جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ جنگیدن برای نفش کشیدن

کد خبر: ۱۰۹۵۲۷
عکس روز/ جنگیدن برای نفش کشیدن

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، ماهیگیری کنار رودی واقع در «پالانگ کارایا» اندونزی. اکتبر 2015
هنگامی که رئیسم مرا به دفتر کارش فرا خواند تا از من بپرسد که آیا می خواهم فاجعه وخیم‌ترین مه دود سال‌های اخیر را پوشش دهم، کاملا ساکت و خاموش بودم.
مرتبا از کیفیت هوا در جارتا شکایت می کنم. چرا به جایی بروم که آلودگی هوا 10 برابر بیشتر از سطح خطرناک است؟ به خصوص منی که در کودکیم با مشکل تنفسی آسم مواجه بودم؟
مه دودی که اندونزی و کشورهای همسایه آن را درماه سپتامبر فراگرفته بود، بدترین مه در ۲۰ سال اخیر بود که بیش از نیم میلیون بیمار بر جای گذاشت و نزدیک به دو هکتار جنگل را ویران کرد.
این مه دود بر اثر آتش سوزیهایی که هر ساله در زمان فصول خشک در زمین‌های کشاورزی اندونزی که به صورت غیر قانونی سوزانده می شوند، به وجود می آید. آتش سوزی‌های امسال به دلیل تاثیرات ال نینو وخیم تر شده و خشکسالی را طولانی مدت کرده است. به همین منظور دفترمان این هفته درباره این مه دود نوشته های زیادی منتشر کرد.
نوشته هایی حاکی از آن که جزایر اندونزی وسوماترا کالیمانتان به شدت تحت این شرایط وخیم، آسیب دیده اند.
ال‌نینو یکی از چرخه‌های مشهور آب و هوایی جهان است که هر ۲ تا 8 سال یک‌بار باعث ایجاد ناهنجاری‌های بزرگی در آب و هوای سراسر سیّارهٔ زمین می‌شود. از جمله این ناهنجاری‌ها می‌توان به سیلاب‌های ناگهانی، خشک‌سالی، قحطی و اپیدمی اشاره کرد.
ماموریت رفتن به شهر ۲۴۰ هزار نفره «پالانگ کارایا» بود که سخت ترین مه در آن جا برقرار بود.
پس از دیدن عکسی از این شهر تصمیم گرفتم این ماموریت را بپذیرم و به آنجا برم.
در آن عکس زن مسنی که صورتش با ماسک نازک و پنبه ای کثیفی پوشیده شده بود و در سویی از خیابان مشغول فروختن آناناس بود، با دود زرد رنگ، ضخیم و تاریکی احاطه شده بود.
متعجب بودم که چه چیزی آن زن را وا داشته است که در آن شرایط بسیار خطرناک و ترسناک به بیرون بیاید. چه کسی به آناناس اهمیت می داد در حالی که نمی شود، نفس کشید؟
پس از آن متوجه شدم که باید به آنجا بروم. احتمالا داستان‌های زیادی در آنجا برای روایت کردن وجود خواهد داشت.
مه دود فرودگاه «پالانگ کاریا» را تعطیل کرده بود، به همین دلیل تیم ما که متشکل از من، یک عکاس و یک فیلمبردار خبری می شد، با هواپیما به سوی «بانجارماسین» واقع در جنوب استان «کالیمانتان» که ۲۰۰ کیلومتر با آنجا فاصله داشت، پرواز کردیم.
به محض اینکه خلبان اعلام کرد، ما در بانجارماسین فرود آمدیم از پنجره هواپیما نگاهی به بیرون انداختم. لایه ضخیمی از ذرات سفید رنگ در هوا دیده می شد. زمانی که از هواپیما پایمان را بیرون گذاشتیم، نسیم داغ استوایی که بوی درختان در حال سوختن را می داد، از ما استقبال کرد.
پنج ساعت در راه بودیم تا نهایتا به پالانگ کارایا رسیدیم. در میان راه در برخی از مکان ها برای دیدن خانه هایی که خالی از سکنه بودند، توقف کردیم. اما زیاد تاب نیاوردیم زیرا قادر به نفس کشیدن نبودیم.


