موفقیت نظامی در میدان جنگ الزاما به ریشه کن شدن تهدید تروریستی در خانه نمی انجامد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «پل پیلار» تحلیلگر سابق سازمان سیا در یادداشتی در وب سایت تحلیلی «کنسرسیوم نیوز» نوشت: در پی حملات تروریستی پاریس و حمله بیروت و ساقط شدن هواپیمای مسافربری روسیه، درخواست های جدیدی برای اقدام نظامی در سوریه مطرح شده است. اما بهترین اقدام کنونی، رویکرد عملگرایانه تر در قبال حل و فصل بحران سیاسی در سوریه است.
تحلیل ها و گزارش های پس از حملات تروریستی پاریس طبق معمول پس از وقوع حوادث تروریستی حول اطلاعات مربوط به این حملات بود. بیانیه ها و اعلامیه هایی که تاکنون صادر شده در حدی نیست که بتوان نتیجه گیری کرد که این عملیات دقیقا از کجا و چگونه رخ داده و در نتیجه واکنش مناسب به آن چه خواهد بود.
با توجه به پیشینه اقدامات داعش این احتمال وجود دارد که این گروه تروریستی عامل این حملات بوده باشد. با این وجود یک اجماع نظر قوی نیز وجود دارد که این حملات توسط افرادی تحت نام این گروه تروریستی صورت گرفته باشد. عاملان این اقدام متعلق به هر گروهی که باشند، مسئولان غربی انگیزه سیاسی لازم برای واکنش به آن را دارند.
غالب تفسیرها در چند روز نخست پس از این حملات این بود که داعش یک تهدید جهانی و نه فقط یک تهدید منطقه ای است، و باید به شکل جهانی با آن مقابله شود. انتظار می رود مسئولان دولتی نیز با همین دیدگاه به آن واکنش نشان دهند. با این حال، آنها باید واکنش محتاطانه ای داشته باشند.
تشدید اقدامات نظامی غرب در عراق و سوریه باید با چشمانی باز در خصوص دو واقعیت صورت پذیرد: یکی این که ما ممکن است داعش را به اقدامات تلافی جویانه در غرب تحریک کنیم. ما در حال حاضر ممکن است ارتباطی میان حملات اخیر در صحرای سینا، بیروت و پاریس مشاهده کنیم. غرب و به ویژه آمریکا در حال حاضر از این خط مرزی خاص عبور کرده است بنابراین ممکن است این واقعیت را کاملا مورد بی توجهی قرار داده باشد.
واقعیت دیگر این است که موفقیت نظامی در میدان جنگ الزاما به حذف تهدید تروریستی در خانه نمی انجامد. با وجود تمرکز بر پناهگاه های تروریستی، در اختیار داشتن یک تکه زمین شنی، متغیر مهمی نیست که تعیین کند تهدید تروریستی به کشور شما بازخورد خواهد داشت یا خیر.
انگیزه ها و فرصت های تاکتیکی که متغیرهای آن برجسته تر هستند، همچنان باقی می مانند. تنها نتیجه ی هدف قرار دادن تروریسم فراملی این است که هر موفقیت نظامی علیه داعش، این باور را رد می کند که گسترش این گروه اجتناب ناپذیر است، در نتیجه جذب نیرو به این گروه کاهش می یابد.
سال ها جنگ با گروه القاعده درس هایی در این زمینه به ما داده است. یک درس این است که تخریب یک مرکز تروریستی، از گسترش تروریسم فراملی ممانعت به عمل نمی آورد همانطور که هم اکنون مشاهده می کنیم القاعده در شبه جزیره عربستان از خود القاعده مرکزی مهم تر شده است. (و مبادا فراموش کنیم، که داعش نیز یکی از وابستگان به همین القاعده است)
بیشتر اقدامات ضد تروریستی موثر علیه افراط گرایانی که تحت عنوان داعش فعالیت می کنند، اقدامات امنیتی را می طلبد که معمولا خارج از دید عموم انجام می شود. این واقعیت موجب سرخوردگی سیاست گذارانی خواهد بود که به دنبال راه های ملموس بیشتری برای پاسخ گویی به درخواست ها برای اقدام متقابل دارند.
در عین حال ما باید به اثرات دیپلماتیک حملات پاریس نیز بیاندیشیم؛ به خصوص با توجه به اینکه نحوه مقابله با داعش دیگر طرفین درگیر در جنگ سوریه را به نوعی سوء برداشت در این خصوص سوق داده است. «جان کری» وزیر امور خارجه آمریکا واقعیت را می گوید که ادامه جنگ تنها فرصت های بیشتری را در اختیار داعش قرار می دهد.
در خصوص داعش، این گروه در نتیجه ی مستقیم جنگ داخلی ناشی از حمله آمریکا به عراق تحت عناوین مختلف متولد شد و بعدها از بحران داخلی در سوریه نیز سوء استفاده کرد و وارد این کشور شد.
در راستای مهار چنین مزایایی برای داعش بود که آمریکا برای حل بحران سوریه به دیپلماسی چند جانبه متوسل شده است. دیدگاه آنها این است که اگر سازش عملی در میان بازیگران این بحران چه در داخل و چه در خارج صورت گیرد، تلاش های سازمان یافته تر و منسجم تری علیه حضور داعش در این کشور را می توان تضمین کرد.
دیگر راه پیشنهادی، تلاش های بیشتر برای یافتن راه هایی برای سازمان یافته تر کردن تلاش های ضد داعش حتی در صورت ادامه یافتن اختلافات بر سر جنگ قدرت دیگری در سوریه است. این رویکرد نیز مشکلات خود را دارد و فرمول آشکاری برای اجرایی شدن آن وجود ندارد.
اما حملات پاریس استدلال ها در خصوص حرکت در این مسیر را تقویت کرده است. دولت های غربی با اعتقاداتی راسخ تر از قبل می توانند به بازیگران در داخل و خارج سوریه بگویند: «نگاه کنید، دلیل اصلی ما برای دخالت در این اقدام این است این گروه تهدیدی علیه شهروندان ما نیز محسوب می شوند. در مقایسه با آن موضوع، برای ما واقعا مهم نیست که در دمشق چه کسی در قدرت باشد. ما منابع، اهرم ها و توجهاتمان را بر اساس آن تنظیم خواهیم کرد.» چنین اقدامی برای بازیگران خارجی نیز پیام هایی خواهد داشت.