جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

گاردین در گزارشی نوشت:

چرا انقلاب تونس نتایج مطلوب خود را به دنبال نداشت؟

پنج سال پیش در چنین هفته ای، اولین پیروزی پس از بهار عربی در تونس به نتیجه رسید. اما چرا موفقیت ظاهری این انقلاب با چنین بلایایی دنبال شد؟

کد خبر: ۱۱۷۲۶۶
چرا انقلاب تونس نتایج مطلوب خود را به دنبال نداشت؟

چنین شکستی را باید پس از ناکامی ماجراجویی آمریکا و انگلیس در عراق در سال 2003 پیش بینی می کردیم.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه «گاردین» در گزارشی نوشت: پنج سال پیش در چنین هفته ای، اولین پیروزی پس از بهار عربی در تونس به نتیجه رسید. این نتیجه در پی چهار هفته تظاهرات تا حد زیادی مسالمت آمیز به بار آمد.

پس از خودسوزی «محمد بوعزیزی» در 17 دسامبر سال 2010، تظاهرات در تونس به سرعت گسترش یافت تا در نهایت در 14 ژانویه به تجمع بزرگی در مقابل وزارت کشور تونس انجامید. در آن روز و در پی مخالفت های گسترده و یک اعتصاب عمومی برنامه ریزی شده، «زین العابدین بن علی» رئیس جمهور تونس از کشور گریخت. او تا به امروز در عربستان پناهنده است.

چرا موفقیت ظاهری انقلاب تونس با چنین بلایایی دنبال شد؟ آیا می توان اینگونه استدلال کرد که این تحولات به وضعیت امروز کمک کرده است: جنگ های داخلی در سوریه و یمن، ظهور داعش، حکومت استبدادی در مصر، فروپاشی دولت مرکزی در لیبی، و ایجاد بحران پناهجویان؟

یک پاسخ کوتاه این است که سرنگونی حاکمان دیکتاتور و فاسد کافی نیست. ایجاد نهادهای دموکراتیک، و بازگرداندن اعتماد به نفس به یک کشور بحران زده کاری بسیار سخت تر است. چنین شکستی را باید پس از ناکامی ماجراجویی آمریکا و انگلیس در عراق در سال 2003 پیش بینی می کردیم با این حال تنها نومحافظه کاران و دوستان آنها نباید از این تحولات درس بگیرند. بلکه دیگران نیز باید از این تحولات درس گرفته و برای آینده برنامه ریزی کنند.

تونس همچنان به عنوان کشوری خواهد بود که از زمان بهار عربی با کمترین تلفات انسانی بیشترین تغییرات سیاسی را شاهد بوده است. این رژیم فقط به دلیل فرار بن علی سرنگون نشد. این فقط یک آغاز بود. در داخل این کشور یک مبارزه طولانی نه فقط برای جایگزینی فاسد ترین و بی کفایت رژیم بلکه برای تعیین یک قانون اساسی جدید آغاز شد. این روند دو سال به طول انجامید و به دلیل اعتماد بین احزاب مختلف به موفقیت رسید.

موفقیت تونس در خلاص شدن از شر بن علی، با استعفای «حسنی مبارک» رئیس جمهور مصر در فوریه سال 2011، با مرگ «معمر قذافی» در لیبی در اکتبر همان سال و با خروج «علی عبدالله صالح» رئیس جمهور یمن از قدرت در فوریه 2012 دنبال شد و در بیش از یک سال حدود چهار دیکتاتور قدرت را ترک کردند.

به استثنای لیبی، که مراحل اولیه در آن خشونت دیده شد، انقلاب های دیگر را می توان به نوعی پیروزی مقاومت های مردمی دانست. هنوز هیچ یک از موارد پس از تونس با موفقیت به پایان نرسیده است.

مصر شاهد سقوط دولت اخوان المسلمین تحت کودتای ارتش این کشور بود که رژیمی با دیکتاتوری کمتر از مبارک بر سر کار آمد. جنگ در لیبی هم نشان داد در جامعه ای با شکاف بسیار اگر انقلاب شود چه اتفاقی رخ می دهد.

در بحرین نیز انقلاب مردمی با سرکوب نیروهای سعودی مواجه شد.

رویدادهای خارق العاده ای که پس از مرگ بوعزیزی در تونس رخ داد، انتظار می رفت تاثیرات دومینو مانندی را در دیگر کشورهای عربی داشته باشد و امواجی را برای سرنگونی حاکمان مستبد در سراسر جهان عرب به راه اندازد. با این حال تراژدی هایی که پس از تحولات تونس رخ داد، تایید می کنند که هر کشوری بر اساس تاریخ، جغرافیا و نظام اعتقادی خود متفاوت عمل می کند. انقلاب ها اغلب در سراسر مرزها گسترش می یابد، همانطور که شاهد انقلاب هایی در سال های 1848، 1989 و 2011 بودیم. اما لزوما نتیجه مطلوبی را به دنبال ندارند.

انتهای پیام

دیدگاه شما