلام سنی و وهابیت را دنبال می کند و پیروی از هر دین دیگری غیر از اسلام در ملا عام ممنوع است. این کشور مردم را در ملا عام اعدام می کند، اقدامی که عفو بین الملل به شدت آن را ناعادلانه خوانده است.
با توجه به ارزش های متفاوت دو کشور، اتحاد آمریکا و عربستان سعودی تقریبا به طور کامل متکی بر منافع امنیت ملی و اقتصادی است. آمریکا از دیرباز به عربستان سعودی به عنوان یک تامین کننده نفت و یک خریدار سلاح های آمریکایی متکی بوده است. عربستان سعودی نیز در عین حالبه دلیل تامین امنیت خود به آمریکا وابسته بوده است.
با وجود این روابط طولانی مدت، عربستان سعودی در حال حاضر به منافع ملی آمریکا آسیب می رساند.
اولا، عربستان سعودی و ایالات متحده در خصوص سیاست آمریکا در قبال ایران با یکدیگر اختلاف نظر دارند. عربستان سعودی خود را در رقابت با ایران می بیند. ریاض نگران است که لغو تحریم ها علیه ایران، این کشور را توانمندتر کند. ریاض همچنین نگران است که واشنگتن به این کشور پشت و به ایران رو کند.
در مقابل «باراک اوباما» رئیس جمهور آمریکا توافق هسته ای با ایران را «یک معامله بسیار خوب» می داند که «یکی از اساسی ترین اهداف امنیتی این کشور» را تامین کرده است.
دوما، عربستان سعودی با وجود نگرانی های ابراز شده از سوی ایالات متحده، النمر را اعدام کرد. پایان دادن به جنگ سوریه همچنان یکی از اولویت های آمریکا است و واشنگتن امیدوار است حل و فصل بحران سوریه به اتحاد همه گروه ها علیه داعش منجر شود.
چشم انداز صلح به طور قابل توجهی به همکاری دو کشور عربستان سعودی و ایران بستگی دارد. با توجه به درگیری میان دو کشور پس از اعدام شیخ نمر، دولت اوباما معتقد است تنش میان ایران و عربستان می تواند اهداف واشنگتن در سوریه را مختل کند.
سوما، به لطف رونق نفت شیل در آمریکا، وابستگی آمریکا به نفت عربستان به طور چشمگیری کاهش یافته است. با توجه به گزارش «سیتی بانک» ممکن است در سال 2020 آمریکا تا حدی نفت داخلی تولید کرده باشد که به یک صادر کننده صرف تبدیل شود. سعودی ها پیامدهای کاهش وابستگی آمریکا به واردات نفت را درک می کنند.
در نهایت - و از همه مهمتر - آمریکا باید این واقعیت را بپذیرد که عربستان سعودی یکی از عوامل اصلی گسترش افراط گرایی در سراسر جهان است.
عربستان سعودی نقش خود را در تامین بودجه برای گسترش افراط گرایی به گردن نمی گیرد و در سال 2014 گزارش ها در خصوص حمایت این کشور از داعش را «اتهامات نادرست» و «دروغ های مخرب» خواند.
با این حال اکنون زمان آن است که سیاستگذاران واشنگتن به آینده رابطه آمریکا و عربستان سعودی در بلند مدت نگاهی بیاندازند.