جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

المانیتور گزارش داد:

شهری که به ویرانه تبدیل شد/ اینجا ترکیه است؛ نه سوریه!

شهر «سیلوپی» در جنوب شرقی ترکیه به دلیل درگیری های یک ماهه میان نیروهای امنیتی و شورشیان کُرد تا حدی تخریب شده که به ویرانی های سوریه پس از حدود پنج سال جنگ داخلی می ماند.

کد خبر: ۱۱۸۲۰۰
شهری که به ویرانه تبدیل شد/ اینجا ترکیه است؛ نه سوریه!

ویرانی های ناشی از درگیری های نیروهای امنیتی ترکیه با شورشیان کُرد تا حدی است که زبان مردم این مناطق را به شکایت از دولتشان باز کرده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه اینترنتی «المانیتور» در گزارشی نوشت: ساختمان دو طبقه در دامنه کوه های «آرارات» نزدیک به مرز ترکیه و عراق را دیگر به سختی می توان خانه نامید. این ساختمان با توجه به حملات توپخانه ای و آتش بار تانک ها به یک خرابه تبدیل شده است.

یک پیرزن بر روی این آوارها ایستاده و می گوید: «گناه ما چیست؟» هیچ کسی نمی تواند کمکی بکند اما همگان تعجب می کنند که آیا این صحنه ای از کشور سوریه است. اما نه، این سیلوپی، یک شهر در جنوب شرق ترکیه و عمدتا کردنشین است.


این شهر که حدود 121 هزار سکنه دارد، شاهد بدترین درگیری میان نیروهای امنیتی و شورشیان کرد بوده است.

در تاریخ 14 دسامبر مقررات منع عبور و مرور 24 ساعته در سیلوپی برقرار شد و ارتباط آن به طور موثری با جهان خارج قطع شد. قبل از آنکه این مقررات تا حدی کاهش یابد، عملیات امنیتی بیش از یک ماه به طول انجامید، و در تاریخ 19 ژانویه به روزنامه نگاران اجازه داده شد تا وارد شهر شوند.

ترافیک در جاده منتهی به سیلوپی بسیار سنگین بود زیرا هزاران دستگاه کامیون قصد داشتند خود را به مرز «هابور» در همان نزدیکی برسانند که هفته ها بسته بود.

هر کس بخواهد وارد این شهر شود باید از سه ایست بازرسی ارتش عبور کند. خودروهای رسانه ها نیز از بازرسی ها در امان نیستند.

سراسیمگی در فعالیت های نظامی نخستین چیزی بود که در این شهر به چشم می آمد و ده ها خودروی زرهی در خیابان ها به رژه پرداختند. جاده هابور که از این شهر عبور می کند، به یک خط فاصل تبدیل شده بود. در محله های سمت راستی این شهر به راحتی قابل تشخیص بود که درگیری هایی رخ داده است.در برخی مناطق پیاده روی هم کار دشواری بود چه رسد به رانندگی. در نتیجه انفجارهای متعدد، خیابان ها سوراخ سوراخ شده بودند. نیروهای امنیتی برای پیشروی هر گونه مانع پیش رویی را منفجر می کردند. ساختمان های در امتداد خیابان گلوله باران شده بودند.

خانه خانواده« بلو تکین» که هنوز ساخت آن تکمیل هم نشده بود، به شدت آسیب دیده بود. بالکن آن سقوط کرده، پنجره ها شکسته بود و یک بر روی دیوار طبقه همکف حفره ای بزرگ ایجاد شده بود. «فیروز بلو تکین» مالک این ساختمان آسیب های وارده را به خبرنگار نشان داد. با این حال، آسیب های وارد شده به این خانواده به ویرانی خانه محدود نمی شد. آنها چند روز را با جنازه یکی از بستگانشان که در خیابان کشته بود، زندگی کردند زیرا قادر نبودند او را دفن کنند.

بلو تکین به المانیتور گفت: «گرچه در همسایگی ما شماری خانه هایشان را ترک کردند، اما ما اینجا ماندیم. در روز سیزدهم برقراری حکومت نظامی، دختر عموی من و مادر هفت کودک در ورودی خانه اش کشته شد و ما جنازه او را به مدت پنج روز نگه داشتیم تا در نهایت آن را به مسجد منتقل کردیم. در روز پانزدهم، سربازان محله را محاصره کردند و ما را به یک سالن ورزشی بردند. شما می بینید که چه بر سر خانه ما آمده است. آنچه بر سر ما آمده کمتر از شهرهای «کوبانی» و یا «سنجار» نیست.»

در انتهای این خیابان پر از گل و لای گروهی از ساکنان در حال حرف زدن بودند. «تاج الدین آیتیس» یک مرد مسن پس از دیدن روزنامه نگاران آنها را به خانه اش دعوت کرد. نمای این ساختمان سالم و دست نخورده به نظر می رسید اما او ما را به اتاق نشیمن برد که پتویی به دیوار - البته اگر بتوان آن را دیوار نامید - زده شده بود که در زیر آن حفره بزرگی قرار داشت. وی گفت وقتی درگیری ها آغاز شد، سربازان و نیروهای پلیس به خانه ما یورش برده و آنجا را جستجو کردند.

در محله «بساک» که در آن شدیدترین درگیری ها صورت گرفته بود، تنها یک پناهگاه مربعی شکل بود که دست نخورده باقی مانده بود. چند متر دورتر، مردم در خرابه های یک ساختمان دو طبقه تجمع کرده بودند که به نظر می رسید در حمله هوایی هدف قرار گرفته است. فردی گفت: «خوشبختانه، هیچ کس کشته نشد.» یک زن مسن در خرابه ها می گریست. او می گفت: «ما چه اشتباهی مرتکب شده ایم که مستحق این وضع هستیم؟ ما در این خانه زندگی می کردیم. شوهر من بیمار است و من یک دختر معلول دارم. ما در حال حاضر چه خواهیم کرد؟ به کجا خواهیم رفت؟»

بسیاری از ساکنان محلی به خاطر اعمال زور از دولت خشمگین هستند. ساکنان همچنین از نقاشی های دیواری که توسط نیروهای امنیتی نگاشته شده بود، خشمگین هستند. این مجموعه شامل توهین های نژادپرستانه و ناپسند به برخی شخصیت ها مانند «صلاح الدین دمیرتاش» شخصیت برجسته کُرد بود. به برخی از روزنامه نگاران نیز گفته شده بود خودروهای پلیس را تعقیب نکنند زیرا ممکن است آنها در مسیر مین کاشته باشند.

هر چه به ساعت شش عصر و زمان برقراری مقررات منع آمد و شد نزدیک تر می شدیم، رفت و آمد نیروهای امنیتی و خودروهای زرهی بیشتر می شد. یکی از ساکنان گفت: «من هرگز در طول زندگی خود انقدر خودروی نظامی ندیده بودم. گویا دولت تمامی کارهای خود را رها کرده و تنها خودروی زرهی خریداری می کند.»

خارج شدن از سیلوپی همچون ورود به آن دشوار بود به گونه ای که عبور از آخرین ایست بازرسی تنها 45 دقیقه زمان برد. حتی یک آمبولانس حمل یک فرد بیمار نیز از این بازرسی ها معاف نشد و پرستار مجبور شد با یک چشم مراقب بیمار باشد و با چشم دیگر در کیف اش به دنبال اوراق شناسایی اش بگردد.

انتهای پیام

دیدگاه شما