جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

فرید زکریا در یادداشتی نوشت:

مداخله آمریکا در سوریه بی نتیجه است

دشوار است که بتوان پیش بینی کرد که مداخله آمریکایی ها و تصمیم جدید برای اعزام نیروهای ویژه در چشم انداز بحران سوریه تغییری ایجاد کند.

کد خبر: ۱۰۸۵۴۴
مداخله آمریکا در سوریه بی نتیجه است

رئیس جمهور آمریکا در اقدامی انتقاد برانگیز از اعزام 50 نیروی ویژه به سوریه خبر داده است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «فرید زکریا» خبرنگار، مقاله نویس، نظریه پرداز و مجری شبکه سی ان ان آمریکا در یادداشتی در روزنامه «واشنگتن پست» نوشت: به سختی بتوان فردی را در دولت «باراک اوباما» یافت که معتقد باشد اعزام 50 نیروی ویژه به سوریه تغییر چندانی در رویه جنگ داخلی سوریه ایجاد کند.

با این حال، رئیس جمهور بر گسترش مداخله نظامی آمریکا متمرکز شده است و دلیل آن همان است که یک سال و نیم پیش بدان خاطر تصمیم به مداخله نظامی در این کشور گرفت. او معتقد است باید کاری کرد.

اما کاری که او انجام می دهد، بی نتیجه است. و با گذشت چند ماه، آمریکا بار دیگر با چالش هایی بیش از امروز مواجه خواهد شد. تاکنون، اوباما هر بار با افزایش مداخله در سوریه به این بحران واکنش نشان داده است.

دخالت نظامی آمریکا علیه داعش در ژوئن سال 2014 با استقرار محدود 275 سرباز به منظور حفاظت از سفارت آمریکا در بغداد آغاز شد.

در عرض دو ماه تعداد این پرسنل نظامی در حمایت از ایزدی ها به بیش از هزار نظامی افزایش یافت.

در نوامبر سال 2014، واشنگتن تصمیم گرفته بود به منظور مشاوره و کمک به کردها و ارتش عراق 1،500 نیروی دیگر به عراق اعزام کند.

«میکا زنکو» کارشناس ارشد شورای روابط خارجی در اقدامی هوشمندانه یک جدول زمانی برای این تشدید دخالت های آمریکا ارائه می کند. او تاکید می کند که «اقدامی که در 8 اوت سال 2014 با 25 حمله هوایی در هفته اول و پرتاب آب و غذا برای نجات ایزدی ها از طریق هوایی آغاز شد، به انجام هفته ای 600 مورد حمله هوایی و پرتاب بیش از 100 محموله مهمات به پنج هزار تروریست به اصطلاح میانه رو در سوریه تبدیل شده است.»

و این برآورد پیش از این بود که نیروهای ویژه به سوریه اعزام شوند.

و در عین حال، قدرت داعش به نظر نمی رسد کاهش یافته باشد و این موضوع به شدت شگفت آور است.

مشکل است که بتوان پیش بینی کرد که مداخله آمریکایی ها در چشم انداز این بحران تغییری ایجاد کند.

بهترین کتاب در مورد جنگ ویتنام هنوز هم کتاب «طنز ویتنام: سیستمی که موثر واقع شد» نوشته «لسلی گلب» و «ریچارد بتس» است.

نویسندگان این کتاب توضیح می دهند که دولت های «کندی» و «جانسون» هرگز باور نداشتند که مداخلات آنها موفقیت آمیز باشد. آنها نیروهای خود را افزایش می دانند اما امیدی نداشتند که این تشدید مداخلات پیروزی به معنای کلمه ی شکست دشمن را برای آنها به ارمغان بیاورد. در بهترین شرایط، آنها امیدوار بودند خوش شانسی بیاورند، اما انتظار این خوش شانسی را هم نداشتند.

هر دو دولت مداخلات خود را تشدید کردند زیرا آنها معتقد بودند که باید کاری بکنند. و به این ترتیب، آمریکا که در سال 1960 چند صد مشاور در ویتنام جنوبی داشت، در سال 1968 بیش از نیم میلیون سرباز در این منطقه داشت.

در سال 1967«آرتور شلسینگر» مورخی که در دولت کندی کار می کرد، نوشت: «با نگاهی به گذشته در می یابیم ما در ویتنام خود را نه به واسطه توجه عمدی بلکه به واسطه مجموعه ای از تصمیمات کوچک گرفتار این مخمصه کردیم.»

قیاس ویتنام با اوضاع کنونی به دلایل بسیاری اقدامی خام و ناقص است. اما در عین حال منطق اساسی مداخله تدریجی آمریکا برای ما بسیار آشنا است. شما به امید خوش شانسی آوردن گزینه افزایش مداخلات را انتخاب می کنید.

من از بی میلی اوباما برای درگیر شدن بیشتر در جنگ داخلی سوریه حمایت می کردم. من نمی دانم که چگونه مداخله آمریکا می تواند همه چیز را از لحاظ نظامی بهتر کند و یا حتی وضعیت انسانی را بهبود بخشد.

اگر نظام «بشار اسد» رئیس جمهور سوریه سقوط کند، دمشق گرفتار هرج و مرج می شود و در ارتش سوریه شورش رخ می دهد. پس چگونه چنین وضعی می تواند حقوق بشر را بهبود بخشد؟

و در عین حال، بسیار سخت است که با توجه به حضور بیش از 3،500 نیروی آمریکایی فعال در عراق و سوریه و با نقض بسیاری از سیاست های اعلام شده ی دولتی، سیاست آمریکا در سوریه و عراق را محدود بدانیم.

هیچ مجوز قانونی برای مداخله بزرگ چند میلیارد دلاری علیه داعش صادر نشده است و مبنای اصلی آن رای کنگره برای نبرد با القاعده در 14 سال گذشته یعنی زمانی است که داعش اصلا وجود نداشت. امریکا اصلا قرار نبود نیروی زمینی به سوریه اعزام کند.

در پایان، با وجود تناقضات و نوسانات موجود، من معتقدم که اوباما مداخله آمریکا در سوریه را کوچک و محدود حفظ خواهد کرد.

اما او جانشین خود را با یک تنگنای وحشتناک مواجه خواهد کرد؛ همانند میراثی که کندی برای جانسون بر جا گذاشت.

رئیس جمهور بعدی آمریکا با این واقعیت تلخ روبرو است که دخالت آمریکا در سوریه مسائل این کشور را حل و فصل نخواهد کرد.

اما دولت آمریکا تعهداتی داشته، نیروهایی را اعزام کرده و میلیاردها دلار صرف کرده و نیروهایی را در این درگیری از دست داده است.

در آن نقطه آیا رئیس جمهور آمریکا می تواند امیدوار باشد که خوش شانسی خواهد آورد؟!

انتهای پیام

دیدگاه شما