جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

همدستی مصر با صهیونیست ها؛

رفح؛ دروازه جهنمی/ نگاهی به محاصره غزه

مصر با بستن گذرگاه رفح به روی فلسطینیان و ممانعت از عبور و مرور آنها، در تحمیل شرایط جهنمی به فلسطینیان، همدست صهیونیست ها محسوب می شود.

کد خبر: ۱۱۷۷۲۷
رفح؛ دروازه جهنمی/ نگاهی به  محاصره غزه

گذرگاه رفح در حقیقت نمادی از ظلم و ستم یک دیکتاتوری علیه 1.8 میلیون نفر است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه اینترنتی «میدل ایست آی» در گزارشی نوشت: «جمیله» زن ساکن غزه این جمله را بارها و بارها تکرار می کند: «من هرگز دوباره غزه را ترک نخواهم کرد.»

او اکنون در حالی که دو کودک خود را در میان بازوانش گرفته، به اردوگاه پناهندگان «جبالیا» در شمال غزه بازگشته است.

در اواسط ماه اکتبر سال 2015 بود که او 40 روز را در برزخی در مصر در شهر «العریش» در شمال صحرای سینا گذراند و همراه با صدها نفر از فلسطینی های دیگر در انتظار بازگشایی گذرگاه رفح و بازگشت به خانه بود.

با توجه به این اقامت اجباری و دردناک که هیچ نهایتی برای آن قابل پیش بینی نبود، با عدم دسترسی به منابع کافی برای تامین مایحتاج مربوط به اقامت نامحدود خود در العریش و با تیراندازی های پراکنده و منع رفت و آمد شبانه، جمیله هیچگاه نمی توانست پیش بینی کند که چه زمانی می تواند کودکان خود را ببیند.

مادر او در غزه به شدت بیمار بود. او پس از ورود به العریش به خواهرش زنگ زد و با صدای غمگین به او گفت: «اگر مادرم مرد، او را دفن کن و منتظر من نباش. خداوند من و مادرم را ببخشد.»

تقریبا نه سال بدون وقفه پس از محاصره غزه و تقریبا دو سال و نیم پس از کودتا در مصر، گذرگاه رفح - نقطه اصلی ورود و خروج برای اکثریت قریب به اتفاق فلسطینی ها از غزه - به عنوان یکی از «دروازه های جهنمی» مشهور شده است. این نام که به خوبی بر این گذرگاه گذاشته شده، با نقش آن به صورت واقعی و نمادین در خصوص محاسبات سیاسی مرگبار، فساد، همدستی و برده داری مطابقت دارد.

دروازه رفح چیزی به مراتب بیشتر از یک مانع جغرافیایی و یا یک گذرگاه مرزی و در حقیقت نمادی از ظلم و ستم یک دیکتاتوری علیه 1.8 میلیون نفر است که 70 درصد آنها زن و کودک هستند، 50 درصد از آنها زیر 18 سال سن دارند و 80 درصد آنها زیر خط فقر زندگی می کنند.

به این ترتیب، رفح مرز دولت فاسد مصر نیز محسوب می شود که برای عبور هر یک از مردم غزه خواستار دریافت چهار هزار دلار (معادل 32 هزار پوند مصر) شده است. همانطور که همیشه رایج است، کسانی که پول و یا آشناهایی دارند می توانند با جهان خارج از این منطقه ارتباط داشته باشند. کسانی که هیچ یک از این دو را ندارند - قریب به 99.99 درصد مردم غزه - هیچ چاره ای جز پرداخت تاوان سنگین حصر ندارند.

پس از سرنگونی «محمد مرسی» رئیس جمهور منتخب دموکراتیک مصر، «عبدالفتاح السیسی» به قدرت رسید و روابط مصر با فلسطینی ها در غزه و دولت به ریاست حماس به طور چشمگیری بدتر شد. تبعات تحولات مصر این قشر فقیر از مردم را نیز تحت تاثیر قرار داد. دسیسه های سیاسی برای انتقام از دولت حماس که رژیم جدید مصر آن را همچون رقیب خود، اخوان المسلمین می دید، باعث شد که گذرگاه رفح به طور کامل بسته شود.

در سال 2014 و در اولین سال دوره چهار ساله ی ریاست جمهوری سیسی، مرز به مدت 241 روز بسته ماند که باعث شد کمک هایی که از تونل های غزه نیز به دست مردم تحت محاصره می رسید، کاهش یابد. این اقدام اوضاع اقتصاد شکننده در نوار غزه را وخیم تر کرد و ویرانی های بیشتری را برای مردم غزه به ارمغان آورد.

اگر این چنین فرض کنیم که نه سال محاصره رژیم صهیونیستی و حمله وحشتناک صهیونیست ها در تابستان 2014 به اندازه کافی به فلسطینی ها فشار نیاورده بود، در سال 2015 آخرین کورسوی امید مردم غزه برای داشتن یک زندگی شرافتمندانه خاموش شد. از نظر گذرگاه های مرزی، 2015 بدترین سال در میان پنج سال اخیر بود. سال گذشته، این مرز برای مدت بیش از 300 روز بسته ماند.

«اوا ایلوز» جامعه شناس ساکن سرزمین های اشغالی، اخیرا شرایط کنونی مردم فلسطین را به شرایط برده داری تشبیه کرد. او گفت این شرایط یکی از تخلفات بزرگ اخلاقی زمان ما را نشان می دهد و مشابه برده داری در آمریکا در قرن 19 است.

استدلال او ساده اما تکان دهنده است. وی می نویسد: «اگر یک فرد یا یک گروه مکانیسمی را ایجاد کند که آزادی دیگران را به هر شکلی سلب کند، این شرایط تنها با عنوان درست آن قابل توصیف است: شرایط برده داری.»

او در ادامه تاکید می کند که 70 درصد از جمعیت فلسطین در شرایطی زندگی می کنند که آزادی، سلامت جسمانی، ظرفیت کار، در اختیار داشتن اموال، ازدواج و به طور کلی برنامه ریزی آنها برای آینده تحت اراده و قدرت دیگران است و به این شرایط تنها می توان «شرایط برده داری» گفت.

در پرتوی این استدلال و با توجه به حصر غزه همزمان با ممنوعیت سفرهای زمینی، هوایی و دریایی، اقدام مصر در بستن تنها گذرگاه ورود و خروج برای اکثریت قریب به اتفاق مردم غزه، بدترین نوع نقض حقوق بشر و انسانیت است. در حقیقت مصر در تحمیل شرایط برده داری به مردم غزه به صهیونیست ها ملحق شده است.

بستن گذرگاه رفح توسط مقامات مصر آلام مردم و خانواده های بی شماری را تشدید کرده است. محدودیت دسترسی به درمان های پزشکی، بر زندگی صدها نفر تاثیر گذاشته و باعث شده شمار زیادی بینایی، شنوایی، امکان تحرک بدن و سلامت خود را از دست بدهند.

مهمتر از آن، صدها هزار نفر امید خود را برای داشتن آینده بهتر از دست داده اند. یک مرد جوان از غزه در توصیف آرزوهای خود برای سال 2016، یک آرزو ساده اما عمیقا نگران کننده کرد که اوج ناامیدی را در این منطقه تحت محاصره نشان داد: «امیدوارم ناامید نشوم.»

با عدم خروج از غزه، هیچ کاری امکان پذیر و هیچ چیزی قابل پیش بینی نیست. اما این زخم در نهایت می تواند در بسیاری از اشکال، فرم ها و دستورالعمل ها سرباز کند و در آن صورت دیگر هیچ کس امنیت ندارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما