پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، مردم در نزدیکی میدان «پلاس دو لا رپوبلیک» در حال فرارند. ۱۳ نوامبر 2015
همه چیز با یک تماس تلفنی در روز جمعه ٖآغاز شد. درست زمانی که در پاریس در یک ماموریت عکاسی برای خبرگزاری فرانسه مشغول بودم. سردبیرم خبر تیراندازی در منطقه دهم پاریس را به من داد. زمانی که بیرون می آمدم تنها چیزی که می دانستم این بود که تیراندازی روی داده است. می توانست حمله ای باشد، می توانست یک تک تیراندازی و یا شاید یک مورد جنایی باشد.
من و همکارم «کنزو تریبولارد» جزء اولین عکاسانی هستیم که در صحنه حضور داریم. سردرگمی و هراس در همه جای «دولا رپوبلیک» حاکم است. مردم به هر سو فرار می کنند اما ما دلیل آن را نمی دانیم. مردم درباره تیراندازی صحبت می کردند اما من هیچ صدای تیراندازی نمی شنوم.
ترس و وحشت کورکورانه را در همه جا در اطرافتان حس می کنید.
عکس: مردم در پیاده رو خارج از کافه ای بر روی زمین دراز کشیده اند.
ناگهان توسط پلیس به همراه گروهی از رهگذران به داخل رستورانی هل داده می شوم. هیچ علاقه ای ندارم که اینجا بمانم. می خواهم در خیابان باشم و به عکاسی ادامه دهم اما چاره ای ندارم. به پلیس دستور داده شده که هر کس را از خطر دور نگه دارند. قاعدتا نمی خواهند من مشکلی برایشان ایجاد کنم و یا حتی صدایم را بشنوند.
نیم ساعتی را در زیرزمین رستوران قبل از اینکه بتوانم بر سر آزادیم مذاکره کنم، گیره افتادم. پلیس ها بسیارعصبی هستند و تلاش می کنند من را از خروج منصرف کنند. اما در نهایت می گذارند بیرون بروم.
دوباره به خیابان برگشته ام. چند عکس از «رپوبلیک» و اطرافش می گیرم تا بتوانم ترس و وحشت حاکم در آنجا را به تصویر کشم. هم رهگذران و هم امدادگران به همه جهات می دوند.
عکس:
امدادگران وارد صحنه می شوند.
در همان مدت زمان کم اطلاعات بیشتری را درباره آنچه که در آن شب در پاریس در حال وقوع است را به دست می آورم.
متوجه می شوم که گروگانگیری مرگباری در سالن کنسرت «باتاکلان» درست در نزدیکی جایی که هستم در حال وقوع است.
صف پلیسی درسترسی به صحنه را مسدود کرده است. اما با صحبت کردم موفق می شوم به داخل راه یابم.
مکانی در نزدیکی آن تئاتر پیدا می کنم. می توانم از آنجا همه چیز را ببینم. تصمیم می گیرم همان جا بمانم. اگر حرکت کنم احتمال اینکه صحنه ای را از دست بدهم زیاد است. بنابراین ۵،۶ ساعت آتی را آنجا می مانم تا بتوانم از کسانی که موفق به فرار می شوند عکس بگیرم.
عکس: پزشکان به زنی در خارج از سالن باتالکان کمک می کنند.
در چند روز گذشته گفتههای بسیاری در مورد«صحنه های جنگ»، «وضعیت جنگی» و«پزشکی جنگی» در میان صحبت های مردم می شنوم. جمعه ۱۳ نوامبر شاهد یک سری حمله های تروریستی در پاریس بودیم. این حملات بدترین حملاتی بود که از زمان آزادی در جنگ جهانی دوم در پایتخت فرانسه روی داده بود. اما این یک جنگ نیست.
عکس: خبرنگاران در نزدیکی سالن کنسرت «باتاکلان».
جنگ آن چیزی است که من در لبنان، چاد، اوکراین و بسیاری از مکان هایی که اخیرا پوشش داده ام، است.
جنگ، زندگی در ترس از مرگ روزانه در زمان عاریه ای است که هیچ کجایش امنیت نداشته باشید.
جنگ، جایی است که می بیند مردم از بمباران و گلوله اطرافتان بر روی زمین می افتند.
جنگ، موقعی است که پیکر جان باخته فردی در خیابان افتاده است، زیرا مردم به قدری هراس دارند که نمی توانند آنان را از آنجا ببرند.
جنگ، زمانی است که هرلحظه ممکن است شما در معرض تیراندازی باشید و یا در جایی تنها و دور افتاده با یک تیرانداز و یا دیوانه، بدون هیچ محدودیتی در مناطق جنگی قرارگیرید.
جنگ، هنگامی است که شما برای حفظ امنیتان نمی توانید هیچ حسابی روی پلیس باز کنید.
و معنی جنگ را آن زمان می فهمی که پزشکان یک عضو شما را مجبورند با عجله قطع کنند، در حالی که می شد در شرایط عادی آن را حفظ کرد.
عکس: محققان «فورنسیک» در محل حملات
تنها در یک مورد جنگ است. فرانسه در جنگ علیه تروریسم است. داعش اعلام جنگ کرده است. جنگ در عرصه سیاسی است. تنها در مورد مردم می توان برای توصیف آنچه در ۱۳ نوامبر در پاریس روی داد از این کلمه استفاده کنند.
اما در پاریس برخلاف یک جنگ واقعی پلیس و امداد گران می توانند کار خود را انجام دهند و به ایجاد محیط امنیتی، حفاظت از رهگذران، درمان زخمی ها و تخلیه خیابانها برای چند روز بپردازند.
عکس: شاخه گلی در سوراخ محل اصابت گلوله در شیشه رستوران که توسط حمله کننده ها شلیک شده بود.
حتی در آن شب کافه ها و رستوران های بسیاری دایر بودند و سایر مردم در شرایط کاملا عادی به سر می بردند. پس از دو روز زندگی به شرایط عادی خود بازگشته است.
ما عکاس ها اغلب صحنه های احساسات برانگیز و سختی را مشاهده می کنیم. اما زمانی که حملات روی داده است، دیگر خطری وجود ندارد.
اما در جنگ کاملا همه چیز متفاوت است. جلیقه های ضد گلوله و کلاه ایمنی می پوشیم و ترس هدف قرار گرفتن همیشه وجود دارد.
دوست ندارم فاجعه ای که در پاریس روی داد را جنگ بنامم. جنگ حمام خون به راه می اندازد.
شکی نیست آنانی که مسبب این فاجعه بودند، چنین هدفی داشتند اما خوشبختانه روی نداد.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری