انتفاضه سوم به هیچ گروه فلسطینی یا تشکیلات خودگردان وابسته نیست و کسانی که آن را به راه انداخته اند به شکل خودجوش عمل می کنند.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران،روزنامه لبنانی البناء در یادداشتی نوشت:انتفاضه سوم فلسطینی ها یکی از فصل های قیام فلسطین است که از سال 1936 آغاز شد و از جنگ 1948 عبور کرد و پس از آن طی ربع قرن آخر از قرن گذشته جنگ ها و انتفاضه هایی را به خود دید و پس از آن راه خود را ادامه داد و شاهد انتفاضه و جنگ هایی در دو دهه نخست و دوم قرن بیست و یکم بود.این قیام،قیامی یکپارچه با اشکال و شیوه های متفاوت در شدت و فراگیری است.
انتفاضه سوم سه وجه مشخصه دارد که با انتفاضه های سابق آن را متفاوت می کند:
نخست اینکه فعالیت های این انتفاضه همه فلسطین تاریخی ، از دریا تا رود را شامل می شود و لذا شایسته نامیدن «انتفاضه سوم فلسطین»است:همه فلسطین از سرزمین و ملت گرفته تا نوار غزه آزاد شده و کرانه باختری پر از شهرک های یهودی نشین و حتی مناطق 1948 اشغالی که محکوم به نژادپرستی صهیونیستی است.
دوم:انتفاضه سوم را خود ملت فلسطین رهبری و هدایت می کند نه سازمان آزادیبخش و تشکیلات خودگردان در رام الله و نه گروه هایی که بر سر صدارت و نفوذ با هم رقابت می کنند.دختران و پسران جوان ملت فلسطین با تصمیم شخصی و به شکل خودجوش در همه جا به پا خاسته و به پا می خیزند آن هم در محیط و فضای خودشان و در حد توان و وسع شان.
سوم مقاومت مدنی منحصر به فرد با سلاح های ابتدایی و خود ساخت که بر اساس حمله با چاقو و پرتاب سنگ و زیر گرفتن با خودروست.
این وجه مشخصه های سه گانه همه صهیونیست ها و دولت شان را سردرگم کرده است.برخی از صهیونیست ها از بیم جان خود و وحشتی که به آنها دست داده در خانه های خود مانده اند.این صهیونیست ها به سر کار خود نرفته و کودکان خود را به کودکستان ها و مدرسه ها نبرده و با خود در خانه نگه داشته اند.برخی نیز به مکان هایی که گمان می کنند امن تر است کوچ کردند.برخی نیز مسلح به کلت یا تفنگ شدند.اما بزرگترین زیان نصیب اقتصاد رژیم صهیونیستی شده است:ساخت و سازها متوقف شده است زیرا کارگران حاضر به رفتن به محل کار خود نشده اند و بازارها مختل شده و بورس نیز شاهد سقوط و خسارت های قابل ملاحظه است.
بهترین دلیل برای فراگیر بودن انتفاضه سوم این است که به لحاظ جغرافیایی مرکزیت ندارد.چاقو زدن و زیر گرفتن و پرتاب سنگ و تظاهرات به شکل روزافزونی در همه جغرافیای میهن اشغالی منتشر شد و دولت بنیامین نتانیاهو را وادار به اجرای تدابیر بی سابقه ای کرد از جمله:دعوت از نیروهای احتیاط ارتش برای کمک به نیروهای پلیس در محاصره مناطقی در قدس و دیگر شهرها و جدا کردن آنها از محیط شان،افزایش ایست های بازرسی پلیس در جاده ها و ورودی های شهرها و مناطق،استقرار گردان های ارتش در امتداد خط حایل،تشدید مجازات به شکل بی سابقه از جمله اجازه دادن به پلیس و شهرک نشینان یهودی به اعدام ها در خیابان ها،لغو مجوز اقامت انجام دهندگان عملیات ها و خانواده هایشان در قدس شرقی و تسریع در انهدام خانه هایشان و جلوگیری از ساخت دوباره آنها.
