جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

روزنامه الثوره در مقاله ای نوشت:

رویکرد جدید آمریکا درباره بحران سوریه:تناقض عمدی یا سردرگمی ناخواسته؟

آمریکا که نتوانست با به راه انداختن جنگ در سوریه به اهدافی که دنبال می کند برسد اخیرا دست به مانورهای جدیدی می زند تا شاید بتواند منافعی را به دست آورد و موضع گیری های متناقضی که اخیرا مسئولان آمریکایی اتخاذ می کنند در راستای همین مساله است.

کد خبر: ۱۱۸۴۹۷
رویکرد جدید آمریکا درباره بحران سوریه:تناقض عمدی یا سردرگمی ناخواسته؟

دگرگونی و تناقض آمریکایی در موضع گیری هایش درباره منطقه و به ویژه سوریه به شدت واضح است.آمریکا که انتظار می رود به امضای قطعنامه های بین المللی که بر اقدام سیاسی به عنوان راه حل بحران سوریه تکیه دارند، احترام بگذارد،تهدید به اقدام نظامی می کند یا در مسیر فرایند سیاسی از طریق هم پیمانان و کشورهای وابسته به خودش مانع تراشی می کند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «امین حطیط»کارشناس لبنانی مسائل استراتژیک منطقه در مقاله ای در روزنامه الثوره سوریه نوشت:هر کسی موضع گیری های اخیر آمریکا درباره اوضاع سوریه و منطقه به شکل کلی را پیگیری کرده باشد متحیر می شود و درمانده می شود زیرا آمریکا در یک روز موضع گیری های متناقض اتخاذ می کند.برخی موضع گیری های مسئولان این کشور با حضور نظامی آمریکا در منطقه یا ورود به هر گونه جنگ جدیدی به شکل مستقیم توسط نیروهای آمریکایی مخالف اند و هوادار راه حل سیاسی بحران هستند ولی برخی بر طبل جنگ می کوبند و تهدید به دخالت نظامی می کنند با این ادعا که دخالت نظامی مساله سوریه را حل می کند.

برای توضیح این موضع گیری های متناقض،موضع گیری های آمریکا طی هفته اخیر که بر زبان مسئولان این کشور در وزارت خارجه،وزارت دفاع و کاخ سفید جاری شد را مورد تامل قرار می دهیم.یکی از مسئولان آمریکایی در وزارت دفاع این کشور گفت که آمریکا 3500 نظامی در عراق دارد و در آینده نزدیک نیاز به افزایش این تعداد ندارد و حداکثر کاری که آمریکا می تواند بکند افزایش حملات هوایی است ولی فقط 10 ساعت پس از آن از درون همین وزارتخانه یک مسئول دیگر اعلام کرد که وزارت دفاع امکان اعزام نیروهای نظامی به منظقه(عراق و سوریه)را بررسی می کند و این وزارتخانه با جدیت اعزام نیروی نظامی به سوریه را بررسی می کند.و این کاملا با سخنان مسئول آمریکایی بلندپایه متناقض است که گفت کشورش به سوریه یا عراق نیروی زمینی برای جنگ نمی فرستد و «هم پیمانان ما باید به تعهدات خود عمل کرده و از حمایت هوایی آمریکا برای جنگ با داعش استفاده کنند.»و در آخر نیز «جو بایدن»معاون رئیس جمهوری آمریکا در سفر به ترکیه تهدید کرد که اگر دولت و مخالفان سوریه به راه حل سیاسی برای بحران نرسند آمریکا دخالت نظامی می کند،موضع گیری ای که روسیه آن را ویرانگر توصیف کرد امری که باعث شد کاخ سفید ساعاتی بعد توضیحی دهد که قانع کننده نیست و بگوید که منظور بایدن فقط داعش است.

