جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نیویورک تایمز:

پاکستان و تروریسم بین المللی: قربانی یا حامی؟!

پاکستان پناه دادن به طالبان و القاعده را انکار می کند و مدعی است که خود نیز قربانی تروریسم است اما بسیاری از تحلیلگران موضوع را به شکل دیگری بیان می کنند.

کد خبر: ۱۲۰۰۶۲
پاکستان و تروریسم بین المللی: قربانی یا حامی؟!

کارشناسان به شواهد بسیاری دست یافته اند که نشان می دهد پاکستان حملات طالبان را تسهیل می کند و در ظهور داعش نیز دست داشته است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه آمریکایی «نیویورک تایمز» در مقاله ای نوشت: «اشرف غنی» رئیس جمهور افغانستان در چند مصاحبه اخیر خود هشدار داده است اگر مذاکرات صلح با پاکستان و طالبان در چند ماه آینده نتیجه ای در پی نداشته باشد، کشورش ممکن نیست بتواند سال 2016 را پشت سر بگذارد. او می گوید، افغانستان پس از یورش طالبان در سال گذشته که بالاترین تلفات را در میان غیرنظامیان و نیروهای امنیتی از سال 2001 تا آن زمان داشت، به سختی سرپا ایستاده است.

در مصاحبه تلویزیونی اخیر از غنی پرسیده شد: «اوضاع چقدر بدتر خواهد شد؟» و او پاسخ داد: «این موضوع بستگی به این دارد که همکاری های منطقه ای ما تا چه حد باشد و چه مقدار میانجیگری و فشار های بین المللی برای ایجاد قواعد بازی بین کشورها بتوان اعمال کرد.»

منظور او این است که این امر بستگی به این دارد که چه مقدار فشار بین المللی می تواند به پاکستان وارد شود که اقدامات خود را متوقف کند.

منتقدان رهبری افغانستان می گویند که این تقصیر پاکستان نیست که همسایه اش این چنین از هم گسسته است. آنها به بسیاری از نقاط ضعف داخلی دولت افغانستان اشاره می کنند: تقسیمات سیاسی، نهادهای ضعیف، جنگ سالاران و فساد.

اما کارشناسان به شواهد بسیاری دست یافته اند که نشان می دهد پاکستان حملات طالبان را تسهیل می کند. آمریکا و چین از پاکستان خواسته اند تا طالبان را برای صلح متقاعد کند، ولی افغانستان معتقد است که اسلام آباد هیچ کاری برای مهار طالبان انجام نداده است.

این رفتار تنها مسئله افغانستان نیست. پاکستان در شماری از درگیری های خارجی نیز مداخله می کند. سرویس اطلاعاتی این کشور از دیرباز مدیریت نیروهای مجاهدین بین المللی - که بسیاری از آنها افراط گرایان سنی بودند - را برعهده داشته است و حتی حدس و گمان هایی وجود دارد که ممکن است در ظهور داعش نیز دخالت داشته باشد.

آخرین حمله طالبان در سال 2014 آغاز شد. نیروهای آمریکا و ناتو عملیات خود در افغانستان را متوقف کردند و آماده خروج شدند که پاکستان همزمان تصمیم گرفت، پس از سال ها دروغ گویی، عناصر طالبان و القاعده را از پناهگاه های خود در منطقه قبیله ای پاکستان در «وزیرستان شمالی» بیرون براند .

این عملیات قطعا یک تلاش جدی بود - پایگاه های طالبان، اتاق های شکنجه و انبارهای مهمات تخریب، بازار های شهر با خاک یکسان و بیش از یک میلیون غیر نظامی آواره شدند.

اما به گفته قبایل و عناصر طالبان، طالبان سریع خبردار شدند و صدها نفر از نیروهای آنها فرار کردند. درست در زمانی که افغانستان در لحظات آسیب پذیری خود کنترل امنیت کشورش را بدست می گرفت، بسیاری از نیروهای طالبان از مرز پاکستان به افغانستان فرار کردند. در تابستان همان سال 90 تروریست خارجی با خانواده های خود به ولایت «پکتیکا» رسیدند تا زنگ هشدار را برای مقامات افغان به صدا درآورند.

پایگاه های رها شده ی سازمان سیا در امتداد مرز پکتیکا به اشغال طالبان درآمده است. یک مسئول اجرایی در منطقه هشدار داد که آنها می توانند از این مواضع برای اجرای حملاتی به افغانستان و حتی تا شهر «کابل» پایتخت این کشور استفاده کنند. برخی از مخرب ترین حملات انتحاری در این ولایت در ماه های بعد از آن رخ داد.

