اسلامگرایان در تونس با وجود پیروزی در اولین انتخابات آزاد این کشور، با دشمنان سیاسی خود مصالحه کرده و قدرت را واگذار کردند.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، «فرید زکریا» خبرنگار، مقاله نویس، نظریه پرداز و مجری شبکه سی ان ان آمریکا در یادداشتی در روزنامه «واشنگتن پست» نوشت: «راشد الغنوشی» رهبر جنبش النهضه تونس که این هفته به نیویورک سفر کرده بود، گفت: «مسابقه مهمی که در حال حاضر در جهان برگزار می شود، بین مدل داعش و مدل تونس است. این مسابقه بین اسلام و غرب نیست بلکه بین داعش و ما است.»
الغنوشی رهبر حزب اسلامگرای النهضه تونس با وجود پیروزی در اولین انتخابات آزاد این کشور، با دشمنان سیاسی خود مصالحه کرد، قدرت را واگذار کرد، و به موفقیت تونس کمک شایانی کرد.
او توضیح داد که چرا داستان کشور کوچک وی برای مبارزه علیه افراط گرایان در سراسر جهان بسیار مهم است. او گفت: «تنها راه صحیح شکست داعش، ارائه یک محصول بهتر به میلیون ها جوان مسلمان در سراسر جهان ما است. جوانان ما داعش را دوست ندارند. ببینید که چگونه میلیون نفر از این گروه می گریزند. اما آنها زندگی تحت ظلم را نیز قبول نمی کنند.»
وی افزود که «محصول بهتر» باید یک نظام سیاسی دموکراتیک باشد که به حقوق بشر احترام می گذارد و به اسلام و ارزش های آن نیز در درون نظام سیاسی جایگاهی می دهد. او با افتخار به من گفت: «ما در حال ایجاد مدل جایگزین در تونس هستیم.»
الغنوشی گفت که در نظر او، هزاران نفر از مردان جوانی که برای پیوستن به داعش کشورهای خود را ترک می کنند همانند کسانی هستند که در دهه 1950 و 1960 به چریک های مارکسیست تبدیل شدند.
او گفت: «برخی افراد به دنبال یک ایدئولوژی برای اعتراض خشونت آمیز علیه نظم ایجاد شده هستند و این عجیب نیست. »
"او سوال کرد: «ما چگونه این تروریست های افراط گرا را ایجاد می کنیم؟»
او ادامه داد: « برای چندین دهه در خاورمیانه، دیکتاتورها اسلام را سرکوب کردند. در تونس، هر نوع تعلیم و تربیت اسلامی ممنوع شده بود. داشتن حجاب برای زنان ممنوع شده بود. کسانی که به اسلام تمایل و علاقه داشتند مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند. این سیاست ها است که به واکنش جوانان می انجامد و نسل تندروهایی را که ما در حال حاضر با آنها زندگی می کنیم، ایجاد می کند.»
داستان موفقیت تونس نسخه هایی کاملا افسانه ای نیست که گاهی اوقات بازگو می شود. اسلامگرایان برای نفوذ بیشتر قانون اسلامی فشار می آورند، آنها تمایلی به سازش ندارند و قدرت را تنها به این دلیل رها می کنند که فکر می کنند اگر آنها نبودند، این کشور منفجر می شد.
اما بسیاری از تلاش ها برای گذار به سمت دموکراسی مبارزات تلخی را می طلبد. دموکراسی را نمی توان به شکلی دوستانه به کره جنوبی، تایوان یا شیلی باز گرداند. دیکتاتورها به شدت مقاومت می کنند. در این مسیر، شورش ها، بازداشت های گسترده و خشنونت های خیابانی وجود دارد.
تنها با نگاه به گذشته است که فرد می تواند با آرامش از انتقال صلح آمیز و دموکراتیک قدرت صحبت کند.
تونس برخی مزایای متمایزی دارد که به این کشور کمک شایانی کرده است. «حبیب الصید» نخست وزیر تونس و یک تکنوکرات در توضیح موفقیت این کشور به من گفت:
وی ابتدا اشاره کرد که تونس به عنوان یک نهاد سیاسی به مدت سه هزار سال (از زمان کارتاژ باستان) وجود داشته است.
دوم اینکه او اشاره کرد که تونس تفاوت های فرقه ای و قبیله ای که در سرزمین های دیگر مانند عراق، سوریه و لیبی شکاف هایی ایجاد می کند، در این کشور وجود ندارد.
سوم، او توضیح داد که تحت رهبری «حبیب بورقیبه» به عنوان اولین رهبر پس از استقلال این کشور، تونس نهادهای سیاسی و اداری قوی ساخت.
الغنوشی مزیت کلیدی دیگری را نیز برجسته کرد: بورقیبه اطمینان داد که ارتش محدود و غیر سیاسی بود. وی با اشاره به بازگشت ارتش مصر به قدرت گفت: «در مصر، ارتش یک کشور دارد اما در تونس، این کشور دارای یک ارتش است.»
تونس علاوه بر تمامی این مزایای ساختاری و تاریخی، از رهبری سیاسی عاقلانه بهره برده است. الغنوشی توضیح می دهد که چرا حزب او با دیگر گروه ها مصالحه کرده است: «اعضای قدیمی ممکن است انتخابات را باخته باشند اما هنوز هم بسیار قدرتمند بودند و در واقع آنها از نخبگان کشور بودند. بنابراین ما با آنها کنار آمدیم.»
او گفت: شما نمی توانید به سمت پیروزی کامل بروید. هدف اجماع است. «در یک دموکراسی پایدار، اگر شما در انتخابات پیروز شوید، شاید شما بتوانید همه چیز را خودتان انجام دهد. اما در یک دموکراسی جوان، ما نیاز به اجماع و سازش به طور همزمان داریم.»
الغنوشی گفت: «شاید قدرت ما کم شد اما ما تونس را نجات دادیم.»
غنوشی هنوز هم در مورد بهار عربی خوش بین باقی مانده است و می گوید: «مردم نمی خواهند به عقب بازگردند. بهار عربی همچون انقلاب فرانسه، آشوب و خشونت تولید کرده است - اما در نهایت به نتیجه خواهد رسید.»