جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

انتخابات ترکیه و ایجاد«دموکراسی ترس»

اردوغان مردم ترکیه را در برابر دو گزینه قرار داد که شیرین ترین آنها تلخ است«من یا هرج و مرج» و طبیعی است که ملت ترکیه ثبات را انتخاب می کند،اما آیا این گزینه درست است؟

کد خبر: ۱۰۸۵۳۲
انتخابات ترکیه و ایجاد«دموکراسی ترس»

اردوغان با استفاده از ابزارهایی که در اختیار داشت کاری با مخالفان و مردم این کشور کرد که یا باید او و حزبش را انتخاب می کردند یا باید هرج و مرج و ناامنی را می پذیرفتند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،مرکز بین المللی پژوهش های امنیتی و ژئوسیاسی در یادداشتی نوشت:هنگامی که مستبد پیروزی چشمگیری به دست می آورد میزان«جنون عظمت و جنون بدگمانی»اش بالا می رود و نتیجه قطعی آن هرج و مرج و استبداد بیشتر است.

بر خلاف توقع های کارشناسان امور ترکیه و مراکز رنظرسنجی آنها «رجب طیب اردوغان»رئیس جمهوری ترکیه پیروزی غیرطبیعی در سایه شرایط غیرطبیعی و تبلیغات انتخاباتی غیرطبیعی بدست آورد.باید اذعان کنیم که این مرد کاملا می داند که مردم ترکیه چگونه فکر می کنند و از این مساله بهره برداری لازم را کرد و خودش را بر اساس معادله«من دولتم و دولت منم»تحمیل کرد.اردوغان مردم ترکیه را در برابر دو گزینه قرار داد که شیرین ترین آنها تلخ است«من یا هرج و مرج» و طبیعی است که ملت ترکیه ثبات را انتخاب می کند،اما آیا این گزینه درست است؟

پیش از پاسخ به این پرسش بگذارید به مهمترین عوامل این موفقیت غیرقابل پیش بینی اردوغان بپردازیم:

ترساندن:طی پنج ماه گذشته پیش از انتخابات،اردوغان جنگ علیه شورشیان حزب کارگران کردستان (پ ک ک )را اعلام کرد و به بیش از 400 مرکز حزب دموکراتیک خلق ها حمله شد و پس از آن در اوج تبلیغات انتخاباتی، انفجارهای شهرهای «سوروچ»و آنکارا به وقوع پیوست و منجر به کشته و زخمی شدن صدها هوادار حزب دموکراتیک خلق ها شد.در همین بین و برای نشان دادن اوج «دموکراسی ترس» نخست وزیر ترکیه یعنی «احمد داوود اوغلو»مخالفان را تهدید به بازگشت خودروهای سفید توروس کرد تا در خیابان های جنوب شرق ترکیه گشت زنی کنند.این شیوه از تهدید بی سابقه فقط در سایه خشن ترین دیکتاتورها انجام می شود.

در دهه ها هشتاد و نود قرن گذشته به ویژه از سال 1984 دستگاه امنیتی ترکیه از خودروهای توروس سفید در عملیات ربودن مخالفان به ویژه کردها استفاده می کرد و پس از آن مخالفان به مکان های نامعلوم برده می شدند و تا به امروز نیز هیچ کس از سرنوشت آنها خبری ندارد یا حتی کسی خبر ندارد که کجا دفن شده اند.«جتینار جتین»روزنامه نگار ترک در این زمینه و در اشاره به قتل مخالفان می گوید«هر کسی از منزل خارج شد و سوار این خودروها شد هرگز به منزلش برنگشت.»

همه اینها که گفته شد به مثابه پیام هایی برای کردهای ترکیه بود که آنها را مختار می کرد که میان قتل و اردوغان یکی را انتخاب کنند.کردها نیز به این یقین رسیدند که اردوغان قادر و آماده است که هر نوع ابزار خشونت آمیزی را برای پیروزی در جنگ انتخاباتی به کار گیرد.حزب دموکراتیک خلق ها همانند هر حزب عقل گرا و حافظ جان مردم جشنواره های انتخاباتی اش را لغو کرد تا مردم به شکل های گوناگون در معرض عملیات کشتار دسته جمعی که به داعش نسبت داده می شود،قرار نگیرند.

اردوغان و حزبش «قتل و تهدید به قتل»را به عنوان بهترین وسیله برای جذب دشمنان که ترسیده اند یا دور کردن آنها از صندوق های رای استفاده کردند،امری که باعث می شود آنها دست به سلاح ببرند هر چند در آینده مکن است این کار را بکنند.این مساله را اندیشه های وحشتناک اردوغان درک نمی کند.

