اوباما که با وعده پایان دادن به جنگ های کشورش در مناطق مختلف روی کار آمد اکنون هم به دنبال روی کارماندن نظام حاکم بر سوریه است و هم به دنبال حمایت از گروه های مسلح است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه السفیر در سرمقاله خود نوشت:باراک اوباما در سال 2008 به عنوان رئیس جمهوری آمریکا با وعده توقف جنگ های کشورش با دیگران انتخاب شد و نیروهای آمریکایی را از عراق خارج کرد و زیر فشار امنیتی وخیم تصمیم گرفت که کمتر از 10 هزار نظامی آمریکایی را در افغانستان نگه دارد،همچنین از عملی کردن تهدیدش علیه نظام سوریه هنگامی که این نظام را متهم به استفاده از سلاح شیمیایی کرد،امتناع کرد اما از نیروی هوایی برای پایان دادن به حکومت معمر قذافی در لیبی استفاده کرد.
تحولات جنگ سوریه به ویژه امتداد گروه داعش به عراق،اوباما را مجبور به بازنگری در محاسباتش در خاورمیانه کرد این در حالی بود که وی پرداختن و توجه به این منطقه را در پی لجبازی اسرائیل و شکست طرح «جان کری»وزیر خارجه اش در کم کردن اختلافات میان تشکیلات خودگردان فلسطین و اسرائیلی ها، کاهش داد.
گسترش اشغالگری داعش به شمال عراق، واشنگتن را واداشت که کمک های نظامی و کارشناسان نظامی خود را به عراق بفرستد تا از پر کردن خلا توسط ایران که پس از شکست ارتش عراق در رویارویی با داعش آشکار شد،جلوگیری کند.واشنگتن همچنین ائتلافی بین المللی با مشارکت کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس و اروپای غربی برای جنگ با داعش تشکیل داد با تاکید اوباما بر این که پایان کار این گروه تروریستی کمتر از سه سال نخواهد بود یعنی زمانی که عراق ارتش متوازن و جنگی داشته باشد.
به عبارت دیگر،حملات هوایی ائتلاف به داعش در عراق و سوریه پراکنده بود که هدفش پایان کار این گروه تروریستی نبود بلکه هدف از این حملات تضعیف کردن ،پذیرفتنش و جلوگیری از تبدیل آن به خطری برای کشورهای ائتلاف غربی و عربی به ویژه کشورهای حاشیه خلیج فارس بود.به نظر می رسد که گویی ائتلاف به دنبال آن است که داعش را در مراکز جغرافیایی اش باقی بگذارد تا میان ایران و عراق از یک سو و سوریه از سوی دیگر بنابر خواسته کشورهای حاشیه خلیج فارس فاصله ادامه داشته باشد.اما ورود روسیه به جنگ سوریه که همه کشورهای ائتلاف را غافلگیر کرد واشنگتن را با ادامه بمباران همه گروه های مسلح مخالف نظام حاکم بر سوریه، در تنگنا قرار داد.شمار حملات هوایی روزانه روسیه در هفته های نخست، از شمار حملات هوایی ائتلاف عربی-غربی در یک ماه فراتر رفت.هدف از بمباران گروه های مسلح توسط روسیه،خسته کردن این گروه ها به منظور بستر سازی برای پیشروی ارتش سوریه و هم پیمانانش(ایران و حزب الله)در مناطق مختلف و بازپس گیری آنها بدون تلفات انسانی زیاد است.این مناطق در بخش«سوریه مفید»واقع شده اند و آنها بخش غربی سوریه که بیش از 75 درصد جمعیت سوریه که بیش از 80 درصد از تولید ناخالص ملی را تولید می کنند در آن ساکن هستند.
روزنامه آمریکایی به نقل از مسئولان رسمی و تحلیلگران آمریکایی از جمله «هنری کیسینجر وزیر خارجه این کشور در دهه هفتاد قرن گذشته نوشتند که هدف از ورود روسیه به جنگ سوریه حفظ نظام اسد ، گسترش حضورش در دریای مدیترانه از طریق ایجاد دو پایگاه دریایی و هوایی که فرصت های استراتژیک و تاریخی برای حضور روسیه در آب های گرم به وجود می آورد ،حمله به تروریست های وابسته به گروه های تروریستی به ویژه تروریست هایی که روس تبار هستند و ریشه کن کردن آنها، نیز تثبیت نقش روسیه در عملیات جنگ و صلح در خاورمیانه،امکان ایجاد ائتلاف با ایران،عراق و سوریه علاوه بر حزب الله(ائتلاف چهار بعلاوه یک)و در نهایت و چه بسا هدف پایانی اش امکان هماهنگی میان این کشورها در زمینه صادرات نفت و گاز به اروپا است.
با وجود همه اینها،سیاست آمریکا در قبال سوریه تغییری نکرد.واشنگتن همچنان پایان کار نظام حاکم بر سوریه با استفاده از زور همانند آن چه در لیبی رخ داد را نمی پذیرد و همچنان بر انتقال مسالمت آمیز قدرت در سوریه که اسد خارج از آن قرار گیرد یا در حاشیه آن باشد اصرار می ورزد.واشنگتن همچنین به حمایت مختصر خود از گروه های مسلح به اصطلاح میانه رو ادامه می دهد اگر چه این گروه ها با گروه های تروریستی و تندرو مانند النصره(القاعده در سوریه)متحد شده اند،همانطور که این گروه ها با النصره متحد شدند و داعش را در استان ادلب در مرزهای ترکیه بیرون کردند و نیروهای ارتش سوریه را نیز مجبور به عقب نشینی از این استان کردند.
در این بین،روزانه هزاران شهروند سوری با تشویق ترکیه به اروپا مهاجرت می کنند تا از جنگ ویرانگر و از دست گروه های تروریستی داعش و جبهه النصره و دیگر گروه های تروریستی تندرو فرار کنند؛امری که باعث شد اروپا بر واشنگتن فشار آورد تا به توافقی بر سر سوریه برسد که این موج مهاجرت که هویت اروپا را تهدید می کند متوقف کند اگر چه به اقتصاد قاره پیر کمک می کند.
می ماند سرنوشت بشار اسد رئیس جمهوری سوریه که نقطه اختلاف میان ائتلاف های روسی و آمریکایی است.در حالی که واشنگتن به به حاشیه راندن وی بسنده کرده،عربستان و قطر ماندنش در قدرت را کاملا رد می کنند،روسیه و ایران بر این امر اصرار دارند که فقط ملت سوریه می تواند و حق دارد سرنوشت اسد را تعیین کند.
در همین حال،ائتلاف غربی-عربی به ایجاد ائتلاف نظامی در اراضی سوریه که داعش را مستثنی کند و شامل جبهه النصره و گروه های به اصطلاح میانه رو و برخی گروه های افراطی دیگر را شامل شود، ادامه می دهد و هدف از تشکیل چنین ائتلافی ناکامی ائتلاف چهار بعلاوه یک در کنترل سوریه مفید توسط نظام حاکم بر سوریه است.
نشست های وین و تماس های گسترده میان وزرای خارجه واشنگتن و مسکو تا کنون برای یافتن راه حل برای مشکل سوریه نتیجه ای در پی نداشته است و دلیل آن این است که اصرارکنندگان بر تغییر نظام در سوریه بر نقش اسد تمرکز دارند و نه بر شکل نظام جدید،گویی می خواهند نظام باقی بماند اما رهبرانش تغییر کنند.