پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، کوه های زباله بالارفته اند و پایتخت اندونزی با بحران پس ماندها مواجه است.
با دستهای کوچک و برهنهاش در حالی که پارچه ضخیمی برای اجتناب از بوی بد به بینی خود بسته بود، زباله ها را جستجو می کرد. «پاتیماه» روزهای اول خود را حومه پایتخت اندونزی به یاد آورد.
وی در حالی که بر روی تپه زباله ها زانو زده بود و با دست مگس ها را دور می کرد و در جستجو بطری های پلاستیکی، ته مانده غذا و لباس های کهنه و کثیف بود، به خبرگزاری فرانسه گفت: آن روز بعدش استفراغ کردم.
اما حالا پاتیماه مانند خیلی های دیگر در اندونزی این بو آزارش نمی دهد. وی گفت: به آن عادت کرده ام.
چنین چیزی در مورد بسیاری از مردم که در آن نزدیکی ها زندگی می کنند و از بو بد به ستوه آمده اند، صدق نمی کند.
جاکارتا هم مانند خیلی از شهرهای توسعه یافته دیگر با چالش پس مانده ها دست و پنجه نرم می کند.
تقریبا تمام زباله های جاکارتا شهری که منزلگاه ۱۰ میلیون نفر از طبقه متوسط است، تنها با یک ساعت رانندگی به محل «بانتر گبنگ» در «ساکانسی» مکانی که کوه های زباله سر به آسمان می زنند برده می شوند.
این در حالی است که پایتخت این کشور هر روز بزرگتر و ثروتمند تر می شود.
عدم وجود بازیافت در سطح شهر و آگاهی محدود عمومی از طرح «به سوی طبیعت» باعث شده است، این پایتخت بزرگترین شهر تولیدکننده پسمانده با روزی ۶۵۰۰ تن زباله باشد.
شغل جستجو در میان کوه های زباله، حدود ۶ هزار نیروی کاری از جمله بسیاری کودک را که این کار برایشان سنگین است و همچنین در خطر ابتلا به بیماری قرار گرفته اند و برای امرار معاش مجبور به انجام آن هستند، را به خود مشغول کرده است.
«آگونگ» ۱۱ ساله که هنوز هم در زباله های اطرافش به دنبال اسباب بازی و کامیون پلاستیکی است، گفت که پدرش نیز زباله جمع کن بوده است و مادرش نیز در یکی از زاغه ها به تفکیک پلاستیک می پرداخته است.
وی در حالی که گونی بزرگ کنفی حاوی قوطی ها و بطری های پلاستیکی حمل می کرد، به خبرگزاری فرانسه گفت: من پس از مدرسه به اینجا می آیم.
در آن حومه تنها یک مدرسه وجود دارد و همچنین مسجد و فروشگاه های فروش مواد غذایی اوقافی هم وجود دارند.
«نصرالدین» مدیر مدرسه از عفونت پوستی، مشکلات برونشیت و کرم های روده که بر اثر این کار به وجود می آید و دانش آموزان از آن رنج می برند، ابراز نگرانی کرد.
وی در مدرسه ای دو طبقه که به تازگی ساخته شده و تپه های عظیم زباله از کلاس ها قابل مشاهده هستند، گفت: من بسیار نگران امنیت و سلامت کودکانی که به این کار و کارهای سنگین دیگر مشغولند، هستم. آنان هنوز کودکان کوچکی هستند و از نطر فیزیکی و روانی آمادگی چنین کاری را ندارند.
«پیانو» در حالی که با دست هایش که سیاهی آنها را پوشانده است، حشرات را دور می کند، تعریف کرد که به کشت برنج مشغول بودند اما از زمانی که خشکسالی رخ داد، مجبورشدند برای خود در جای دیگری کاری بیابند.
او گفت: در اصل باید راهی برای زندگی پیدا می کردیم. چه کسی می داند شاید بیش از آنچه که در شالیزار کار می کردیم بدست آوریم.
پیانو به خبرگزاری فرانسه گفت که روزانه ۷۵ هزار روپیه معادل ۵ دلار درآمد دارد.
در جایی دیگر در نزدیکی «بانتر گبنگ» حدود ۸۵۰ هزار نفر زندگی می کنند که از بوی بد و عبور کامیون های حامل زباله در ۲۴ ساعت به ستوه آمده اند.
در ماه نوامبر جاده ای که در امتداد بنتر گبنگ بود توسط ساکنان عصبانی به مدت چندین روز مسدود شده بود و به همین منظور کامیون های حامل زباله به حداکثر ظرفیت خود رسیده بودند.
نهایتا دولت جاکارتا دستور صادر داد که نیروهای پلیس کامیون ها را همراهی کنند و راه را بگشایند.
سال گذشته ۵۰ شهر بزرگ انبوه زباله دنیا معرفی شدند که در بین آن ها «مبوبس» سنگال، «دئونار» هند و «استروتورال» برزیل به چشم می خورد.
«عیسناوا ادجی» رئیس آژانس بهداشت عمومی جاکارتا در حالی که به هزینه هنگفتی که برای بازیافت و سوزاندن زباله استفاده می شود اشاره کرد، گفت: مردم در این باره آموزش ندیده اند. بخش اصلی تفکیک و بازیافت از خانه ها شروع می شود.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری
عکس روز/ شهر زباله ها!
با دست های کوچک و برهنه اش در حالی که پارچه ضخیمی برای اجتناب از بوی بد به بینی خود بسته بود، زباله ها را جستجو می کرد.
کد خبر:
۱۱۳۱۰۸