خشونت مجازات و نژادپرستی آن بالاخره باعث شد که سازمان ملل دولت اسرائیل را خشن بداند و استفاده بیش از اندازه از زور را مورد انتقاد قرار دهد.دولت اوباما به نوبت خود خطرناک بودن اوضاع و پیامدهای آن را احساس کرد و به درخواست اسرائیل «جان کری» وزیر خارجه اش را به منظور برقراری آرامش و از سرگیری مذاکرات به تل آویو و رام الله بفرستد.
آرامش و از سرگیری مذاکرات دو درخواست همزمان اسرائیل است.نتانیاهو بدش نمی آید آمریکا این دو را مطرح کرده و در راستای آنها فعالیت کند اما فلسطینی ها به هیچ چیز اهمیت نمی دهند نه در گذشته نزدیک و نه در حال آشفته.آیا اسرائیل با سیاست شهرک سازی اش چیزی برای فلسطینی ها باقی گذاشته تا بر سر آن مذاکره کنند؟محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین با از سرگیری مذاکرات به شرط توقف شهرک سازی ها توسط اسرائیل، موافقت کرده بود.اوباما تلاش کرد که نتانیاهو را برای پاسخ مثبت به این خواسته قانع کند اما فایده ای نداشت.میانجی گری جان کری نیز بی تردید شکست می خورد.
در مقابل،انتفاضه در حال قدرت گرفتن روزافزون است.حالت خشم و قیام همه ملت فلسطین را در همه مکان ها فرا گرفته و هیزم این انقلاب که محکوم به ادامه یافتن است مهیاست.این واقعیت برخی از واقع گرایان نظام حاکم بر فلسطینی ها در رام الله و امثال آنها را به این امر واداشته که درباره فایده انتفاضه در زمانی که توازن قوا به نفع آنها نیست ، زیر سووال ببرند.آنها می گویند که فلسطینی ها در هر انتفاضه ای از سال 1936 تا کنون در میانه موازنه های قوای مایل به ضد آنها در برابر دشمنان شان مقاومت کردند اما طبیعی بود که ضرر کنند.حتی زمانی که بر اساس معیارهای حاکم موفقیتی به دست می آوردند و برخی دستاوردها کسب می کردند بلافاصله آنها را در انتفاضه بعدی در نتیجه برنامه های صهیونیستی نژادپرستانه بر اساس مجبور کردن فلسطینی ها به پرداخت هزینه سنیگن پس از هر انتفاضه ای که انجام می دادند،از دست می دادند.صهیونیست ها تلاش می کردند که تخم سرخوردگی را در میان فلسطینی ها و اینکه آنها در مساله شان پیشرفتی نکرده و نتوانستند در مبارزه پایدارشان پیروز شوند را بکارد.
این طرح تبعیض آمیز صهیونیستی است و زیان های سنگینش هرگز از اذهان فلسطینی ها بیرون نمی رود اما نتوانست اراده انقلابی آنها را بشکند.فلسطینی ها به خوبی فهمیده اند که شرط نخست پیروزی در نزاع طولانی مدت که یک یا دو نسل و چه بسا یک یا دو قرن طول می کشد، زنده نگه داشتن مساله است.زنده نگه داشتن آن نیز نیاز به انقلاب دائی به هر قیمت و بهای ممکن تا آنها و دیگر آزادگان عرب موازنه های قدرت را به سود خود تغییر دهند.
پر واضح است که موازنه های قدرت فقط به واسطه عوامل زیاد که موازنه های اراده ها کمتر از آنها نیست، تغییر می کند.و وضعیت فلسطینی ها به گونه ای است که چه در گذشته و چه در حال حاضر تلاش کردند موازنه های اراده ها را در رویا رویی با موازنه های قدرت برتری دهند.آیا این مساله در جنگ ها و انتفاضه های پی در پی و به ویژه انتفاضه سوم خود را نمایان نمی کند؟
آری،انتفاضه سوم فلسطین موفق است زیرا ادامه دارد،پایدار و فراکیر است و بر نزاع موازنه های اراده های پولادین که نرم نمی شوند تا آن که پیروز شوند، تکیه دارد.