پادشاه اردن در یادداشتی در آستانه کنفرانس در شهر «لندن» رویکرد فعلی در قبال بحران پناهندگان را ناکارآمد خواند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «عبدالله دوم» پادشاه اردن در یادداشتی در روزنامه «ایندیپندنت» نوشت: درگیری های سوریه در حال ورود به ششمین سال خود است در حالی که بیش از 250 هزار سوری کشته و بیش از نیمی از جمعیت این کشور آواره شده اند. تا کنون اکثریت این آوارگان به کشورهای همسایه از جمله اردن پناهنده شده اند، اما شمار زیادی نیز به اروپا رفته اند. این وضعیت ناامید کننده فشار زیادی به سیستم جهانی ما اعمال کرده است. ترس جامعه با ارزش های اصلی اجتماعی ادغام شده و بر اصل «اتحاد در تنوع» که نه تنها شعار اتحادیه اروپا بلکه پایه ای برای همزیستی در سراسر جهان است، فشارهای جدیدی وارد آورده است.
از جنازه های کودکان که در سواحل اروپا رها شده اند می توان دریافت که رویکرد فعلی در قبال بحران پناهندگان ناکارآمد است. اکنون زمان آن است که در مقابل واقعیت هایی که با آن مواجه می شویم، واکنش بهتری داشته باشیم.
در زمان های خاص نیاز به اقداماتی خاص است. فردا پنجشنبه ملت های جهان در لندن گرد هم خواهند آمد تا راهکارهایی را برای مقابله با بحران پناهندگان سوری بیابند. این کنفرانس در برهه حساسی برگزار می شود؛ زمانی که ما فرصتی نه تنها برای کاهش درد و آلام جانسوز سوری ها بلکه به منظور حفاظت از آینده ی منطقه و اروپا نیز داریم.
این کنفرانسی است که در آن همه ما باید برای ثبات منطقه و بازگرداندن صلح به سوریه گام هایی برداریم. این کنفرانس اراده و توانایی ما را برای نجات جان انسان ها، محافظت از کرامت های انسانی و نجات آینده مشترکمان به بوته آزمایش می گذارد.
این امر مستلزم یک دستورالعمل جدید است. با تمرکز بر این نکته که این بحران پیچیده و طولانی است، استراتژی ما دیگر نمی تواند تنها بر شرایط اضطراری و کمک های انسانی متمرکز شود بلکه باید بر اهداف بر پایه ی توسعه پایدار نیز استوار باشد.
سه چیز باید رویکرد ما را شکل دهد؛ اولا، واکنش های بین المللی باید در دراز مدت پایدار شود: این بحران بیش از حد بزرگ و بیش از حد گسترده است که به زودی به پایان خود برسد؛ حتی اگر روند سیاسی برای حل و فصل بحران سوریه پیشرفت داشته باشد. دوما، اردن باید در میان کشورهای کلیدی میزبان منطقه ای به عنوان رکن اصلی اقدام جهانی تشخیص داده شود: سرمایه گذاری در واکنش های ما به بحران پناهندگان، در حقیقت حمایت از متحدی است که می تواند باری از روی این مشکل بردارد. سوما، طرح های ما باید جامع باشد تا بحران پیچیده جابجایی پناهندگان به خوبی انجام گیرد.
حتی اگر کنفرانس صلح ژنو پیشرفت هایی داشته باشد، و حتی زمانی که داعش و همدستانش شکست بخورند، به احتمال زیاد بهبود وضعیت پناهندگان سال ها زمان نیاز دارد. این بدان معناست که مردم آواره و جوامع و کشورهای میزبان آنها باید تحمل سال ها فشار را داشته باشند. ملزومات هر دو طرف باید بر یک اساس پایدار و عملی تامین شوند.
هزینه های مربوط به پناهندگان اکنون 25 درصد از بودجه ملی اردن را مصرف می کند. این هزینه برای اقتصاد آمریکا و اتحادیه اروپا در مجموع بیش از 35 تریلیون دلاراست و آنها با هجوم بیش از یک میلیون پناهنده دست و پنجه نرم می کنند. اما اقتصاد اردن کمتر از 0.001 درصد از مجموع اقتصاد های آمریکا و اتحادیه اروپا است و با چالش پذیرش نزدیک به 1.3 میلیون پناهنده سوری مواجه است.
شوک های خارجی ناشی از حوادث بی شمار و جنگ هایی که ما هیچ نقشی در آن نداشته ایم اما ما را در بیش از چند دهه گذشته درگیر خود کرده، بی سابقه است.
برای اطمینان از اینکه اردن قادر به ادامه پذیرش پناهندگان سوری خواهد بود، ضروری است از زیرساخت های این کشور پشتیبانی شود. همچنین ضروری است تا اطمینان حاصل شود که این کار بر جوانان اردنی و فرصت های نسل بعدی ما تاثیر سوئی بر جا نمی گذارد. و در نهایت، ایجاد فرصت های شغلی جدید از طریق صنعت، تجارت و سرمایه گذاری باید یک بخش ضروری از رویکرد جامع ما در زمان حال و آینده باشد.
جهان باید به پناهندگان امید دهد تا آنها بتوانند در آینده شهروندان خوبی برای سوریه و از آموزش ها، مهارت ها و فرصت های لازم بهره مند باشند. در غیر این صورت پناهندگان به سمت ناامیدی، جرم و جنایت و وابستگی می روند. اینها افرادی نیستند که ما، منطقه ما و اروپا و جهان بتوانند به خوبی در کنار آنها زندگی کنند.
سرمایه گذاری در زمینه صلح و کمک به اردن به شکلی واقعی و متحولانه، کمک به کشوری خواهد بود که بارها و بارها آزموده شده است. اگر ما قدرتمند باشیم، دوستان و همسایگانمان نیز قدرتمند خواهند بود.