نوسان و تناقض دولت آمریکا در موضع گیری هایش درباره منطقه و به ویژه سوریه به شدت واضح است.آمریکا که انتظار می رود به امضای قطعنامه های بین المللی که بر اقدام سیاسی به عنوان راه حل بحران سوریه تکیه دارند، احترام بگذارد،بر می گردد و تهدید به اقدام نظامی می کند یا در مسیر فرایند سیاسی از طریق هم پیمانان و کشورهای وابسته به خودش مانع تراشی می کند.در این جا این پرسش را مطرح می کنیم که: واقعیت موضع گیری آمریکا درباره بحران سوریه چیست و پشت مواضع متناقضش چه چیزی نهفته است؟آیا این تناقض در مواضع، عمدی است و در چارچوب استراتژی آمریکایی مشخص است یا آن که نشان دهنده سردرگمی آمریکایی پس از ناکامی و ناامیدی هایی است که به این کشور دست داد به گونه ای که مطمئن نیست و تقریبا از دستیابی به آن چه در سوریه از طریق صلح یا تروریسم یا جنگ دنبال می کند ناامید شده است؟

برای تامل درباره پیشینه موضع گیری آمریکا و اهداف آن ناگزیر باید به هدف اصلی آمریکا از شعله ور کردن آتش جنگ در کشور سوریه برگردیم.این آتش فقط برای این شعله ور شد که یک دولت ساقط شود و پس از آن دولتی متناقض با دولت نخست تشکیل شود،دولتی که وابسته به سیاست های آمریکایی است و در طرح صهیونیستی -آمریکایی نقش داشته باشد همانند بیشتر کشورهای امروز عرب.

اما آمریکا که در جنگش علیه سوریه به رغم نابودی،قتل،آواره کردن و گرسنگی که با تروریسم تحمیل کرد؛تروریسمی که در آن سرمایه گذاری می کند،اواسط سال 2014 برایش کاملا روشن شده است که به اهدافی که دنبال می کند نمی رسد به همین دلیل تصمیم گرفت که زمان به دست بیاورد و انتقام بگیرد شاید شکست را جبران کند.به همین دلیل به جنگ فرسایشی روی آورد که با حضور نظامی هوایی مستقیم و ایجاد ائتلاف بین المللی به رهبری خودش آن را اعلام کرد و ماموریتش را «پذیرش داعش» و کنترل عملیات های تروریستی اش در مرزهایی که برایش ترسیم می کند،تعیین کرد.آمریکا با این کار تصور کرد که می تواند به هدف اصلی اش از جنگ علیه سوریه که از آن یاد کردیم برسد.

آمریکا در میدان غافلگیر شد و دید سوریه با کمک محور مقاومت استراتژی رویارویی را در پیش گرفت و این جنگ فرسایشی را خنثی کرد،استراتژی ای که بر رویارویی با توجه به جدول اولویت ها و مشارکت دادن ملت سوریه تا حد ممکن در جنگ دفاعی تکیه دارد.این استراتژی باعث شد سوریه بتواند از جنگ فرسایشی خودش را دور کند.سپس غافلگیری استراتژیک رخ داد و آن هنگامی بود که نیروهای هوایی روسیه به سوریه به موجب درخواست دولت این کشور در جنگ دفاعی ملحق شدند.پیوستن نیروهای هوایی روسیه باعث شد که استراتژی رویارویی تدوین شود به طوری که بر «استراتژی جنگ فراگیر و جبهه های متعدد»علیه تروریسم در سراسر سوریه تکیه شود.آمریکا بار دیگر به دو دلیل شوک زده شد.نخست کمک روسیه باعث شد ایده فرسایش کاملا از بین برود و دوم واقعیت موضع آمریکا درباره جنگ علیه تروریسم و فریبکاری اش در این زمینه رسوا شود.شوکی که باعث شد آمریکا اذعان کند که میدان به نفع سوریه است و رسانه های آمریکایی همانطور که روزنامه واشنگتن پست اخیرا نوشت،اعلام کردند که «بشار اسد پیروز شد.»

بدین ترتیب عرصه سوریه شاهد دو استراتژی بود:نخست آمریکایی که هدفش«پذیرش و کنترل گروه ترویستی داعش»و دوم سوریه-روسیه با محور مقاومت که هدفش«از بین بردن تروریسم در اراضی سوریه است» و موفقیت استراتژی دوم قطعی و حتمی است.این همان چیزی است که آمریکا آن را لمس کرده است و به این نتیجه رسیده است که دشمنانش در حال بدست آوردن پیروزی و موفقت هستند به گونه ای که با اعتماد به نفس تمام در حال رسیدن به اهدافشان هستند.

