جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

آوارگانی در کشورخود/ هزاران آواره لیبیایی در اردوگاهی از چوب و مقوا

در پنجمین سالگرد انقلاب لیبی، هزاران نفر از مردم این کشور همچنان در کشور خود آواره اند و هیچ کمکی به آنها نمی شود.

کد خبر: ۱۱۹۹۳۰
آوارگانی در کشورخود/ هزاران آواره لیبیایی در اردوگاهی از چوب و مقوا

بازگشت به خانه و ازسرگیری زندگی آرام، رویای دست نیافتنی آوارگان لیبیایی محسوب می شود.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه اینترنتی «المانیتور» نوشت: اردوگاهی در جاده فرودگاه در 15 کیلومتری (9 مایلی) جنوب شهر «طرابلس»، اقامتگاه 355 خانواده متشکل از بیش از 1800 نفر است که یک سوم از آنها کودک هستند. از این افراد، 350 خانواده از شهر مصیبت دیده «تاورغاء» و بقیه، خانواده های آواره از پایتخت هستند که خانه های آنها در جنگ داخلی این کشور در سال 2011 آسیب دیده و هنوز تعمیر نشده است.

اکثریت قریب به اتفاق ساکنان این اردوگاه، لیبیایی های شهر ساحلی تاورغاء، در کمتر از 40 کیلومتری (25 مایلی) شرق استان «مصراته» هستند. این شهر با حدود 35 هزار شهروند در طول جنگ این کشور تقریبا به طور کامل نابود شد و در روزهای پایانی نظام، کل جمعیت آن - که متهم به حمایت از نیروهای نظام بودند - مجبور به فرار شدند.

«مبروک اِسوسی» بنیانگذار و رئیس انجمن «الصابر» به المانیتور گفت: «ما مجبور به ترک آنجا شدیم زیرا ما به شکل تبعیض آمیزی هدف گرفته می شدیم. هر کسی که اسیر می شد یا در دم کشته و یا بازداشت می شد. شبه نظامیان مصراته در صدد انتقام وحشیانه ای بودند و کل جمعیت را به حمایت از نظام سابق متهم می کردند.»

اسوسی و دوستان وی که به عنوان طرفداران «معمر قذافی» احساس خطر می کردند، انجمن الصابر را برای کمک به همبستگی میان مردم و دادن تریبونی به آنها برای ابراز مشکلات خودشان تاسیس کردند.

اسوسی همراه با حدود 10 خانواده، اولین بار در 23 اوت 2011 وارد این اردوگاه شدند. او با چشمانی اشک آلود به دوستانش در طرابلس گفت: « به من در مورد این محل که قبلا توسط یک شرکت ساختمانی ترکیه مورد استفاده می شد و در روزهای ناآرامی در لیبی در فوریه سال 2011 این مکان را تخلیه کرد، بگویید.»

امروز «اردوگاه جاده فرودگاه»، که با این نام شناخته شده است، بزرگترین اردوگاه این چنینی در اطراف پایتخت است. کل این اردوگاه چیزی بیش از یک مکان بزرگ که به نشیمن های کوچک و اتاق های دیگر تقسیم شده، نیست. از مقوا، ورق های فلزی و چوبی برای ساخت این آپارتمان های کوچک دو و سه خوابه استفاده شده است.

سازمان های خیریه محلی و کسب و سرمایه گذاران برخی از مواد اولیه را تهیه کردند، در حالی که داوطلبان این کار را انجام دادند. سازمان های خیریه بین المللی نیز گهگاهی از طریق یک وب سایت چند زبانه کمک هایی می کردند.

ورودی این اردوگاه یک زباله دانی است. مردم تاورغاء سریعا تلاش کردند به زندگی جدید خود به عنوان پناهنده در سرزمین خود، به شکل طبیعی عادت کنند. آنها با استفاده از هر چه در اختیار داشتند، یک مدرسه کوچک، یک نمازخانه و یک اتاق بزرگتر به عنوان سالن اجتماعات ساختند برای برگزاری از مراسم های عروسی، جشن تولد و مجالس گاه به گاه از آنجا استفاده می شود.

این مدرسه کوچک بود و برای کودکان در سن مدرسه ساخته شده بود اما تقریبا هیچ چیزی نداشت. کودکان بزرگتر مجبور بودند به مدارس نزدیک تر بروند و در سرمای زمستان هر روز به طرابلس می رفتند. نزدیکترین مدرسه در حدود 10 کیلومتر (6 مایل) دورتر است.

داخل سالن اجتماعات، چند نفر دور یک آتش کوچک برای گرم ماندن جمع شده اند، تلویزیون تماشا می کنند و جرعه جرعه چای سبز لیبیایی می نوشند. آنها از صحبت کردن با المانیتور استقبال کردند. یکی از مردان سالمند به ما گفت، «مانطور که می بینید، ما در کشور خودمان آواره هستیم. ... چه کسی می تواند تصور کند که لیبیایی هایی مانند ما می توانند در اردوگاه های پناهندگان که هزینه آنها را خیریه ها تامین می کنند، زندگی کنند؟»

از زمان جنگ داخلی در سال 2011 و مداخله ناتو در سرنگونی رژیم سابق و سوق دادن این کشور به سمت هرج و مرج، شمار آوارگان لیبیایی در داخل و خارج از این کشور تقریبا به یک سوم از جمعیت آن افزایش یافته است.

در حالی که جناح های سیاسی بر سر قدرت با یکدیگر مبارزه می کنند و سازمان ملل متحد برای تشکیل نوعی دولت تلاش می کند، آوارگان لیبی مانند مردم تاورغاء یک مسئله حاشیه ای هستند.

اسوسی به عنوان نماینده مردم خود، تلاش می کند تا با وزارت خانه های مختلف دولتی همکاری داشته باشد و تقریبا هر روز زندگی خود را به خطر می اندازد و به طرابلس سفر می کند. امروز لیبی هنوز هم به دو دولت متفاوت تقسیم شده است اما هیچ یک، آوارگان را به رسمیت نمی شناسند و به آنها هیچ کمکی نمی کنند.

همکار او «آیدا» که به دلایل امنیتی حاضر به افشای نام و نام خانوادگی کامل خود نشد، ارتباطات با سازمان های مدنی داخلی و خارجی را مدیریت می کند. در طول پنج سال گذشته، بسیاری از سازمان های محلی و بین المللی از جمله سازمان ملل متحد از این اردوگاه بازدید کرده اند. آیدا با چشمان گریان به المانیتور گفت: «اما تلاش های کمی برای بازگشت ما به تاورغاء صورت گرفته است.»

در بحبوحه هرج و مرج در اوایل سال 2012 و اواخر سال 2013، شبه نظامیان 30 پناهنده را از اردوگاه ربودند. همه آنها آزاد نشده اند. اسوسی ترجیح داده است به دلایل امنیتی نام و تعداد دقیق آنها را فاش نکند.

با توجه به نزدیک شدن به پنجمین سالگرد قیام لیبی در 17 فوریه، بسیاری از مردم لیبی در حال آماده شدن برای برگزاری جشن هایی به همین مناسبت هستند. تاورغاء قطعا جشنی نخواهد گرفت. آنچه که آنها واقعا می خواهند بازگشت به خانه و از سرگیری زندگی عادی شان در صلح و آرامش است. با این حال، آنها امیدوار نیستند که این رویا به این زودی به حقیقت بپیوندد.

انتهای پیام

دیدگاه شما