اوضاع در افغانستان وخیم تر از پیش است: خشونت ها افزایش یافته و طالبان تحرکات خود را تشدید کرده است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، شبکه آلمانی دویچه وله در پایگاه اینترنتی خود نوشت: در شهر «مزار شریف» وزیر دفاع آلمان دست به خودانتقادی زد. او گفت، اشتباهاتی صورت گرفت و اوضاع رو به وخامت رفت. اکنون پرسش این است: آیا می توان این اشتباهات را جبران کرد؟
«اورزولا فن در لاین» در طول بازدید از سربازان آلمانی مستقر در اردوگاه «شاهین» اعلام کرد: «ما خواهیم ماند.» وزیر دفاع آلمان گفت که شرکای افغانستان برای خروج جامعه بین المللی از افغانستان بیش از حد بلندپروازانه و با عجله برنامه ریزی کردند.
او گفت این اقدام عجولانه «سیگنال اشتباهی» به طالبان فرستاد و خروج نیروهای نظامی احتمال سرنگون شدن دولت افغانستان را افزایش داد. اقرار به اشتباه در افغانستان ابتدا از سوی ناتو و بعد از سوی دولت آلمان صورت گرفت و بدین ترتیب 12 هزار نیروی مسلح خارجی برای آموزش به ارتش افغانستان در کشور باقی می مانند. نیروهای مسلح آلمان مستقر در افغانستان از 850 نفر به 980 نفر افزایش یافت.
نزدیک به یک سال پس از آنکه ناتو رسما ماموریت نیروی امداد امنیت بین المللی (ایساف) را در افغانستان به پایان رساند، نتایج این عقب نشینی شتابزده به چشم می خورد: سطح بالای خشونت و بالاترین آمار کشته شدگان از زمان آغاز مداخله نظامی غرب در این کشور و قدرت گرفتن دوباره طالبان برای کنترل مجدد بخش هایی از کشور. علاوه بر اقتصاد بیمار، زیرساخت ها و نخبگان سیاسی ضعیفی نیز در این کشور وجود دارد.
«کنراد شتر» متخصص علوم سیاسی گفت: جامعه بین المللی (غربی) در سال 2001 به منظور آزادسازی افغانستان از رژیم ترور طالبان و برای ایجاد یک «دولت مدرن، دموکراتیک و اقتصادی لیبرال» تشکیل شد.
ولی کارشناسان معتقدند از همان ابتدا در اشتباه بود. «توماس روتیگ» مدیر «شبکه تحلیلگر افغانستان» اینگونه استدلال کرد که پس از شکست طالبان، دولت افغانستان از فرصت ادغام طالبان - که در آن زمان از لحاظ نظامی و سیاسی تضعیف شده بود - با سیستم سیاسی این کشور غفلت ورزید.
در افغانستان خلاء قدرتی ایجاد شده بود که توسط کسانی که می خواستند هر نوع نفوذ در افغانستان داشته باشند، پر شده بود: اول، جنگ سالاران محلی و بعد طالبان.
در ماه سپتامبر، صدها نفر از عناصر طالبان بدون مقاومت زیادی از سوی نیروهای محلی به مرکز ولایت قندوز تسلط یافتند. تا دو سال پیش، نیروهای آلمانی یک اردوگاه نظامی در آنجا داشتند.
به گفته کنراد شتر، شکست آلمان در منطقه به دلیل نداشتن یک استراتژی صحیح بود. نیروهای مسلح آلمان تا شش یا هفت سال پیش نمی دانستند در چه نوع درگیری دخالت دارند. برای بسیاری از تصمیم گیرندگان در ارتش، داشتن وفاداری به ائتلاف یک شرط اصلی بود.
در عوض، نیروهای مسلح آلمان در ساختارهای قدرت محلی عمل می کردند و با نخبگان محلی همکاری داشتند. جنگ سالاران به عنوان فرماندار مستقل، پلیس و یا روسای اطلاعاتی با بودجه توسعه آلمان تامین مالی می شدند.
ایساف در افغانستان موفقیت های اولیه نظامی داشت اما این موفقیت ها به حاشیه کشیده شد. پس از 15 سال افغانستان بی ثبات تر از پیش است.
اما هنگامی که شما متوجه می شوید شکست خورده اید چه باید بکنید؟ «توماس روتیگ» تحلیلگر سیاسی گفت: «من باور دارم که در حال حاضر نه افزایش نیروها و نه عقب نشینی نیروهای خارجی به افغانستان هیچ کمکی نمی کند. من معتقدم که آنچه در حال حاضر لازم است تحقق صلح از طریق مذاکرات است که مدت های مدیدی است از آن غفلت شده است.»
به همین دلیل است که روتیگ معتقد است راه حل نظامی نمی تواند بهترین راه حل باشد. به همین دلیل تصمیم دولت آلمان برای اعزام نیرو به افغانستان در نهایت اقدامی بی ربط است. او گفت: «این سیاست نمادین است، اما وجود دارد. هیچ کس نمی داند در حال حاضر چه می توان کرد.»