با این یقینی که آمریکا به آن رسید به سیاست محدود کردن خسارت ها پناه برد و به راه حل سیاسی که بازتاب دهنده تحولات میدانی آن هم به نفع دولت سوریه به اذعان آمریکا،روی آورد.تحت فشار این واقعیت آمریکا قطعنامه 2254 را امضا کرد که نقشه راهی برای راه حل سیاسی برای خروج سوریه از بحران بر اساس معیارهای میهنی اش ترسیم کرد.

آمریکا دست به مانوری زد تا آن چه در میدان نتوانست به آن برسد را از راه سیاسی به دست آورد.برای همین منظور مقدمات فرانید سیاسی و جنگ با تروریسم را به دو کشور وابسته به خود واگذار کرد،به اردن مساله تهیه فهرست گروه های تروریستی که مجاز به شرکت در مذاکرات سیاسی درباره سوریه نیستند و مساله جمع آوری معارضان سوریه و تشکیل هیأت مذاکره کننده آنها را به عربستان واگذار کرد.آمریکا با این کارها گمان کرد که می تواند هر کاری که بخواهد بکند و سیر مذاکرات را همانند ‌ژنو 2 در اختیار بگیرد.

اما مانور آمریکا رسوا شد و تاثیری بر نیروهایی که در میدان جنگ پیروزی به دست می آورند، نداشت.بنابر این آمریکا مجبور به روی آوردن به مانور جدیدی شد که نقش های آن را به مسئولان خود و کشورهای وابسته اش واگذار کرد.در همین راستا موضع گیری ها درباره اشاره به راه حل نظامی یا ارسال نیروهای زمینی به سوریه مطرح شد و نیز موضع گیری های به اصطلاح مخالفان ساخته شده در ریاض مطرح شد که با مذاکرات پیش از توقف عملیات نظامی هوایی و آزادی زندانیان مخالفت کردند.

آمریکا همه این کارها را انجام می دهد در حالی که می داند آن روزهایی که تهدید به اقدام نظامی یا انجام آن و اعزام نیروهای زمینی برای قتل و جنگ گذشت.آمریکا می داند که روزهای فشار بر سوریه طی شد.آمریکا به خوبی می داند که آن چه دو سال ممکن بود امروز دیگر تاریخ مصرفش گذشته است و حتی مورد تمسخر استراتژیست هاست.منطقه طی شش ماه اخیر شاهد تحولات ریشه ای بوده است و آمریکا امروز می داند که به تنهایی به جنگ خواهد رفت یا با کشورهای وابسته به خودش که متوهم و ناتوان هستند.

آمریکا همچنین می داند کسی که استراتژی از بین بردن تروریسم را هدایت می کند به تهدید یا فشار بسنده نمی کند و رویکرد و عملکردش در میدان با آغاز فرایند سیاسی یا توقف آن متاثر نمی شود، همچنین مطمئن است که آمریکا می داند که امروز راه حل سیاسی هزینه اش کمتر است و منافعش را بیشتر تامین می کند،خود آمریکا هم می داند که دشمنانش همه اینها را می دانند.به همین دلیل می بینیم که تمام موضع گیری های یاد شده آمریکا چیزی جز فشار و تقویت موضع گیری ها برای مذاکرات و فشار بر دشمنش نیست اما سوریه با همراهی هم پیمانانش به رویارویی ادامه می دهد آن هم بر اساس این قواعد ثابت:

-با تروریست ها نه گفت و گو می شود و نه در رایزنی درباره آینده سوریه شرکت داده می شوند چه آمریکا آنها را تزکیه کند یا مدرک حسن رفتار و مبرا بودن شان به آنها بدهد چه ندهد.

-ترساندن به جنگ و عملیات نظامی تاریخ مصرف گذشته است و در نهایت در سوریه کسی نیست که به خواست آمریکا گوش دهد یا بترسد و از حق و مصلحت ملی یا قومی چشم پوشی کند.

-سوریه و هم پیمانانش به آمریکا که در حال محدود شدن در خاورمیانه است چیزی را به این کشور که در زمان قدرت و محاصره محور مقاومت ندادند،نمی دهند.

-میدان همچنان با آتش پاکسازی برای اخراج تروریست از سوریه ملتهب می ماند و بر راه حل سیاسی تاثیر خود را می گذارد؛راه حلی که در نهایت گریزی از آن نیست حالا اگر امروز نشود فردا می شود اما با شروط منطقی و بر اساس خواست و حاکمیت سوری ها.

انتهای پیام

دیدگاه شما