به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود نوشت:بسیار دشوار است برای ما و چه بسا برای بسیاری دیگر غیر از ما که برخی جنبه های سیاست منطقه ای مصر و شق مربوط به اسرائیل این سیاست و به ویژه روابط با این رژیم را بفهمیم.
برای نخستین بار و از سه سال پیش«حازم خیرت» سفیر جدید مصر به تل آویو رفت تا ماموریتش را در رأس سفارت مصر در این شهر آغاز کند.این اقدام به گرمی توسط«بنیامین نتانیاهو»نخست وزیر رژیم اسرائیل مورد استقبال گرم قرار گرفت که گفت این تحول «به اسرائیل امکان ادامه بهبود روابط با کشور مهم و محوری در منطقه را می دهد.»
در اصل مصر نباید سفارتی در تل آویو یا شهر دیگری در سرزمین های اشغالی داشته باشد زیرا دولت های پی در پی اسرائیل دست از سیاست تروریستی و توسعه طلبانه خود علیه فلسطینی ها در اراضی اشغالی برنداشته و همه معاهدات و توافقنامه هایی را که با نظارت و موافقت مصری ها امضا کرده اند زیر پا گذاشتند.
نمی دانیم که آیا رهبران مصر اعدام های دسته جمعی روزانه جوانان فلسطینی توسط نیروهای ارتش اسرائیل را دنبال می کنند یا نه؟ یا آیا اطلاع دارند که خانواده الدوابشه فلسطینی به طور کامل به دست شهرک نشینان یهودی در آتش سوختند یا نه؟ یا از حمله های مستمر به مسجد الاقصی خبر دارد یا نه؟بی تردید از همه این اقدامات تروریستی خبر دارند چه توسط کادر خود در سفارتشان در تل آویو چه توسط رسانه های جمعی به همین دلیل بازگرداندن سفیرشان در این زمان، توسط اسرائیلی ها این گونه تفسیر می شود که تایید این سیاست هاست و پاداش به دولت اسرائیل است که به این گونه سیاست ها تحریک می کند.
از این سیاست های غیرمفهوم دولت مصر که آن را محکوم می کنیم، احساس رنج و اندوه همراه با نگرانی می کنیم.منبع رنج و اندوه این است که مصر درقلب همه عربها جای دارد و نقش محور در رویارویی با تروریسم اسرائیلی بازی کرده و وارد چهار جنگ برای بازپس گیری حقوق عربی اسلامی غصب شده از اهلش شد.
به نظر می رسد که مصری که ما می شناسیم و دوستش داریم مصر کنونی نیست و ما درباره دولتش سخن می گوییم و نه ملت با اصالت اش،دولتی که نیروهایش یک جوان فلسطینی را می کشند که دارای اختلال حواس است و چند متر فقط وارد اراضی مصر شده و بیش از یک میلیون فلسطینی را در نوار غزه را به محاصره درآورده نمی تواند مانند دولت هایی باشد که با اسرائیل جنگیده اند و برای یاری رساندن به ملت فلسطین در همه محافل بین المللی در مقابل این رژیم ایستاد از جمله روابطش را با اسرائیل قطع کرده و همه اشکال عادی سازی روابط را متوقف کردند.