پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، تصویری از نامه هایی که حدود چهار قرن پیش نگاشته شده بودند و در حال حاضر در موزه ارتباطات لاهه نگهداری می شوند.
مجموعه نامه هایی که بسیاری از آنها هنوز گشوده نشدهاند و توسط رئیس پست آن زمان هلند نگهداری شده بودند، در حال حاضر توسط محققان مورد بررسی قرار گرفته اند.
هزاران قطعه نامه که هیچ گاه تحویل داده نشدند و در حالی که بسیاری از آنان هنوز گشوده هم نشده اند و مهرو موم باقی ماندهاند، در صندوقچه ای چرمی که برای قرن ها در هلند ذخیره شده بود، مورد بررسی قرار گرفته است.
این مجموعه شامل نامه هایی از سوی اشراف زادگان، جاسوسان، بازرگانان، هنرپیشه ها و موسیقیدانان می شود و به ندرت با ادبیات مردم عادی نوشته شده اند.
این نامه ها اغلب از سوی افراد تحصیل کرده و با دست خط های زیبا به فرانسه، اسپانیایی، ایتالیایی، هلندی و لاتین نوشته شده اند.
یکی از این نامه ها متعلق به یک زن و برای بازرگان یهودی نوشته شده بوده است. این زن خواننده، پاریس را ترک کرده بوده و از بازرگان درخواست پول برای بازگشتن به آنجا را داشته است.
بر روی این نامه علامت خورده است «نیت هبه» که بدین معنی است: مرد از پذیرفتن آن امتناع کرده است.
سرنوشت آن خواننده بد اقبال نا مشخص است.
«دانیل سترازا اسمیت» از دانشگاه آکسفورد گفت: احتمالا آن مرد مسبب اصلی خروج زن بوده است.
عکس: صندوقچه ای که نامه ها در آن نگه داشته می شدند.
صندوقچه چرمی پوسیده که با مهروموم های رسمی پوشیده شده است در سال ۱۹۲۶ به موزه پستی در «لاهه» اهدا شد. این صندوقچه حاوی ۲۶۰۰ نامه است که ۶۰۰ نامه از میان آنها گشوده نشده اند و هم اکنون تحت مطالعه و بررسی تیمی بین المللی از دانشگاهیان از جمله محققانی از دانشگاه آکسفورد، ام آی تی و ییل قرار گرفته است.
از تکنیک های اسکن ویژه ای برای آزمایش و بررسی محتویات نامه ها بدون آنکه گشوده شوند و یا آسیبی به آنها از جهات مختلفی ماننده محل تا صفحات وارد شود، استفاده خواهد شد.
نامه ها بین سالهای ۱۶۸۰ و ۱۷۰۶ در زمان جنگ دائمی و تحولات سیاسی در اروپا فرستاده شده اند و توسط زن و شوهری به نام های «ماریا جرمین» و «سیمون د برین» که رئیس پست شهر لاهه هلند بوده، نگه داشته شده بودند.
به گفته محققان، آنان زوجی موفق در کسب و در آمد بودند و دورانی را به عنوان کارمندان رسمی دادگاه در آنجا سپری کردند و با بازخرید کردن خود به ازای ۱۵۵۰ پوند به وطنشان بازگشتند.
در آن زمان هزینه انتقال و تحویل نامه ها توسط گیرنده آنها تسویه می شد. بسیاری از این نامه به دلایل مختلفی از جمله تغییر نشانی گیرنده و یا حتی فوت گیرنده تحویل داده نشده بودند.
اسمیت معتقد است که این نامه ها به امید آنکه جمع آوری شوند و روزی به فروش برسند، نگه داری شده بودند.
وی اظهار کرد: چیزی که در این نامه ها وجود دارد این است که شما احساس می کنید در یک لحظه از تاریخ اسیر شده اید. بسیاری از نویسندگان و دریافت کنندگان افرادی هستند که سراسر اروپا را سفر کرده بودند از جمله نوازندگان که دائما در حال مسافرت بودند.
این صندوقچه نامه هایی از سطوح مختلف اجتماع چه زن و چه مرد را در بر دارد.
اسمیت افزود: اکثر اسنادی که از آن دوره باقی مانده است، فعالیت نخبگان، اشراف زادگان و بوروکرات ها و یا بازرگانان ثروتمند را نشان می دهند. این نامه ها به ما فرصت جدیدی برای شنیدن صدای تاریخ می دهد.
اسمیت اشاره کرد: در بیشتر این نامه ها کیفیت زبان گفتاری حفظ و بدون نقطه گذاری نوشته شده اند.
وی افزود: در بسیاری از این نامه ها اشاره به آشفتگی های سیاسی آن زمان، گزارش راهزنی ها و خطرات دیگر شده است.
در یکی از نامه ها مردی از نانسی فرانسه در سال ۱۷۰۲ به برادر نوازنده خود هشدار داد بود که تلاش برای سفر از طریق پاریس نکند زیرا نوازندگان توسط ارتش در آنجا فراخوانده شده بودند.
وی نوشته بود: اگر به اینجا می آیی آلات موسیقی و هیچی چیز دیگر با خود نیاور.
اغلب نامه ها بیشتر غم و اندوه شخص بودند تا مسائل سیاسی. زنی بر روی تکه کاغذی به شکل کبوتری که قلبی را به نوک دارد نوشته بود: تو به من قول دادی.
به هر حال آن شخص هیچ گاه این نامه را دریافت نکرد.
عکس ها: پایگاه اطلاع رسانی موزه ارتباطات لاهه
مترجم: گلناز سادات غفاری