زن جوانی که «کاریکا ساری» نام داشت، در «بانجارماسین» سرپناهی یافته بود.
وی این سرپناه را با ۹ نفر دیگر که خانه هایشان را ترک کرده بودند، تقسیم کرده بود.
کاریکا با اشاره به اینکه تمامی زنان و کودکان بیمار هستند، گفت: واقعا مسخره است. دور تا دور اینجا با جنگ احاطه شده است. پس برای چه تنفس آنقدر دشوار است.
کارتیکا زمانی که دختر خردسالش شروع به سرفه کردن‌های شدید کرده بود، به همراه وی گریخته بود. او شغل و شوهر خود را ترک کرده و نگران این بود که در هنگام بازگشت، شغلش را از دست داده باشد. اما او دیگر قادر به تحمل سردردها، حالت تهوع و مشکلات تنفسی که هر بار از خانه اش بیرون می آمد، نبود.
ما به سفرمان ادامه دادیم، چندین جا زمانی که دیدیم مردم بومی در کمال ناامیدی سعی می کنند آتش را که در نزدیکی خانه شان زبانه کشیده است مهار کنند، توقف کردیم.
دود از زمین سوخته ای که آتش نشانشان، پلیس و داوطلبان آن را مهار کرده بودند، بلند شده بود. هیچ کس تجهیزات لازم برای حفاظت از خود را نداشت.
یک ساعت پیش از آنکه به پالانگ کارایا برسیم، از امتداد بلندترین پل اندونزی «تامبنگ نوسا» عبور کردیم. در دو امتداد پل هکتارها زمین سوخته شده و یا در حال سوختن بودند.
مبهوت بودم . انگار وارد یک فیلم ترسناک شده ام. همه جا را لایه کثیف و زرد رنگی از مه فرا گرفته بود و همه جا گرم و شرجی بود. فاصله بیش از ۵۰ متر قابل رویت نبود. با وجود اینکه ظهر بود، چراغ اتومبیل ها روشن بودند.
عکاس و فیلمبردار فورا تجهیزاتشان را درآوردند و مشغول ثبت تصاویر شدند.
تیم ما تجهیزاتی را برای حفاظت از خود به همراه داشت. ناگهان خواستم آنچه که مردم اینجا نفس می کشند را تجربه کنم، به همین دلیل از ماشین پیاده شدم و ماسک را برداشتم. گلویم تا مدت ها می سوخت...
خیلی زود چشم هایم شروع به سوزش کرد. فورا به داخل ماشیم بازگشتم. آلودگی هوا در آنجا ۵ برابر از سطح هشدار وخیم تر بود.

فیلمبردارمان به من گفت: سعی کن به آلودگی فکر نکنی و عادی نفس بکشی. ذهنت بر روند تنفست تاثیر می گذارد.
تصمیم گرفتیم گروهی که برای مهار کردن آتش داوطلب شده بودند را دنبال کنیم.
آنان هیچ تجهیزاتی در اختیار نداشتند. تنها پیراهن هایشان را خیس می کردند و با سطل‌های کوچک آب به مبارزه با آتش می رفتند. بسیاری دولت را مقصر می دانستند. حتی سطل های خاک مخصوص مهار آتش هم خالی بود.
پس از مدتی دود همه جا را فرا گرفته بود. حتی با ماسک وعینک‌های مخصوص هم چشم و گلویم به شدت می سوخت.
مردم را می دیدم که دیگر از سرزنش کردن خسته شده بودند. آنان نمی دانستند، باعث این آتش سوزی ها شرکت‌های روغن های پالم است یا مزرعه داران طمعه کار. زمین ها ویران و سوخته شده بودند.
مردم رمقی نداشتند، تنها می خواستند آتش سوزی ها پایان یابند.
زمانی که به جاکارتا بازگشتم به یاد خودم افتادم که همیشه از آلودگی های ناشی از دود اتوبوس های فرسوده و کارخانه ها شکایت می کردم.
نفس عمیقی کشیدم به خاطر هوای تازه جاکارتا و از خداوند شکرگزاری کردم.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما