چرا این سکوت اتخاذ شده است؟ آیا به این دلیل است که این بار قاتلان سعودی هستند؟
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «مهمت ایلماز» در یادداشتی در روزنامه «حریت» ترکیه نوشت: خاورمیانه حتی بیش از پیش در آشوب فرو رفته است زیرا «متحد ما» عربستان سعودی، یک روحانی برجسته شیعه را اعدام کرده است.
همانطور که آگاهی دارید ترکیه و قطر چندی پیش یک قرارداد نظامی را امضا کردند، و ما (ترکیه) نیز یک پایگاه نظامی در قطر برای مواجهه با «دشمن مشترک» خواهیم ساخت.
با توجه به فاصله 3600 کیلومتری بین ترکیه و قطر، من به تازگی از خودم پرسیدم که این «دشمن مشترک» چه کسی می تواند باشد. پاسخ دادن به این سوال کار دشواری نیست. تنها قدرتی که قطر از آن می ترسد، ایران است.
در حال حاضر، روابط «شریک استراتژیک» ما عربستان سعودی با ایران دچار تنش شده است. آنها روابط دیپلماتیک خود را قطع کرده اند.
تعجب آور نخواهد بود اگر ببینیم که قطر خود را درگیر این تنش ها کند. در واقع، بحرین نیز روز گذشته روابط خود را با تهران قطع کرد.
ترکیه در حال حاضر در میانه ی درگیری قرار دارد که هیچ علاقه ای به آن ندارد. ترکیه هیچ نقشی چه در کاهش تنش ها و چه در حاشیه قرار گرفتن ندارد.
این موضع گیری به لطف سیاست خارجی «اردوغان - داوود اوغلو» است. همه ما تاوان این سیاست آنها را می دهیم که به گفته منتقدان بر این اساس استوار است که «اجازه ندهیم وارد باتلاق خاورمیانه شویم.»
دلیل این سکوت چیست؟
«شیخ نمر باقر النمر» روحانی برجسته شیعی که در عربستان سعودی اعدام شد، هیچ ارتباطی با خشونت و اعمال خشونت آمیز نداشت. در واقع، او خشونت را محکوم کرده بود و با تمام زورگویان در جهان مخالفت می کرد.
شیخ نمر در مصاحبه ای با شبکه «بی بی سی» در سال 2011 گفته بود که او قدرت کلام را موثرتر از قدرت سلاح و خشونت می بیند.
وی گفته بود: «کلمه قوی تر از گلوله است، چرا که مقامات از نبرد با سلاح سود می برند.»
اکنون اجرای حکم اعدام این روحانی که همه را به صلح فرا می خواند، می تواند دوره ای را ایجاد کند که در آن تنها اسلحه حرف اول را می زند.
آنچه از نظر من عجیب است این واقعیت است که ترکیه تا به حال در این خصوص ساکت مانده است. این سکوت در قبال کشته شدن یک روحانی است که مقابل ظلم و ظالم ایستاده است.
هیچ کلمه ای از زبان دولتی که مدعی است با تمام قدرت در مقابل ظلم و ستم فارغ از هویت آن، می ایستد، خارج نشده است. وزارت امور خارجه نیز در این زمینه سکوت اختیار کرده است.
آیا این سکوت از سوی حزب عدالت و توسعه که در قبال احکام اعدام مصر که هیچگاه اجرایی هم نشد چنان موضع تندی اتخاذ کرد، گیج کننده نیست؟
اگر اگر یک روحانی مسلمان در یک کشور بودایی اعدام می شد، آنها باز هم همینطور ساکت می ماندند؟
چرا این سکوت اتخاذ شده است؟ آیا به این دلیل است که این بار قاتلان سعودی هستند؟ یا به خاطر اینکه فرد اعدام شده یک روحانی شیعه است؟
سیاست اردوغانی!
فرآیند کنونی در ترکیه زمانی آغاز شد که «رجب طیب اردوغان» رئیس جمهور ما گفت: «تعطیلی یک حزب هیچگاه نباید جزو گزینه ها باشد اما روزنامه نگاران، نمایندگان و یا شهرداران که مرتکب جرمی شده اند، باید تاوان آن را پرداخت کنند. من اعتقاد دارم که این روند بر نحوه مبارزه با تروریسم تاثیر خواهد گذاشت.»
در واقع، هر آنچه که اردوغان می گوید به عنوان یک دستورالعمل پذیرفته و این روزها اجرایی می شود.
به همین دلیل است که شماری از روزنامه نگاران امروز در زندان هستند.
این روند تنها اشاره ای به پاسخ به این سوال دارد که: «آیا ما به دهه 1990 بازگشته ایم؟»
چگونه یک رئیس جمهور می تواند فکر کند که چنین اقدامی می تواند در نحوه مبارزه علیه تروریسم تاثیر مثبت داشته باشد؟ آیا چنین اقدامی هیچ سودی دارد؟