احتکار رسانه ها:اردوغان در برخورد با دشمنان و رقبای خود مقوله منتسب به لوئی چهاردهم «من دولتم دولت منم»را به تمام و کمال عملی کرد تا رفتار دیکتاتور مآبانه خود را شکل دهد.هر کسی با تصمیم های وی مخالفت کرد یا در مخالفت با وی حتی یک کلمه بر زبان آورد به اتهام خیانت تحت تعقیب قرار گرفت.اردوغان و مردان حزبش تبدیل به خط قرمزی شدند که نباید از آنها عبور کرد.

از آن جایی که به موجب قانون اساسی ترکیه رئیس جمهوری بالا تر از اختلافات سیاسی است، اردوغان از جایگاه خود برای ترسیم استراتژی «ترس»برای حزب عدالت و توسعه در انتخابات پارلمانی استفاده کرد و همه توان دولت را برای سرکوب رسانه ها به کار گرفت.اردوغان حمله بی سابقه ای به رسانه های مخالف و مستقل انجام داد.روزنامه نگاران مخالف و مستقل بازداشت شده و شماری از روزنامه ها و شبکه های تلویزیونی بسته شدند و تهدید کرد که صدها مدرسه وابسته به «گولن»همپیمان سابق خود را می بندد.علاوه بر آن در نقض آشکار قانون اساسی این کشور از رسانه های ملی که دولت در اختیار دارد برای خدمت به خودش و خدمت به حزبش استفاده کرد.

اردوکشی مذهبی و نژادی:در اشاره به رهبر سکولار جمهوریخواه خلق که علوی است اردوغان سنی ها را برای برانگیختن شور مذهبی دینداران، مورد خطاب قرار می داد امری که منجر به اقبال بی سابقه در این انتخابات در مقایسه با هر انتخاباتی در ترکیه شد.اردوغان در جنگش علیه کردها نیز هواداران حزب «حرکت ملی» را مورد خطاب قرار می داد و نشان می داد که وی برای قومیت ترک تعصب زیادی دارد.در جذب هواداران حزب اسلامگرای دیگری به نام «سعادت»نیز موفق شد و نیز شمار زیادی از هواداران حزب ملی گرا را جذب کرد.اما این نکته را باید مورد توجه قرار داد که این اردوکشی مذهبی و نژادی، اختلاف میان اقشار جامعه ترکیه را فاش کرد.

اردوغان به خواسته اش رسید،بعد از آن چه؟

در سیاست خارجی برخی از ناظران بر این باورند که اردوغان به موجب تفویض مردمی در موضع گیری هایش درباره بحران سوریه تندتر می شود به ویژه درباره موضع گیری اش برای ایجاد منطقه حایل؛امری که باعث می شود که عربستان سعودی نیز موضع گیری های تندتری در قبال سوریه اتخاذ کند به ویژه در سایه حاکمیت افراد کم سن و سالی که مملکت قهر و غضب را در وضعیت بدی گرفتار کردند.

اردوغان در وضعیتی نیست که به وی اجازه دهد از خطوط قرمزی که روس ها مشخص کردند،عبور کند.وی همچنین اجازه ندارد ناتو را وارد بلندپروازی هایش بکند.آن چه آمریکایی ها درباره شعله ور شدن جنگ در بالکان به دلیل پناهندگان به آن اشاره کردند را روس ها در شرق اوکراین و جنوب شرق ترکیه پاسخ می دهند و موشک های روسی در لاذقیه با موشک های آمریکایی در ترکیه مقابله می کنند.عقب نشینی روسیه در سوریه نه در دستورالعمل«ولادیمیر پوتین»رئیس جمهوری روسیه است و نه در دستورالعمل ایران یا مقاومت.

در سیاست داخلی،دو روز پس از اعلام پیروزی حزب عدالت و توسعه، دستگاه امنیتی ترکیه حملات گسترده ای برای بازداشت هواداران گولن انجام دادند زیرا اردوغان موفقیتش را به مثابه تفویضی می داند که به وی اجازه می دهد قدرت را از جایگاه ریاست جمهوری به عنوان امر واقع در انحصار خود بگیرد حتی اگر در اجرای تغییر در قانون اساسی و تبدیل نظام حاکم بر این کشور از نظام پارلمانی به نظام ریاست جمهوری شکست بخورد. همچنین انتظار می رود که اردوغان از این تفویض مردمی برای سیطره خود بر ارتش،دستگاه امنیتی و رسانه ها و برخورد با دشمنانش با مشت آهنین استفاده کند.بی تردید اردوغان در رفتار با دشمنان شدت عمل به خرج می دهد تا این شیوه از دموکراسی را که جهان از زمان به قدرت رسیدن «آدولف هیتلر»به خود ندیده یعنی دموکراسی ترس، تثبیت کند.

انتهای پیام

دیدگاه شما