در همین حال در پاکستان، شبکه حقانی به عنوان قوی ترین شاخه طالبان، از وزیرستان شمالی به منطقه مجاور یعنی «کُرم» نقل مکان کرد. این شبکه از آنجا همچنان به پناهگاهی امن دسترسی داشت و حملات خود را علیه اهداف آمریکایی، بین المللی و افغان اجرایی می کرد.

پاکستان کشور افغانستان را حیاط خلوت خود می داند. این کشور که مصمم است اجازه نفوذ رقیب بزرگش، هند، را ندهد و در عین حال اطمینان یابد، از طالبان به شکل انتخابی استفاده کرده است و کسانی را که برنامه مد نظر آن را اجرا می کند، حمایت و کسانی را که این کار را نمی کنند، سرکوب می کند. در قبال القاعده و دیگر تروریست های خارجی نیز چنین رویکردی اتخاذ می شود.

حتی دانستن این موضوع نیز ممکن است یک شگفتی باشد که رهبران القاعده و طالبان آشکارا در پاکستان تردد و زندگی می کنند.

نخستین فرد، «سراج الدین حقانی» رهبر شبکه حقانی، و دومین مقام در گروه طالبان باشد. او آزادانه در اطراف پاکستان تردد می کند و حتی از مقرهای اطلاعاتی پاکستان در شهر «راولپندی» بازدید دارد.

فرد دیگر «ملا اختر محمد منصور» رهبر جدید طالبان است که آشکارا جلسات نظامی و شورای رهبری خود را در نزدیکی شهر «کویته» پاکستان برگزار می کند. طالبان از زمان به قدرت رسیدن وی در سال گذشته، حملات خود علیه افغانستان را تشدید و شهر شمالی «قندوز» را تسخیر کرد و کنترل استان «هلمند» را به دست گرفت.

آخرین فرد نیز «ایمن الظواهری» رهبر القاعده است که از پناهگاه در پاکستان برخوردار است و در گزارش اخیر مخفیگاه وی در جنوب غربی ایالت«بلوچستان» اعلام شده است. او در تلاش برای راه اندازی اردوگاه های آموزشی در جنوب افغانستان است. فرماندهان آمریکایی می گویند که گروهی که با آن مبارزه می کردند القاعده در شبه قاره هند بود؛ گروه جدیدی که توسط ظواهری اعلام شده است و مسئولیت کشتن وبلاگ نویسان و فعالان در کراچی و بنگلادش، در میان دیگر حملات را بر عهده گرفت.

پاکستان پناه دادن به طالبان و القاعده را انکار می کند و مدعی است که خود نیز قربانی تروریسم است. اما بسیاری از تحلیلگران جزئیات این موضوع را ارائه کرده اند که این کشور چگونه از گروه های شبه نظامی به عنوان یک ابزار برای سرکوب جنبش های ملی، به ویژه اقلیت پشتون، در داخل و خارج از کشور بهره برداری می کند.

شاید نگران کننده ترین موضوع این باشد که پاکستان نقشی در ظهور داعش داشته است.

در آستانه عملیات 2014 پاکستان در وزیرستان شمالی، صدها تروریست خارجی برای مبارزه در کنار داعش، مناطق قبیله ای را ترک کردند. به گفته اعضای قبایل و طالبان این عناصر به کویته و از آنجا به قطر سفر کردند. در آنجا آنها گذرنامه های جدید دریافت کردند و به ترکیه و از آنجا به سوریه رفتند. شماری نیز به شکل زمینی به سوریه سفر کردند.

این تروریست ها در زمان افزایش حملات داعش به عراق و ایجاد خلافت ادعایی آن در تابستان سال 2014 به سوریه سفر کردند.

اگر این محاسبات درست باشد، پاکستان با قطر و شاید دیگران همکاری داشته تا تروریست هایی را از مناطق قبیله ای به میدان های جنگ در سوریه اعزام کند. این تنها یک یادآوری دیگر از دخالت مرکزی پاکستان در ایجاد و مدیریت گروه های تروریستی است.

هیچ کس پاکستان را به خاطر این اقداماتش بازخواست نکرده است. چرا پاکستان باید در حال حاضر این رفتار را کنار بگذارد؟

انتهای پیام

دیدگاه شما